Een razendsnelle etappe

De avondetappe van gisteravond vanmorgen in de herhaling bekeken.

Aan tafel de onfortuinlijke renner Arvid de Kleijne ( die wegens ziekte de Tour moest verlaten. Na een uitputtingsslag waar hij nog maar net binnen de toegstane tijd binnen komt, vertelt hij een indrukwekkend verhaal. ‘Voor mij staat mijn afzien van vandaag in schril contrast van het lijden van mijn vader. Hij geeft mij moed. om door te zetten.’ Het moment wordt nog eens herhaald tot ongemak van Arvid. Nu was dit een dieptepunt maar het hoogtepunt is dat hij vader is geworden.

“Een razendsnelle etappe” verder lezen

“Geen twijfel wie de beste sprinter is!”

Het gebeurt niet vaak dat de Tour de France vertrekt vanaf een internationaal racecircuit. Toch is dat precies wat er in 2026 gebeurt op het Circuit Nevers Magny-Cours. Voor het eerst in de geschiedenis vormt het beroemde circuit de officiële startplaats van een Touretappe. Daarmee schrijft Magny-Cours direct Tourgeschiedenis. Lange tijd was Magny-Cours hét kloppende hart van de Franse autosport. Tussen 1991 en 2008 werden hier de Grand Prix van Frankrijk verreden. Wereldkampioenen als Michael Schumacher, Alain Prost en Fernando Alonso schreven er geschiedenis.

““Geen twijfel wie de beste sprinter is!”” verder lezen

Het horloge van een miljoen om de pols van Pogacar

In aanloop naar deTour lukt het mij om veel etappes van de Giro te kunnen volgen.  Er is een hoofdrol weggelegd voor Jonas Vingegaard die oppermachtig vijf etappes en de Giro wint. Hij bereikt daarmee de erelijst van renners die zowel de Tour, de Vuelta als de Giro hebben gewonnen. Het bezorgt hem eeuwige roem.  Hij start de TOUR  2026 met het volste vertrouwen dat het mogelijk moet zijn Tadej Pogacar van het hoogste podium in Parijs te houden.

“Het horloge van een miljoen om de pols van Pogacar” verder lezen

Wederom wint een fenomenale Merlier!

De startplaats Périqueux is misschien niet de bekendste Tourstad, maar wielerliefhebbers denken bij deze historische stad direct aan één discipline: de tijdrit. De hoofdstad van de Dordogne is al sinds de jaren vijftig regelmatig onderdeel van de Tour de France geweest, maar kreeg vooral bekendheid door individuele tijdritten. Juist hier werd meer dan eens duidelijk dat de Tour niet alleen in de bergen wordt gewonnen, maar ook tegen de klok.

Tijdrit in de Dordogne

De beroemdste editie vond plaats in 2014. De twintigste etappe was een individuele tijdrit in omgedraaide volgorde dan die van vandaag, namelijk van Bergerac naar Périqueux. Terwijl de meeste ogen waren gericht op het klassement, was het de Duitse specialist Tony Martin die opnieuw liet zien waarom hij jarenlang de beste tijdrijder ter wereld was. Met een indrukwekkend gemiddelde van ruim 49 kilometer per uur reed hij iedereen op achterstand. Voor de klassementsrenners was de schade beperkt, waardoor de Tour een dag later in Parijs vrijwel beslist was. Toch liet die etappe opnieuw zien hoe genadeloos een tijdrit kan zijn: iedere seconde telt.

Périqueux zelf ademt historie. De stad ontstond al in de Romeinse tijd en wordt gedomineerd door de imposante kathedraal Saint-Front, die zelfs model stond voor de Sacré-Cœur in Parijs. Tijdens de Tour vormt dat historische decor een prachtig contrast met de hypermoderne tijdritfietsen waarmee de renners over het asfalt vliegen.

Cyrano de Bergerac

Bergerac is wereldwijd vooral bekend door Cyrano de Bergerac. Opmerkelijk genoeg heeft de beroemde dichter en zwaardvechter waarschijnlijk nooit in Bergerac gewoond. Toch is zijn naam onlosmakelijk met de stad verbonden. Ook de Tour de France heeft Bergerac in de armen gesloten.

De brede wegen en relatief vlakke omgeving maken Bergerac tot een ideale sprintstad. In 2014 was Bergerac de startplaats van de tijdrit naar Périqueux, maar de stad schreef vooral geschiedenis in 2021. Na een lange ontsnappingspoging leek de Belg Brent Van Moer op weg naar een sensationele ritzege. Hij hield het peloton kilometerslang achter zich en leek zelfs de finish te halen. Pas in de laatste honderden meters werd hij alsnog gegrepen. Het was vervolgens Mark Cavendish die de massasprint won. Daarmee boekte hij zijn 31e Touretappezege, een overwinning die zijn spectaculaire rentree in de Tour bevestigde en de jacht op het record van Eddy Merckx nieuw leven inblies. Voor veel wielerliefhebbers is Bergerac daardoor de stad geworden waar hoop en teleurstelling soms slechts enkele tientallen meters uit elkaar liggen.

Duwen en trekken

Een sprint is en blijft gevaarlijk. Renner komen met 60 kilometer per uur aan gedenderd op de finish en je moet als sprinter maar één ding doen: je moet de ideale positie bemachtigen. Vaak gebeurt het ideale positioneren door de lead-out. Echter, niet iedere ploeg heeft een lead-out die een sprinter zo af kan zetten, dat het nog maar een peulenschil is om te winnen. Om de beste lead-out aller tijden te kiezen is lastig. Je hebt er best wel wat gehad. Als je heden ten dage kijkt is Mathieu van der Poel de ideale lead-out. Onder Nederlander kan zijn sprinter, Jasper Philipsen, bijna tot op de streep afzetten. Voor mij was Mark Renshaw de beste. Mark Cavendish dankt dan ook vele overwinningen aan de Australiër. In de begintijd van HTC-Highroad was Cavendish de coming-man in het sprinten. Renshaw zorgde ervoor dat Cavendish tot de topsprinter is geworden. Ik was zelf ooit bij de finish in Parijs en zag Cavendish daar winnen met straatlengtes voorsprong op zijn achtervolgers.

Vandaag was het weer zo’n dag dat de sprinters aan de bak konden. De streep lag in Bergerac en even leek het erop dat Liam Slock het ging halen. Lotto-Intermarché was gister al bedrijvig met Veistroffer en vandaag was het de beurt aan zijn ploeggenoot Slock. Eerst was Slock nog in een innig gevecht met Otruba verwikkeld, maar Slock bleef geloven in een overwinning. Hij vond uiteindelijk zijn Waterloo op 1,1 kilometer van de finish. Even leek het erop dat Philipsen (weer geweldig afgezet door Van der Poel) het ging halen. Immers Merlier lag in geslagen positie, omdat net voor hem de aansluiting tot Philipsen werd verloren. Het enige wat nog restte was een poging tot een jump van 300 meter. Het ongelofelijke geschiedde maar Merlier reed iedereen voorbij alsof de rest stil stond. Niemand kon de Belg volgen en zodoende won Merlier voor de tweede keer achter elkaar een etappe in deze Tour.  De laatste die dat voor elkaar kreeg was Tadej Pogacar.

Biniam Girmay kreeg een waarschuwing voor gevaarlijk rijden. Hij werd door Waernskjold beschuldigt van trekken en duwen tijdens de sprint. En de jury gaf de Deen daarin gelijk.

Morgen is er een ingekorte etappe. De ASO kon niet anders vanwege de heersende hittegolf om voor de veiligheid van de renners te kiezen. En dat is een wijs maar volkomen terecht besluit. Maar denk vooral niet dat het een makkie is, want morgen zijn er nog steeds ruim 155 kilometers te rijden als de karavaan van Malemort naar Ussel rijdt.

De meest vlakke rit in deze Tour is een prooi voor Merlier

Voor Vingegaard en de Visma LAB is het na gisteren wonden likken. Wij hadden gerekend op een achterstand van 1 minuut dus dit is voor ons wel een tegenvaller.’ Vingegaard zelf was totaal uitgepierd had alles gegeven maar tegen het Fenomeen Pogacar viel gisteren niet te winnen. Hetgeen natuurlijk niet betekent dat nu alle spanning uit de Tour verdwenen is. Nog steeds is er prachtige sport te zien en is de ene etappe de andere niet.

Gisteren de loodzware berg etappe, vandaag komen de sprinters weer aan bod.

“De meest vlakke rit in deze Tour is een prooi voor Merlier” verder lezen

Merlier toont zijn spierballen!

Wat een enorme klap was dit voor de kansen op Tour winst van Visma/LaB. Het gehele jaar (vanaf de eerste dag van de wielrenkalender 2026 tot aan de dag van gister) is Pogacar echt de allerbeste. Pogacar had in het begin van zijn carrière nog wel een keer een slechte dag (3 en 4 jaar geleden voor het laatst in de Tour), maar de afgelopen twee/drie jaar is UAE met Pogacar aan de slag gegaan om Pogacar onoverwinnelijk te maken. We kijken naar een uniek talent dat we eens in de 50 jaar tegen zullen komen. 50 jaar geleden was dat een Belgische wielrenner die luisterde naar de naam, Eddy Merckx. 50 jaar later heet dat unieke talent Tadej Pogacar. Wat Merckx ook had is dat Pogacar alles beheerst (korte en lange klimmen, tijdrijden, lange solo’s en sprints) en ook alle wedstrijden (lees, vooral klassiekers) die op kalender staan. Zijn manager Gianetti gaf gister ook aan dat we op dit moment kijken naar een uniek talent en hij vergeleek hem met Michael Jordan. Maar dat hij zag dat gister ook Tadej heeft afgezien, alleen dat zag je (en dat is vaak bij winnaars) echt niet aan hem af. Het was “business as usual” voor de Sloveense veelvraat in overwinningen.

Stilte na de storm!

Na de bergen trekt de Tour vanuit Hagetmau richting Bordeaux. Hagetmau is geen grote Tourstad zoals Pau of Bordeaux, maar juist daardoor wel interessant: het ligt in de Landes, wat ligt tussen de Pyreneeën en de Atlantische route en de stad vormt in deze etappe het vertrekpunt van een vlakke rit van ongeveer 175 kilometer naar Bordeaux. De route voert door het Landesbos en eindigt in het centrum van Bordeaux, op de Place des Quinconces.

Hagetmau kun je makkelijk zien als “de stilte na de storm”: na het zware klimwerk van gister rond Gavarnie-Gèdre krijgt het peloton weer wat lucht, maar voor de sprinters begint de spanning juist opnieuw. De rechte wegen van Zuidwest-Frankrijk lijken eenvoudig, maar wind, zenuwen en positionering kunnen hier een vlakke rit verraderlijk maken. Een waaieretappe ligt op de loer. Een van de meest besproken waaieretappes was het die van de tour van 2020. In de 7e etappe trok Ineos/Grenadiers het peloton direct in drie waaiers. Na de passage door Hagetmau op 45 kilometer van de streep draaide de weg zo dat de wind opnieuw in waaierstand stond. Onder de slachtoffers Pogacar, Landa, Porte en Bauke Mollema. Van Aert won de sprint van het peloton wat voorop zat. Ook dit is een rit die nu nog steeds olie op het vuur is voor Pogacar als hij Visma/LaB een loer kan draaien.

Startplaats Hagetmau is zo goed als maagdelijk wit wat Tourhistorie betreft. Geen enkele rit vertrok er ooit of kwam er in de rijke rondegeschiedenis aan. Drie keer passeerde het peloton er wel eens in een zoevende vaart, maar daar bleef het bij. In deze Tour trekt de Landes-gemeente als prelude voor wat met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid een sprintetappe zal worden.

Bordeaux is vaak een sprintersstad

Aankomstplaats Bordeaux staat aan de andere kant van het spectrum. Maar liefst 133 keer (!!) was de hoofdstad van de Gironde al het decor van een Touretappe. Als de aankomststreep er getrokken wordt, kan je best je geld inzetten op een spurtbom. Wie er zowel al in het verleden wonnen waren: Jasper Philipsen (in de Tour van 2023), Marc Cavendish (2010), Tom Steels (1999), Erik Zabel (1997), Fréderique Moncassin (1996) en ga zo nog maar even door. Het zou al straf moeten zijn dat de winnaar deze jaargang niet luistert naar een achternaam als Philipsen, Girmay, Pedersen, Merlier, De Lie of Milan.

Bordeaux is dus één van de grote sprinttempels van de Tour. In deze Tour ontvangt Bordeaux wederom opnieuw een Touretappe; lokale bronnen spreken over de terugkeer van een mythische aankomst, drie jaar na de sprint van 2023. En reken maar dat Jasper Philipsen deze aankomst heeft omcirkeld als mogelijke kans op een overwinning. Die aankomst van 2023 was meteen historisch beladen. Mark Cavendish jaagde op zijn 35e Touretappezege, waarmee hij Eddy Merckx alleen zou passeren. In Bordeaux kwam hij dichtbij, maar Jasper Philipsen won de sprint. Een dag later viel Cavendish uit de Tour na een crash na een poging om opnieuw het record van de Belg te verbreken. Wat hem uiteindelijk een jaar later alsnog lukte.

Bordeaux heeft vaker grote sprinters zien schitteren. Denk aan Mark Cavendish, die er in 2010 won, en aan de lange traditie van massasprints in deze stad. Bordeaux wordt niet voor niets gezien als één van de meest klassieke aankomstplaatsen van de Tour, na Parijs één van de steden met de rijkste Tourhistorie. Cavendish won dat jaar 2010 overigens al een etappe in de 6e, voordat hij dat in de 18e etappe nog herhaalde. The ‘Manx Missile’ reed dat jaar voor HTC Columbia. Een schitterende ploeg die toen aan de basis stond van vele overwinningen. Cavendish was overigens niet de enige topsprinter van die ploeg, want ook de Duister André Greipel reed voor die ploeg. De Duitser had de geweldige bijnaam van Gorilla. Mark Renshaw was de vaste lead-out van Cavendish. De twee waren nagenoeg ongenaakbaar in de sprint.

“Waar Hagetmau het peloton uit de schaduw van de Pyreneeën laat vertrekken, ontvangt Bordeaux de renners als een oude Tourkoningin: statig, snel en altijd klaar voor een sprint die geschiedenis kan schrijven.”

De overwinning gaat naar de beste sprinter uit het peloton

In een wat saaie etappe (na al het spektakel van gister) richting Bordeaux duurde het niet lang, voordat de ontsnapping van de dag wegreed. In tegenstelling tot de eerste vlakke rit kreeg (opnieuw) Baptiste Veistroffer (Lotto-Intermarché) dit keer wél iemand met zich mee. Het was Jakob Otruba van wildcardploeg Caja Rurak-Seguros RGA die vanaf de start meereed met Veistroffer. De twee kregen van het peloton nooit meer dan twee minuten. De enige schermutselingen die er deze etappe waren, zijn de tussensprints geweest. Achter Veistroffer deed groene truidrager Pedersen goede zaken.

En zo ging het hele pak richting Bordeaux en zoals verwacht werd het in de Tour van 2026 dus ook een massasprint. Het was zaak dat de sprinters goed gepositioneerd waren. En Netcompany/Ineos, Cofidis en Alpecin waren goed voorin vertegenwoordigd. Alpecin speelde de kaart van Philipsen die België de langverwachte overwinning moest geven. Echter, het werd een andere Belg die er met de overwinning van door ging.

Philipsen trok na een sterke lead-out van Van der Poel op 250 meter de sprint aan, maar de Belg kwam snelheid tekort ten opzichte van de jagende meute. Gaviria leek zich nog in de strijd te gooien voor de overwinning, maar aan de andere kant van de weg had Tim Merlier duidelijk de beste benen in de sprint. Hij klapte over de rest heen en won overtuigend, voor Waerenskjold en Girmay. De sterke Max kanter werd vierde en Philipsen volgden nog als 5e.

De winnaar van een paar dagen geleden, Olav Kooij, raakte ingesloten in de laatste 400 meter en kon niet sprinten, waardoor hij buiten de top-20 eindigde. Pogacar reed vandaag soeverein in de gele trui mee en behield die trui. Morgen op weg naar Bergerac, waarin de sprinters opnieuw de kans krijgen.

Bollène is een beroemd plaatsje

Na het spektakel van gister op de flanken van de Mont Ventoux is het nu de beurt de sprinters of toch de Punchers. Het was wederom gister genieten van de verschillende wedstrijdjes in de koers. Vingegaard en Pogacar hielden elkaar in bedwang, al zag je goed dat Pogacar gister minder goed eruit zag dan de afgelopen twee weken. Visma/LAB zal dit ook hebben gezien en dus is het wachten (let op, morgen!) op nieuwe aanvallen. En natuurlijk was daar de schitterende overwinning van Paret-Peintre en de heldendaad van Van Wilder. Overigens werden er gister vragen gesteld over het gewicht van de Franse winnaar, de ritwinnaar van gister weegt namelijk 52 kilogram.

“Bollène is een beroemd plaatsje” verder lezen

Iconische gebeurtenis in de wielersport

De Ierse schrijver James Joyce (1882 – 1941) schreef het meest geprezen boek Ulyssses dat voor het eerst uitkwam in 1920. Joyce beschrijft in dit lijvige boek een avontuur dat zich in één middag in Dublin afspeelt. Heb ooit de wandeling zelf gelopen. Het was deze gedachte die in mij opkwam bij het zien van de monsterprestatie geleverd door twee wielrenners, waarvan de één een droom had om tijdens deze Tour op het podium te komen staan en de ander dacht; ‘daar ga ik hem bij helpen.’ 

“Iconische gebeurtenis in de wielersport” verder lezen

Machtsprint

Het was gister duidelijk dat er niemand kan tippen aan Jonathan Milan. De Italiaan is niet alleen een imposant figuur naast de fiets, maar zeker ook op de fiets. Je kan van zijn houding op de fiets (in een volle sprint is hij vrij bewegelijk) van alles vinden, maar het kan ook bijna niet anders als je ziet hoeveel snelheid hij produceert. Het is allemaal op kracht en niet op souplesse, maar de Italiaan wint er wel wedstrijden mee. En dat liet hij gister maar weer eens zien.

“Machtsprint” verder lezen

De pijngrens van de renners

De Portugees Joao Almeida start vandaag – na de onfortuinlijke val van gisteren – met een gebroken rib en de nodige schaafwonden. Genoeg pijn om de nacht wakker door te brengen. Zijn kopman Pogacar is blij met zijn aanwezigheid. Almeida is dé man die hem moet ondersteunen in het hooggebergte. Het zou dus een enorme aderlating voor hem zijn wanneer hij Joao zou moeten missen. Nu is het vandaag en morgen een etappe voor de sprinters dus hoeven de klassement renners geen volle bak te rijden. Er wordt gehoopt dat dit voldoende is voor enig herstel.

“De pijngrens van de renners” verder lezen

Daar is het D-woord weer

Het was weer even stil, maar daar kwam gister weer het woord om de hoek kijken. Niet geheel toevallig kwam het uit Deense hoek. Ik word er ook wel een beetje moe van. Ik zal de laatste zijn dat het D-woord (Doping) niet meer in het peloton gebruikt wordt. Met de prestaties die de renners tegenwoordig moeten leveren, is het bijna onmogelijk. Maar als iedereen een middel heeft om zo snel mogelijk te herstellen van hun prestaties, wie houdt de renners dan tegen? Tegenwoordig is er zulke goede medische begeleiding dat men echt wel kan beoordelen of het gezond is of niet. Het is dan ook wel weer erg opvallend dat een Deense wetenschapper (genaamd Vest Christiansen) juist gister vraagtekens had bij de prestaties van Pogacar.

“Daar is het D-woord weer” verder lezen

Dinsdag 16 juli etappe 16  Vlakke rit

Gruissan – Nîmes  188.6 kilometer

Derde overwinning voor Jasper Philipsen

“Wij zijn er op gebrand deze etappe te winnen”, is het antwoord van Mathieu van der Poel (Alpecin) op een vraag van een journalist. Of morgen de Tour eindigt voor de sprinters want daarna valt er weinig meer te halen, wordt zo her en der gesuggereerd en geïnformeerd. Dan staan de renners en zeker ook de sprinters hele pittige dagen te wachten. Er moeten weer vele hoogtemeters overwonnen worden. Toch lijkt het er op dat de meeste sprinters de Tour in Nice gaan beëindigen. Veel van hen met De Olympische Spelen in het achterhoofd. De Tour is een goede training.

“Dinsdag 16 juli etappe 16  Vlakke rit” verder lezen

De Vlam uit Ham doet het weer!

Vandaag wordt beschouwd als de laatste kans voor de sprinters om nog een etappe te winnen in de Tour van 2024. Morgen en overmorgen volgt dan nog een heuvel etappe, maar vandaag moet het lukken om de sprinters in positie te krijgen voor de eindsprint. Het vervelende alleen voor de overgebleven sprinters (Cavendish, Philipsen, Girmay en Van Aert) dat er niet veel ploegen meer zijn die willen rijden. En daarbij zal Visma/Lease-a-Bike ook niet vol vandaag gaan rijden voor Van Aert, gelet op de dagen die nog komen gaan. We rijden vandaag richting de mooie studentenstad Nimes. Onderweg komen de renners 1 bergje tegen van de 4e categorie.

“De Vlam uit Ham doet het weer!” verder lezen

Donderdag 11 juli etappe 12 vlakke rit

Aurillac – Villeneuve  – sur – Lot  203.3 kilometer

Een peperdure rekening voor Primoz Roglic

De Brit Fred Wright  (Bahrain Victorius) had gisteren een vreselijke dag. Eenzaam en alleen was het zwaar zwoegen om de 211 kilometer af te leggen en toch bleef de wil om uit te rijden. Helaas kwam de moedige renner na deze heroïsche solo tocht te laat binnen en moest hij totaal uitgewoond en ontgoocheld de Tour verlaten. Bij binnenkomst stonden nog een aantal  trouwe fans, zij beloonden hem met een warm applaus.

“Donderdag 11 juli etappe 12 vlakke rit” verder lezen

Een sprintersdagje

Wat een wedstrijd was het gister. Het is altijd heerlijk om nog een keer terug te kijken naar een etappe, maar de etappe van gister leent zich daar uitstekend voor. Vingegaard was goed. Beter dan Pogacar en dat was niet verwacht. Maar Vingegaard was echt diep gegaan en dat zag ik minder af bij Pogacar. Vingegaard tekende wel behoorlijk na afloop. Dat had ook te maken met alle emoties, die er vervolgens uitkwamen. Maar Pogacar oogde wel frisser.

“Een sprintersdagje” verder lezen

Dinsdag 9 juli etappe tien vlakke rit

Orléans – Saint – Amand- Montrond 187.3 km.

Philipsen eindelijk juichend over de streep

Terwijl sommige commentatoren gapend achter hun microfoon zitten, kijkers snakken naar spanning, lijkt het gesprek van de dag te gaan om dát wat er dertien jaar geleden gebeurde;  Dé spectaculaire waaier etappe waar Nikki Terpstra een onvergetelijke hoofdrol vervulde. Zijn naam wordt ook veelvuldig genoemd. Er wordt gesproken over de mooiste etappe ooit.

“Dinsdag 9 juli etappe tien vlakke rit” verder lezen

De (mogelijke) waaier etappe

Alle trouwe volgers van de Tour hopen dat de voorspelling vandaag uit zal komen en dat we dan ook echt een waaier etappe gaan krijgen. Het peloton zal vandaag heel alert moeten zijn, want iedereen weet waar het gevaar ligt. Vanochtend in de podcast “In het Wiel” een mooi verhaal gehoord van Nikki Terpstra over de 13e etappe op 12 juli 2013. Echt de moeite waard om dit verhaal nog eens te beluisteren.

“De (mogelijke) waaier etappe” verder lezen

Monster prestatie van Abrahamsen

Grimay wint deze week voor tweede keer de sprint

“Alle aanvallers verzamelen” schrijft Wieler Revue .

Maar dat is toch een ietwat verkeerde voorstelling van zake want de enige renner die de benen neemt en dat ook 130 kilometer vol houdt is de Noor Abrahamsen (Uno X)

Het is voor hem een eenzame rit die hem trouwens niet lijkt te deren. De groene trui die hij enkele dagen om de schouders had kan hij nu wel vergeten maar de bollentrui mag hij vandaag voor de achtste keer aantrekken. Dat zal zeker tot na de rustdag van a.s. maandag zo blijven. In de komende twee weken zijn er nog heel veel bergpunten te verdienen waar heel veel strijd om geleverd zal worden. Maar vandaag laat hij een huzaren stukje zien waarvoor hij ook de prijs van de strijdlust krijgt.

“Monster prestatie van Abrahamsen” verder lezen

En weer is het Girmay!

Remco Evenepoel won gister de tijdrit en gaf hiermee zijn kansen voor een eventuele touroverwinning een nieuwe boost. Vingegaard daarentegen moest de wonden likken. Bij Visma/Lease-a-bike deden ze het af als ingecalculeerd, maar de realiteit is gewoon dat de Deen nu al op behoorlijke afstand staat. Maar het verhaal was gister toch de straf die de UCI oplegde aan Julien Bernard. Ik schreef het gister al en deed het juist af als mooi en vertederend. De UCI gaf aan dat de ‘eresaluut’ van vrienden en familie voor de Lidl-Trek renner het imago van de wielersport schaadt. Michael Boogerd gaf de UCI gelijk. Ik vind dat een belachelijke straf en redenatie.

“En weer is het Girmay!” verder lezen

Het ene jaar is de andere niet

Het is de dag nadat het ultieme record van Merckx en Cavendish (meeste overwinningen in de Tour) verbeterd is. Het mooie van records is ook dat er altijd mooie staatjes uit voortkomen. Mark Cavendish wint in de Tour op iedere koersdag een etappe. Natuurlijk als je er 35 wint en er zijn gemiddeld ieder jaar 21 etappes, dan is de kans best wel aanwezig. Maar het is een opmerkelijk feit dat je iedere koersdag een etappe wint. Cavendish wint dus en heft het record. Je zou denken, voor hoe lang? Zal bijvoorbeeld Pogacar dat record gaan breken? Feit blijft dat het tien jaar geleden ondenkbaar was dat iemand dat record van Merckx zou verbeteren. Maar 10 jaar verder en de Manx Missile heeft laten zien dat een renner, waarvan vanaf het begin werd gezegd dat zijn motor te klein zou zijn om wedstrijden te winnen, tot dit soort aantallen in staat zou zijn. Cavendish heeft in alle drie de grote rondes etappes gewonnen (35, 16, 3). Dat maakt het tot een levende legende. Maar niet perse geliefd.

“Het ene jaar is de andere niet” verder lezen

Maandag 1 juli derde etappe 230.1 km vlakke etappe

Opnieuw een verrassende etappe winnaar

De langste etappe van de TOUR heeft de warmte achter zich gelaten.

Vandaag  27 graden, gezien het dikke wolkendek vreest men zelfs voor wat regen, die gelukkig uitblijft.

Ietwat bezorgd reageren de Vlaamse commentatoren; ‘de renners zullen toch wel iets meer tempo moeten maken dan de 38 km. per uur willen zij om 18.00 uur de eerste aftrap van het Belgische voetbal team kunnen zien.’ Voorlopig lijken de renners zich niet druk te maken, er wordt veel geplast, gepraat en gelachen.  Er is ook tijd om over de gele trui van Pogacar te praten. Wilde hij hem nu wel of niet? Ach…

“Maandag 1 juli derde etappe 230.1 km vlakke etappe” verder lezen

Etappe 3 Pogacar in het geel, voor hoelang?

Nu de rookwolken zijn opgetrokken weten we in ieder geval 1 ding, dat Pogacar in het verwachte geel rijdt. Het verschil met zijn medeconcurrenten bedraagt echter nog nul (!!) seconden. Natuurlijk, we zijn nog maar twee dagen onderweg, maar opvallend is het wel dat de drie grote favorieten (met Carapaz als outsider) nu broederlijk naast elkaar in het Algemeen klassement staan. Dat zal over drie weken zeker niet het geval zijn, al ben ik voor benieuwd wanneer de verschillen gemaakt zullen worden.

“Etappe 3 Pogacar in het geel, voor hoelang?” verder lezen

De Tour door de ogen van Janna (deel 7 – 2023)

Commercie voor veiligheid? 

De uitzending is nog maar net begonnen of er wordt al gesproken of zo’n vlakke etappe nog wel zinvol is in de Tour. Analist Stef Clement is zo langzamerhand wel gewend aan dit soort overbodige vragen want het peloton zal toch van A naar B moeten en bovendien kan je toch moeilijk van de renners verlangen dat zij de kijkers deze drie weken ononderbroken entertainen met de meest uitputtende etappes en gevaarlijke capriolen.  

‘Maar vervelen de renners zich niet, zitten zij op zo een etappe te wachten?’ 

is de tweede vraag. Met de etappe van vandaag terwijl de temperatuur inmiddels is gestegen tot boven de dertig graden en na wat de renners de afgelopen dagen al hebben moeten presteren komt deze dag hen goed van pas.  

‘Voor de renners is deze dag beslist geen straf.’  is het antwoord van degene met kennis van zaken ,van iemand die het weten kan.  

Mag de etappe van vandaag dan te boek staan als een vlakke rit, de finish is behoorlijk gecompliceerd en gevaarlijk.  

Gevaarlijke finish 

Het lijkt een krankzinnige beslissing van de heren die over de veiligheid van de renners gaan. ‘Het is keuren voor eigen vlees’, is de conclusie van één van de analisten. Het commerciële belang wordt geprevaleerd boven de veiligheid.  

Om in het heetst van de strijd de weg zo smal te maken en tel daar ook de vele scherpe bochten bij, is te gek voor woorden en vraagt om onnodige problemen en gevaren. Er is zoveel geld gemoeid met het veilig maken van de Tour. Echter een groot percentage daarvan verdwijnt in de zakken van de verkeerde beslissers.  

Ik vind dit een schande. De zorgen vooraf waren bij alle betrokkenen groot maar tot opluchting van velen gebeurt er helemaal niets en komt iedereen heel zonder butsen over de streep.  

Kansloze missie 

De Franse renner Simon Guglielmi van Arkea- Samsic vertrekt met drie renners die zich al snel realiseren dat dit een kansloze missie is en zich terug laten zakken in het peloton. Hij kiest er voor alleen door te gaan rijdt zich daarmee in de kijker dat altijd prettig is voor de sponsor en sleept ook de prijs van de strijdlust in de wacht hetgeen de ploeg 1500 euro oplevert.  

Het cadeau van Jumbo-Visma 

Na de terechte complimenten aan Wout van Aert wordt hem gevraagd hoe hij de dag van gisteren heeft beleefd. Het was super zwaar geweest en ja… het is jammer dat de etappe niet gewonnen is, dat had toch de kers op de taart geweest. Maar het is geworden wat het is geworden en wat Tadej Pogacar liet zien verdient respect.  

Verder is hij is blij met zijn eigen conditie. Vandaag sprint hij niet mee, Hij spaart zijn krachten voor morgen, daar heeft hij zijn zinnen op gezet.  

Door zich achter in het peloton te nestelen weet hij uit het gedrang te blijven. 

Er wordt door de analisten nog wat geëvalueerd over gisteren.  

De tactiek van Jumbo-Visma klopte als een bus, er was alleen te weinig rekening gehouden met het spoedige herstel van Tadej Pogacar. ‘ Te durven verliezen, dat gaf Jumbo-Visma ons cadeau, dit was pure reclame voor het wielrennen. En een mooiere tussenstand kun je je niet wensen bij het ingaan van het weekend.’  

Ook Vingegaard kreeg- nadat hij vandaag op perfecte wijze door zijn ploeggenoten uit het gewoel en gevaar werd gehouden  – een microfoon onder zijn neus. Hij was blij dat hij al na zes dagen met 25 seconde voorsprong in het geel op het podium stond. Hij had in ieder geval al heel wat meer kleur op zijn wangen dan gisteren. 

Mark Cavendish  

De Nederlandse renner Cees Bol is de steun en toeverlaat van Mark Cavendish. 34 overwinningen heeft de Brit op zijn palmares staan. Tien jaar geleden won hij in Bordeaux de sprint. Dit jaar neemt hij afscheid van de wielersport en hij hoopt nog één keer een sprint te kunnen winnen om daarmee de legendarische Eddy Merckx voorbij te streven. De ploeg Astana gunt hem die kans. Het is aan Bol om Cav zo af te zetten dat hij juichend over de streep komt. Het zou natuurlijk wel heel mooi zijn als hij zijn zege van tien jaar geleden vandaag kan prolongeren.  

Aan Bol wordt de vraag gesteld; Wat doen de benen van een sprinter in de bergen?  

‘Het was afzien, met de pijn viel het wel mee, het was  zorgen dat je niet te veel in het rood rijdt. Vandaag zal het niet eenvoudig worden de finale is supersnel. Ik hoop dat ik iets meer in de sprint kan betekenen. Opboksen tegen Van der Poel en Philipsen is geen geringe zaak.’  

Cavendish komt vandaag en stuk verder dan de afgelopen sprints van deze Tour.  

Hij gaat heel vroeg aan maar tegen de overmacht van het duo Van der Poel en Philipsen is geen kruid gewassen. Hij eindigt als tweede. Overigens benadrukt hij dat hij al recordhouder is, alleen moet hij dat record delen met Merckx. De Spaanse Luis León Sanchez wordt als lead-out gemist. ‘Hij zorgde net voor dat beetje extra snelheid.’ Sanchez is samen met Fabio Jakobsen één van de onfortuinlijke renners die na zijn val op het motorcircuit met een sleutelbeen breuk de Tour moest verlaten. ‘Ik mis hem tijdens de sprint maar ook ‘avonds aan tafel.’ 

Fabio Jakobsen 

Fabio Jakobsen weet iedereen te verbazen door vandaag voor in de gelederen te zitten. Na zijn val van drie dagen geleden had niemand hier op durven rekenen. 

Dat hij niet mee kon sprinten… het heeft het er heel moeilijk mee. ‘Dat was geen sprinten maar er achteraan rijden. Ik wilde er absoluut tussen rijden. Als ik dat niet had gedaan was ik misschien bang geworden terwijl ik ook weet dat ik het nog kan.’ 

Zijn spijt om het nog niet mee kunnen relativeert hij door het vergelijk met een week op de IC (na zijn verschrikkelijk val waarvoor zijn leven werd gevreesd)  

‘Dan gaat het natuurlijk wel goed met mij. Ook in mijn hoofd zit ik nog steeds in de Tour. Moet nog wel wat herstellen maar hoop toch ergens in de komende weken te kunnen laten zien waarvoor ik hier gekomen ben.’  

Gemiste kansen  

De Belgische ploeg Intermarché valt tot nu toe wat tegen wat de prestaties betreft.  

De Eritrese renner Biniam Grimay heeft nog niet kunnen laten zien wat men van hem had verwacht. Vandaag wordt hij wel derde in de sprint, is daar niet tevreden mee, vindt ook dat hij gehinderd wordt maar het is gewoon een gemiste kans. Aan de Nederlandse renner Mike Teunissen wordt gevraagd hoe het nu eigenlijk zit dat het allemaal niet lukt. ‘Tja… omdat er nog 40 – 50 andere renners zijn die willen winnen. Maar ja… dat is de Tour en dan weet je het nooit. Kan zomaar op een dag wel lukken,’ Ook Dylan Groenewegen staat nog met lege handen en ziet vandaag als een gemiste kans. “Er had meer ingezeten en ik kwam hier om te winnen,’  

janna van zon