Het was gister duidelijk dat er niemand kan tippen aan Jonathan Milan. De Italiaan is niet alleen een imposant figuur naast de fiets, maar zeker ook op de fiets. Je kan van zijn houding op de fiets (in een volle sprint is hij vrij bewegelijk) van alles vinden, maar het kan ook bijna niet anders als je ziet hoeveel snelheid hij produceert. Het is allemaal op kracht en niet op souplesse, maar de Italiaan wint er wel wedstrijden mee. En dat liet hij gister maar weer eens zien.
Absolute piekvermogens
Het blijft toch een gek gezicht als je Milan ziet sprinten. Het is alsof Harry Lavreysen zich optrekt naar een sprint toe. Harry Lavreysen is een van werelds beste baanwielrenners. Op de baan rijden de wielrenners op een fiets zonder versnellingen en remmen. Je start vanuit stilstand en probeert vervolgens zo snel mogelijk op topsnelheid te komen. Dat gaat met alle kracht en macht. Het komt bij Harry nog wel eens voor dat hij zijn hele fiets aan gort trapt, omdat hij zo’n ongelofelijke kracht bezit. Harrie Lavreysen staat bekend om zijn extreme beenkracht. Hij heeft een piekvermogen van ongeveer 2600 watt op de fiets, en kan op de leg press 800 kilo wegduwen met twee benen, en 440 kilo met één been. Dit is uitzonderlijk hoog, zelfs voor sprinters in het baanwielrennen. Je moet je dus voorstellen dat je 800 kilo moet wegdrukken. Voor een gewoon mens, zoals jij en ik, is dat niet voor stellen. Als ik dat zou doen, zou ik alles in mijn benen afscheuren. En dan 2600 watt. Dat is zelfs nog meer onvoorstelbaarder dan die legpress.
Ik heb ooit op mijn Tacx (mijn grote vriend, de fietssimulator) net boven de 1000 watt gehaald. Dat was voor een paar seconden. Daarna ga je niet normaal verzuren. Ik hield het echt maar 10 seconden vol en daarna moest ik echt even bijkomen. Harry trapt gewoon 2600 watt. Het zijn waardes die voor een gewoon mens onmogelijk zijn. Die Tacx is overigens een geweldige uitvinding. Ik zweer echt bij mijn Tacx. Ook voor deze Tour heb ik mij zelf opgelegd dat ik de opgenomen beklimmingen van de Tour de France 2025 ga beklimmen. Vanochtend was dat Col du Soulor, die de renners in de 12e etappe moeten beklimmen op weg naar uiteindelijk Hautacam. En dus weet ik uit eigen ervaring wat de renners deze Tour moeten doorstaan. Maar daarover meer bij de bergetappes.
Matthieu is de Harry Lavreysen van het wegwielrennen
Om een goede vergelijking te maken tussen het baanwielrennen met het wegwielrennen kan het piekvermogen van een wegwielrenner tijdens een massasprint in de Tour de France oplopen tot 1.500 watt of meer, met uitschieters naar 1.750 watt of zelfs hoger gedurende enkele seconden. Dit vermogen wordt gedurende een korte periode geleverd, vaak slechts enkele seconden voor de finishlijn. Tijdens de Ronde van Vlaanderen in 2022 die Matthieu van der Poel won, behaalde onze Nederlander in de 12 vlakke slotkilometers, die nog overbleven, een gemiddelde snelheid van 43,4 kilometer per uur door – kop over kop met Pogacar – en trapte hij 343. Tot slot levert de tweevoudig winnaar van De Ronde in de indrukwekkende eindsprint zijn maximale vermogen – niet geheel verrassend – van de hele wedstrijd: 1.406 watt. Gedurende de 14 seconden die zijn sprint duurde, trapte hij gemiddeld 1.136 watt.
Het piekvermogen van Mathieu van der Poel in de Strade Bianche varieerde per aanval. De Strade Bianche is berucht om zijn zware koers. Zwaar in de zin dat het allesbehalve vlak is. Vooral de slotklim naar Via Santa Catarina. De Via Catarina is een beklimming in de regio Siena. De klim is 0.5 kilometer lang en overbrugt 62 hoogtemeters met een gemiddeld stijgingspercentage van 13.7%. De top van de beklimming ligt op 337 meter hoogte. In 2021, tijdens de winnende aanval van Van der Poel met een jagende en hulpeloze Wout van Aert achter zich, behaalde hij een piek van 1000 watt. Op een specifiek moment, de aanval op Le Tolfe, kwam zijn piek zelfs op 1300 watt uit, met een gemiddelde van 738 watt gedurende 60 seconden. Tijdens een sprint van 10 seconden in de finale trapte hij 1300 watt. Je kan dus wel zeggen dat Matthieu van der Poel de Harry Lavreysen van het wegwielrennen is. En ik ben benieuwd naar de waardes die Lidl/Trek zal vrijgeven als de cijfers van Milan bekend zijn. Ik denk dat Milan zeker in de buurt van de cijfers van Van der Poel zal komen.
Spanningen nemen toe tussen UAE en Visma/LAB
En toen was daar gisteravond het gesprek van de avond. Het schijnt nu toch wel duidelijk te zijn dat UAE en Visma/LAB elkaar niet liggen. Pogacar stoort of stoorde zich enorm aan het gedrag van de renners van Visma/LAB. In de etappe van gister in een zone waar mensen van de ploegen bidons stonden te geven aan de renners, gaf Pogacar Visma’s schaduwkopman Matteo Jorgenson een duwtje. ,,Dat klopt”, wond ’Pogi’ er geen doekjes om. We reden in één lijn en ik toonde de intentie dat ik een fles wilde aanpakken van mijn soigneur, die zo’n twintig meter achter die van Visma stond. Toch besloten ze me nog even aan mijn rechterkant te passeren. Als ik mijn bidon alsnog wilde pakken, moest ik hem wel een duw geven.” De drievoudig Tour-winnaar van UAE vervolgde zijn irritaties met: ,,Ik vond mijn zetje daar heel normaal, al weet ik niet wat hun intentie was”, doelde de geletruidrager in dit geval dus op Jorgenson. ,,Zij doen dit heel vaak, alsof zij de enigen zijn die daar een bidon moeten aannemen. Soms moet je geduldig zijn en respect voor elkaar hebben.”
De sfeer zit er dus goed in. En als er iets is wat Visma/LAB moet zien te vermijden is Pogi boos maken. Of juist wel? En dat ze hopen dat hij zichtzelf (als wraak) over de kop gaat rijden. Je kunt het verhaal van twee kanten bekijken. Maar dit is nog niet gedaan. En gaat zeker van invloed zijn op de etappes die komen gaan. Te beginnen met die van morgen.
Heldendaad van MvP en Rickaert
Vooraf had iedereen zijn geld gezet op een massasprint. En uiteindelijk werd het ook een massasprint. Maar we mogen zeker niet vergeten wat er ruim 170 kilometer tussen start en finish heeft voltrokken. De bijna 175 kilometer lange rit naar Châteauroux leek een reguliere sprintrit te worden, maar het peloton had niet gerekend op Matthieu van der Poel en ploegmaat Jonas Rickaert. Beide renners van Alpecin/Deceuninck gingen er vandoor vlak na de finish. En 700 (!!) meter voor de finish was daar het spreekwoordelijke Waterloo voor MvP. Maar wat een koers hebben beide mannen de kijkers/volgers voorgeschoteld. Het was gekkenwerk, maar de twee kregen al snel 4/5 minuten voorsprong. UAE vond het best en alleen Lidl/Trek wilde eigenlijk wel vaart maken. Maar met de twee hardrijders van Alpecin/Deceuninck liep de voorsprong alleen maar op. Op 30 kilometer van de meet begon het peloton zich te roeren. Er ontstond zelfs een waaier, die Van Aert miste en zodoende moest de Belg hardrijden om weer terug in het grote peloton te geraken. Op 15 kilometer van de finish leek het gedaan met de twee vroege vluchters. De voorsprong liep terug tot een halve minuut en toen viel het toch weer stil in het peloton.
Wederom een overwinning voor Melier
Van der Poel gaf het sein aan Rickaert om nog één keer vol door te rijden, maar de Belg kon gewoon niet meer. Matthieu ging toen maar zelf door. Het was het gezicht van een konijn die door een stel honden achterna werd gezeten. Maar waar in het sprookje de konijn vooruit kon blijven, strandde onze Nederlander op 700 meter van het jagende peloton. Renners sprongen van links en rechts weg en het was chaos troef. Eén man hield het hoofd koel, de sprinter van Soudal/Quickstep. Merlier had al een overwinning op zak, maar de Belg (beschouwd als een van de beste sprinters op deze aardbol) zag zijn kans schoon om van achter de “ja-knikkende” Jonathan Milan te duiken en de sprint vakkundig af te maken. Weer een overwinning voor Soudal/Quickstep, de derde al deze Tour. Het is een ongekend succes voor de vroegere ploeg van Patrick Lefévre. Toch is hij nog steeds op de achtergrond druk aanwezig. De man is een sterrenmaker. En dat bewijst hij nu maar weer met Melier. Die ooit behoorde tot het team van ….. Alpecin/Deceuninck. De Belg reed drie jaar voor de ploeg van de gebroeders Roodhooft, voordat hij voor het grote geld ging bij Lefévere en zo ook ruimte maakte voor Jasper Philipsen.
Morgen gaan we dan eindelijk de bergen in, voordat de renners morgen een verdiende rustdag hebben.