Direct na zijn overwinning van gisteren belt Pogacar naar zijn vriendin Urska Zigart. Zij moet even voor hem nakijken wat ook weer record is dat in 1995 op de Alpe D’Huez werd gehaald door de Italiaans renner Marco Pantani (1970 – 2004) met de bijnaam het olifantje, en daarna nooit meer verbroken is. Hij wil weten of hem dat gelukt is. Zij kan hem geruststellen. Pogacar rijdt de Alpe D’Huez in 35.27 minuten omhoog. Pantani deed dat in 36.53 minuten.
““Leeuwenhart” Carapaz wint de Koninginnenrit!” verder lezenCarapaz beloont zichzelf voor een geweldige Tour
Als we het nog niet wisten, dan werd het gister op grandioze wijze bevestigd. Tadej Pogacar is de allergrootste. Niet alleen van deze generatie, maar van alle tijden. Daar zullen de oudere lezers wellicht anders over denken. Merckx is immers de meest succesvolle wielrenner, maar Pogacar behaalt op dit moment onwaarschijnlijke prestaties. Ik heb het gister al geschreven. Er staat werkelijk geen maat op de Sloveense renner uit Klanec, een buurtschap nabij Komenda, ongeveer een half uur ten noorden van de hoofdstad Ljubljana. Gister zag ik voor de televisie een man met een missie, een man die aan wilde tonen aan de wereld dat hij de allerbeste is. En de pose die hij aannam net na de finish was tekenend daarvoor. Hij kwam over de finish, gaf zijn fiets af en spreidde zijn armen en zonder woorden wilde hij hiermee zeggen, “er zijn haters, dat mag, maar wat ik hier heb laten zien is voor de geschiedenisboeken!”. En zo is het. Het was een prestatie waar men het over 25 jaar nog heeft. 35 minuten en (inmiddels) 27 seconden. 1 volle minuut sneller dan de snelste tijd die door Pantani in de boeken werd gereden en waarvan niemand ooit had verwacht dat deze nog gebroken zou worden.
“Carapaz beloont zichzelf voor een geweldige Tour” verder lezenHaarspelden naar de wielerhemel
Hoe mooi klinkt dat! Deze poëzie is afkomstig van Thierry Gouvenou de architect. Het klinkt allemaal lieflijk maar dat is schijn! ‘Is het wel verantwoord deze twee zware dagen aan het eind van de Tour te houden?’ Bram Tankink – hij zit aan tafel bij Vive le Velo – vindt van wel maar de renners hadden zich wel iets beter kunnen/moeten voorbereiden door de vorige dagen wat rustiger te rijden.’
“Haarspelden naar de wielerhemel” verder lezenNu is het zeker: Pogacar is the G.O.A.T.
Eindelijk zit de “Nederlandse berg” weer in het parcours van de Tour de France. Ik heb de berg al meerdere malen beklommen. De berg staat zelfs voor eeuwig op mijn kuit “geplakt”. Er zijn bergen in de Tour de France die zwaar zijn. Er zijn bergen die mooi zijn.
En er is Alpe d’Huez!
Geen enkele beklimming spreekt zo tot de verbeelding als deze beroemde berg met zijn 21 haarspeldbochten. Al sinds 1952 vormt Alpe d’Huez het decor van heroïsche gevechten, dramatische nederlagen en onvergetelijke overwinningen. En het werd vandaag een waanzinnige beklimming. Ik kan mij niet herinneren dat er zoveel mensen op de berg stonden.
“Nu is het zeker: Pogacar is the G.O.A.T.” verder lezenCarapaz beloont zichzelf en EF
“Wij gaan de hoogte in”; is de eerste zin van Jeroen Stomphorst die samen met Annemiek van Vleuten aan de finish staat. ‘Wij gaan vandaag weer vuurwerk zien.’ De renners worden behoorlijk op de proef gesteld al vrij snel moet er geklommen worden de Côte d’Engins is 11.4 km lang met een gemiddelde stijgingspercentage van 5.4 de op een hoogte van 844 meter ligt de Côte de Monteynard 9.7 km klimmen stijgingspercentage 5% daarna is er dan de tussensprint waar 25 punten gewonnen kunnen worden De Côte des Terrasses is er één van de derde categorie hoogte 836 meter lengte is 3.4 stijging 6.6% Dan volgt er nog een vierde beklimming van de derde categorie Côte de Sint – Léger -les – Mélèzes 2.5 kilometer stijging 6.9%. Op een hoogte van 1825 meter ligt de laatste beklimming Orcières- Merlette 7.1 kilometer á 6.7%
“Carapaz beloont zichzelf en EF” verder lezen“Vandaag heeft Ocaña ons verslagen zoals El Cordobés een stier verslaat.”
Als wielerliefhebbers over Orcières-Merlette praten, gaat het bijna altijd over 8 juli 1971.Die dag vond één van de grootste demonstraties uit de Tourgeschiedenis plaats. De grote favoriet in dat jaar was natuurlijk Eddy Merckx, die vrijwel alles won wat er te winnen viel. Zijn bijnaam was niet voor niets “De Kannibaal”. Eddy Merckx had de wielerwereld jarenlang gedomineerd. Vrijwel niemand geloofde nog dat hij te verslaan was. Maar op weg naar Orcières-Merlette besloot een Spaanse klimmer, Luis Ocaña, al op de Col du Noyer aan te vallen. Wat volgde was een solo van ruim zestig kilometer.
““Vandaag heeft Ocaña ons verslagen zoals El Cordobés een stier verslaat.”” verder lezenVuurwerk in de Vogezen
Hoewel de Tour – gelukkig – nog niet voorbij is en er nog hele mooie ritten in het verschiet liggen, zijn er ploegen die blij kunnen zijn met hun overwinningen en ploegen die wat onder de radar blijven. Natuurlijk komt iedereen naar de Tour in de hoop solo of met de ploeg een etappe te kunnen winnen, een trui om de schouders te krijgen of de prijs van de strijdlust en zo op het podium te mogen staan.
“Vuurwerk in de Vogezen” verder lezenZaterdag 20 juli etappe 20 bergrit
Nice – Col de la Couillole 132.8 km
De vijfde zege voor Pogacar
De Voorlaatste etappe van de Tour 2024 zorgt voor sensatie en spektakel.
4500 hoogtemeters staan de renners te wachten verdeeld over vier cols. Het is vandaag op en af. Heel anders dan gisteren met de mooie vallei-afdalingen waar tijd om eventueel weer aan te kunnen sluiten tot de mogelijkheden behoren. Waarschijnlijk heeft niemand het verloop van deze etappe kunnen voorspellen.
“Zaterdag 20 juli etappe 20 bergrit” verder lezenVan 4 naar 5 vingers!
De voorlaatste etappe alweer en ook een beetje met weemoed. En wat voor Tour is dit (geweest). Deze Tour gaat de boeken in als spectaculair. Met dank aan de strijd tussen de twee grootste ploegen in het peloton. Aardig was een staatje waarin een overzicht was te zien met de overwinningen in Pro Tour koersen. Dat kunnen dus ook overwinningen zijn in een grote ronde (dus de Giro en nu de Tour). Als er een klassement gemaakt zou worden, dan zou Pogacar op nummer 9 (!!) staan. Hij heeft in zijn eentje meer (18 in totaal) overwinningen dan de rijkste ploeg van het peloton (INEOS). Dat is in één woord: ongelofelijk. Dat is gewoon niet voor te stellen. De vergelijking met Eddy Merckx (lees, Kannibaal) is nu reeds gemaakt.
“Van 4 naar 5 vingers!” verder lezenWoensdag 17 juli etappe zeventien bergrit
Saint Paul – Trois chateau – Super – Dévoluy 177.8 km.
Vingegaard zwaar onder druk gezet
‘Als het geen sprint etappe is, dan weet je dat het een zware etappe gaat worden’, Wout van Aert weet waar hij over praat. Zijn ploeg Visma – Lease – a- Bike (VLB)
heeft deze zeventiende rit op hun lijstje staan. En Wout rijdt zich ook onmiddellijk naar voren kijkt even achterom wie er met hem zit en trekt door. Hij verricht opnieuw beulswerk en dat telt eveneens voor zijn ploeggenoten. Wat Tiesj Benoot vandaag laat zien is in één woord grandioos. ‘Jammer dat wij niet met ons vieren vooraan konden blijven, dan had ik zeker kans gemaakt op ritwinst.’ Het is maar weer het zoveelste bewijs dat er meer verrassingen dan zekerheden zijn in de wielersport.
“Woensdag 17 juli etappe zeventien bergrit” verder lezenCarapaz wint, maar weer een tik voor VLB
De renners maken zich vandaag op voor een nieuwe koersdag en de rit in Zuid-Frankrijk gaat vandaag van Saint-Paul-Trois-Chateaux naar Superdévoluy. De rit staat te boek (volgens het routeboek) als Heuvelachtig. En dan zit het lastige gedeelte van deze etappe in de staart. Op 38 kilometer van de finish beklimmen de renners achtereenvolgens de Col Bayard (2e categorie), Col du Noyer (1e categorie – 7,7 km á 8,1 kilometer) en tot slot de korte klim naar Superdévoluy. De vraag zal zijn of Vingegaard het vandaag al aandurft om tijdwinst te boeken. Of dat hij toch wacht tot vrijdag. Ik heb nog steeds last van de rit op de Col de la Bonette. Dat wordt echt de scherprechter in de laatste week.
“Carapaz wint, maar weer een tik voor VLB” verder lezenDe start van etappe 2 met Fransman Bardet in het geel
Nu de rookwolken van de eerste etappe waren opgetrokken stond het peloton een bijna soortgelijke etappe te wachten. Vanaf het startpunt in Rimini zou het lang onrustig blijven tot in de aankomstplaats Bologna. De stad waarin Sam Beukema en Joshua Zirkzee furore maakte door dit seizoen voor de eerste keer in het bestaan Champions League voetbal te halen. Maar vandaag was het in ieder geval de dag dat Romain Bardet de gele trui mocht dragen. En de Fransen zijn de laatste 20 jaar niet verwend geweest om met de gele trui om de schouders in de Tour te rijden.
“De start van etappe 2 met Fransman Bardet in het geel” verder lezenJeroen ziet; de allersterkste zegevieren en Jumbo/Visma sterk rijden!
Het moest vandaag gebeuren. De allerlaatste kans voor de echte berggeiten onder de favorieten. Renners die het verschil vandaag moesten maken met nog twee vlakke etappes voor de boeg en een tijdrit van 30 kilometer in Saint Emilio. Maar het was vooral de dag voor Wout Poels. De Nederlander had deze week de bollentrui veroverd en hij had nog maar één dag om zich te bewijzen. Kwam hij vandaag goed door (lees, scoorde hij vandaag genoeg punten), dan staat hij zondag op het podium in Frankrijk. Daarvoor moest hij vandaag twee enorme beklimmingen overleven, eerst de Tourmalet om af te sluiten op de Luz-Ardiden.
“Jeroen ziet; de allersterkste zegevieren en Jumbo/Visma sterk rijden!” verder lezenJeroen ziet; vooral gerechtigheid!
Wat een etappe was dit! Op de Franse Nationale Feestdag werd er vuurwerk verwacht en dat kwam er op de laatste col, Col du Portet. Daarvoor moesten de renners ook nog de Peyresourde beklimmen en de Col de Val Louron. Deze laatste twee waren cols van de eerste categorie en de Portet zelfs van de buiten categorie. Vooraf werd deze etappe bestempeld als Koninginnerit van de Tour 2021. De mannen zouden van de jongens gescheiden worden. En er is dan altijd één renner die met kop en schouders boven iedereen uitsteekt. En vandaag was dat dan toch weer de absolute favoriet. Al waren er ook anderen die zeker kleur gaven aan deze etappe.
“Jeroen ziet; vooral gerechtigheid!” verder lezenDe tour door de ogen van Janna (deel 7)
Glansrol voor Mohoric, Mathieu behoudt het geel.
Wat een geweldige Tour was er tot nu toe te zien. Natuurlijk drukt het grote drama voor Primoz Roglic enigszins de vreugde, want wat een teleurstelling voor deze renner van Team Jumbo Visma die zich zo goed had voorbereid en zichzelf als de grootste rivaal van zijn landgenoot Pogacar – de winnaar van de Tour 2020 – zag. Maar de Tour is grillig en onvoorspelbaar en dit was zo een dag waarvan het verloop niet vooraf was te voorzien. Er wil een kopgroep wegrijden maar het wordt hen niet gegund, zij wagen echter een nieuwe poging die wel succesvol is. Achter hen trekken – volgens commentator Maarten Ducrot – dertig renners zich de haren uit het hoofd, door zich zo te laten verrassen.
“De tour door de ogen van Janna (deel 7)” verder lezen