“Wij gaan de hoogte in”; is de eerste zin van Jeroen Stomphorst die samen met Annemiek van Vleuten aan de finish staat. ‘Wij gaan vandaag weer vuurwerk zien.’ De renners worden behoorlijk op de proef gesteld al vrij snel moet er geklommen worden de Côte d’Engins is 11.4 km lang met een gemiddelde stijgingspercentage van 5.4 de op een hoogte van 844 meter ligt de Côte de Monteynard 9.7 km klimmen stijgingspercentage 5% daarna is er dan de tussensprint waar 25 punten gewonnen kunnen worden De Côte des Terrasses is er één van de derde categorie hoogte 836 meter lengte is 3.4 stijging 6.6% Dan volgt er nog een vierde beklimming van de derde categorie Côte de Sint – Léger -les – Mélèzes 2.5 kilometer stijging 6.9%. Op een hoogte van 1825 meter ligt de laatste beklimming Orcières- Merlette 7.1 kilometer á 6.7%
Wonderschoon natuurschoon..
De feitenkennis van Andries Lamain en van Michael Boogerd wordt door Tom Dumoulin de hemel ingeprezen. Maar waar Tom zelf in uitblinkt is dat hij op een buitengewoon leerzame en prettige wijze de etappe weet te verslaan. Zonder poespas maar to the point. Zijn prettige stem, zijn kennis, humor, zelfkennis, maakt het kijken en luisteren naar de etappe heel plezierig omdat het net iets toevoegt waarin de anderen tekort schieten. Wat hem betreft gaat er een klimmer winnen maar… ‘het is de derde week in de Tour, je moet hele goede benen hebben. Er zal best een een globaal plan zijn maar verder wordt het dag per dag bekijken. ‘Maar als je je mentaal goed voorbereid dan gaat dat vaak samen met goede benen. Je kan ook gokken en verliezen het hoort allemaal bij de Tour. De strijd om het groen wordt heel spannend. Het is een leuk element binnen de Tour.’
Dumoulin denkt niet dat Pedersen mee rijdt maar daarin vergist hij zich.
Aan strijdlust geen gebrek bij Mads Pedersen, hij zit mee bij de vluchters want zijn missie wordt almaar groter; Met een voorschot aan punten in de groene trui naar Parijs te gaan en deze niet meer af te geven! Zijn ploegleider lachte verleden week al. ‘Alles wat Mads doet is extreem.’ Wat Pedersen vandaag laat zien is ultra -extreem. Hij neemt er geen genoegen mee met de huidige 7 punten de Champs Élysées op te draaien. Werkt daar kei en keihard voor. Mathieu van der Poel hoopt dat enigszins te verstoren en neemt Philipsen – die ook nog kans maakt op het groen – mee in zijn kielzog hetgeen uiteindelijk tot niets leidt.
Pedersen wint de 25 punten waardoor de groene trui voor hem is! Hij kleurt de Tour en is ook nog eens een hele sympthieke renner.
De haat – liefde verhouding van Dumoulin met de motard en de cameraman wordt zeer actueel in beeld gebracht. Een renner maant de motor weg te gaan en Tom begrijpt dat. ‘Dit kan ook helemaal niet, hij brengt letterlijk de renner op deze manier naar de kopgroep.’ Eerder deze week legt cameraman Jurriaan van de Kamp in de avondetappe uit wat zijn vak behelst en wat de regels zijn waaraan hij zich te houden heeft. De motor moet altijd minstens 25 meter voor de renners uitrijden. Zij hebben inmiddels camera’s die dan alsnog mooie beelden van de renners kunnen tonen.
De regels hebben te maken met de aanzuigende werking van de motor waardoor de renners veel voordeel krijgen en harder kunnen fietsen. Tom krijgt al snel een bericht van een wakkere kijker die weet dat wanneer de motor 30 meter voor de renners uitrijdt dat dit de renners een voordeel van 12 % oplevert. ‘Door de afgelopen vier jaar mee te hebben kunnen rijden met de regiewagens begrijp ik meer hoe ingewikkeld het vak van de cameraman is. Neemt niet weg dat het wedstrijd-vervalsing blijft. Maar goed laten wij er over ophouden ik heb mijn zegje gedaan. De kijkers willen ook de gezichten van de renners kunnen zien en beelden na de 25 meter leveren geen spanning en voegen niets toe.’
In de vlucht zit de Nieuw-Zeelander Aaron Gate (Astana). ‘Deze man spot met alle wielerwetten. Hij is een paar maanden jonger dan ik en doet nu voor het eerst in de Tour mee. Hij heeft besloten zijn dromen na te jagen, dat zijn de verhalen die deze sport zo mooi maken’, verzucht Dumoulin. Prachtig is ook zijn belevenis hoe hij zich – helemaal in zijn beginperiode – overeind weet te houden in de “haantjeswereld” van de wielrennerij. Lamain vervult de rol waarvoor hij is aangenomen en gaat door met het verslaan van de koers. Het lijkt alsof Tom weg mijmert; ‘Wonderschoon die natuurschoon.’
Een niet te duiden koers
Er zal zeker gespaard worden voor de twee komende dagen. UAE de ploeg met de allerbeste rijder en in de breedte ook de beste ploeg vertoont scheurtjes . Gisteren zwalkte Yates over de weg, hij wordt op weg de finish geholpen door Tim Wellens die vanmorgen aangeeft keelpijn te hebben. Doch de helft van de ploeg is oké. Voor alle zekerheid wordt Pogacar maar even gevraagd hoe hij zich voelt. Hij geeft aan zich te sparen voor de komende twee dagen. Hoe groot is de kans dat hij ziek wordt. ‘Door met de pers te praten is riskanter dan in mijn eigen bubbel te blijven.’ En weg is de gele trui drager.
Opnieuw is het weer een etappe die heel snel is en waarin zoveel gebeurt.
De Fransen vinden dat de Tour van hen is maar het zou het ook wel fijn zijn wanneer een Fransman een etappe wint. Dat is tot nu toe nog niet gelukt. Lichtgewicht Valetin Paret Peintre kan misschien het “leed” iets verzachten. Hij rijdt weliswaar in de bollentrui maar die is officieel nog in handen van Pogacar. Vandaag weet hij aardig in de buurt te komen maar de dagen hij komt nog één punt tekort. Maar morgen kan dat er weer heel anders uitzien. Wanneer Pogacar morgen of zaterdag als eerste boven komt dan is voor hem het geel en de bollentrui. Zover is het echter nog niet…. daarom blijft de Tour het ook bloedspannend.
De vraag is natuurlijk ook; wat gaat de lieveling van het Franse volk, de 19 jarige Paul Seixas (Decathlon) doen om de Fransen in extase te brengen? Vandaag komt hij weer mee gelijk over de streep met Pogacar, Del Toro en Evenepoel. Het is wachten op morgen.
Vanmorgen bij het interview gaf Richard Carapaz (EF Education) aan; ‘Je kan goed in vorm zijn en toch niet winnen. Maar dit is een belangrijke dag, een geweldige dag voor de ploeg. Ik heb kansen en ik denk dat ik deze etappe kan winnen. En hij wint!
Terecht bedankt hij zijn ploeg, het harde werken van Ben Healy is medebepalend voor het succes waardoor de Ecuadoriaan juichend over streep komt. ‘Ritchy met het Leeuwenhart wint, hij is vandaag de sterkste.
Matteo Jorgenson (Visma LAB) wordt derde. ‘Natuurlijk ben ik teleurgesteld, ik geloofde er in maar Carapaz is sterker.
Terug kijken en wat als…. heeft weinig zin…
Toch wordt er vandaag meerdere malen over het Wat als ?…. gesproken.
Want wat als…. Vingegaard nog wel in de ploeg zit en dan te maken krijgt met een UAE waar de scheurtjes duidelijk zichtbaar zijn. De ploeg heeft te maken met ziekte en Pogacar heeft niet meer de renners om zich hem die hij wellicht goed kan gebruiken. Vingegaard en de renners van Visma LAB geloven nog steeds dat het kan.
En zij gaan er voor. Hier hebben zij een jaar naar toegeleefd. Zij gaan er voor!
Maar Wat als bestaat niet helaas…..