Als we het nog niet wisten, dan werd het gister op grandioze wijze bevestigd. Tadej Pogacar is de allergrootste. Niet alleen van deze generatie, maar van alle tijden. Daar zullen de oudere lezers wellicht anders over denken. Merckx is immers de meest succesvolle wielrenner, maar Pogacar behaalt op dit moment onwaarschijnlijke prestaties. Ik heb het gister al geschreven. Er staat werkelijk geen maat op de Sloveense renner uit Klanec, een buurtschap nabij Komenda, ongeveer een half uur ten noorden van de hoofdstad Ljubljana. Gister zag ik voor de televisie een man met een missie, een man die aan wilde tonen aan de wereld dat hij de allerbeste is. En de pose die hij aannam net na de finish was tekenend daarvoor. Hij kwam over de finish, gaf zijn fiets af en spreidde zijn armen en zonder woorden wilde hij hiermee zeggen, “er zijn haters, dat mag, maar wat ik hier heb laten zien is voor de geschiedenisboeken!”. En zo is het. Het was een prestatie waar men het over 25 jaar nog heeft. 35 minuten en (inmiddels) 27 seconden. 1 volle minuut sneller dan de snelste tijd die door Pantani in de boeken werd gereden en waarvan niemand ooit had verwacht dat deze nog gebroken zou worden.
De winnaars staan in de bochten
Iedere bocht op de Alpe d’Huez is genummerd, Het begint in de 1e bocht met het nummer 21 en loopt dan af naar 1. Wanneer je eenmaal bij 7 bent, gaat het goed. Niet dat het niet zwaar is, maar het zwaarste heb je dan al gehad. Wie denkt dat Alpe d’Huez alleen draait om steile percentages, vergist zich. Als je aan de beklimming begint, dan tel je de bochten af. Om de pijn zo min mogelijk te laten voelen, ga je automatisch op de bordjes in de bochten kijken. Daar staan in alle bochten de winnaars van de beklimmingen op de Alpe d’Huez in de Tour de France geschiedenis. Tom Pidcock was de laatste, maar sinds gister zal ook de naam van Tadej Pogacar in een bocht staan. Ik gok in bocht 1, want er is maar één nummer die bij Tadej past. En dat is nummer 1!
Deze berg leeft.
Iedere haarspeldbocht vertelt een eigen verhaal. Van de eerste winnaar Fausto Coppi tot de duels tussen Armstrong, Ullrich, Pantani, Induráin, Hinault, Pogačar en Vingegaard. Op Alpe d’Huez wint niet altijd de sterkste. Tadej Pogačar had op de legendarische Alpe d’Huez tot aan gister nog geen etappewinst behaald in de Tour de France. Carapaz en Lenny Martinez waren er gister dichtbij, maar de wetten van de Alpe d’Huez zijn keihard. Alleen de sterkste winnen op de berg. Soms wint degene die het meeste geluk heeft (zie de winst van Guerini). Of degene die na een enorme tegenslag tóch weer opstapt. Dat maakt deze berg misschien wel de meest legendarische aankomst van de Tour de France.
Onwaarschijnlijke wattages
Wie herkent zich nog de editie van 1997? Wanneer Marco Pantani aanvalt, lijkt hij nauwelijks snelheid te verliezen. In 1997 reed “Il Pirata” misschien wel een van de indrukwekkendste beklimmingen ooit. Hij vloog letterlijk omhoog en bereikte de top in ongeveer 37 minuten en 35 seconden. Dat record staat, afhankelijk van de meetmethode en de exacte start van de tijdmeting, nog altijd symbool voor één van de snelste beklimmingen ooit van Alpe d’Huez. Tot de dag van gister en er een jongeman uit Slovenië het record van de renner met de karakteristieke bandana (overigens was Pantani toen kaal, wat wel aerodynamisch was) verpulverde. Toen ik beneden in het dorp (Bourg D’Oisans) was, zie je ergens aan een van de gevels in een straatje het bordje hangen met dat record. Die wordt deze week vervangen met de tijd van 35 minuten en 27 seconden. Was getekend Tadej Pogacar. Mijn snelste tijd was 1:13:40. Dat is ongelofelijk hard. Ik trapte toen een wattage van boven de 230 watt gemiddeld. Pogacar zal wellicht wel de 400 watt aan gaan tikken. Ik hoorde zelfs dat hij de 7 watt per kilogram aantikte. Dat is onwaarschijnlijk. Ik doe het op zijn hoogst met 2,5 watt/per kg en dan moet je echt hard doortrappen. Laat staan wat Pogacar en Pantani moesten wegtrappen. Overigens was ook Evenepoel sneller dan Pantani wat maar aangeeft hoe het wielrennen is ontwikkeld. Pantani leek die dag in 1997 meer te zweven dan te fietsen. Zijn aanval werd het toonbeeld van pure klimkunst. Nog altijd vergelijken wielerliefhebbers iedere topprestatie op Alpe d’Huez met de legendarische klim van Pantani. Maar na gister worden die beelden steeds vager, omdat Pogacar gister iets presteerde wat echt de geschiedenisboeken in zal gaan.
Giuseppe Guerini valt… en wint tóch (1999)
Ook nog steeds op mijn netvlies gegrift was in de Tour de France van 1999. Misschien wel het meest bizarre moment ooit op Alpe d’Huez speelde zich af in 1999. De Italiaan Giuseppe Guerini reed alleen op kop en leek op weg naar een zekere ritzege. Guerini reed toen voor het ijzersterke Telekom team met kopman Ulrich. Echter die moest net voor de Tour afzeggen, waarop de ploeg alle kaarten op topsprinter Erik Zabel zette. Net na bocht 1 restten nog slechts enkele honderden meters. Plotseling rende een enthousiaste toeschouwer de weg op om een foto te maken.
Hij botste vol tegen Guerini. De Italiaan kwam hard ten val. Iedereen dacht dat de overwinning verloren was. Maar Guerini bleef opvallend rustig. Hij zette zijn fiets weer overeind, stapte op en reed alsnog als eerste over de finish. De verbaasde toeschouwer hielp hem zelfs weer op de fiets. Het leverde één van de meest opmerkelijke én meest geliefde beelden uit de Tourgeschiedenis op.
De Koninginnenrit gaat alle antwoorden geven
Het was de Koninginnedag rit vandaag. Op het menu stonden drie beklimmingen van de Buitencategorie met meer dan 5000 hoogtemeters. En dit was dus echt een etappe voor de laatste kansen van de klimmersaanvallers, dus we verwachten Carapaz, Kuss, Arensman en Hindley. En die zagen we dus ook aan het front goed zichtbaar. Wie we niet hadden verwacht was dat ook Ayuso op kousenvoeten was mee geglipt. Dat was tegen de zin van Del Toro en Seixas die hun mogelijke podiumplek in gevaar zagen komen.
En wie verwacht je dan als knecht van Del Toro? Jawel, Pogacar zette zich op kop om het gat niet te groot te laten worden. Het hele team UAE was al opgerookt door ziektes en drie zware weken. Het ging echt heel snel. Ook omdat de renners op tijd bij het treinstation moesten zijn. De TGV, die het peloton naar Parijs zouden brengen, zou niet wachten. Dus het was zaak om op tijd binnen te zijn en dat was niet aan dovemans oren gericht. In het groepje favorieten waren ze allemaal vertegenwoordigd. Dus de strijd om het podium was nog steeds intact. Inmiddels kwam het nieuws dat de etappe van morgen wordt aangepast vanwege de bosbranden en de politie die nodig is. Maar dat was zorg voor morgen. Het is ook niet de etappe van Arensman want onze landgenoot ging in de afdaling van de Galibier onderuit. Gehavend aan de elleboog was het wel knap dat Arensman nog aan kon pikken bij de groep Pogacar.
Kuss en Carapaz blinken uit
Op weg naar de laatste beklimming van de Col de Sarenne hadden de vier koplopers (Kuss, Carapaz, Hindley en Ayuso) nog 3 minuut en 22 seconden voorsprong op de groep der favorieten. Met Pogacar als grote gangmaker. Pogacar had er toen al 2 minuten vanaf gereden. Opvallend was dat Prudhomme (ploegmaat van Seixas) harder ging dan zijn ploegmaat wilde. Was dat een signaal voor Del Toro om straks de genadeklap toe te dienen?
Inmiddels was het vuur aangestoken door Sepp Kuss, rijdend voor het geplaagde Visma/LaB. Kuss versnelde en Hindley en Carapaz passen. De Amerikaan ging gestaag verder. In de groep der favorieten was het vooral Pogacar die het tempo bepaalde. Het gat was door de versnelling van Kuss groter geworden. Mooi beeld op een gegeven moment was dat Pogacar, Evenepoel en Del Toro achter elkaar reden. Toevallig ook de nummers 1 t/m 3 van het klassement. Pogacar reed niet het tempo wat je verwachtte. Het ging niet snel genoeg. Was het omdat Del Toro niet goed was? Of was Pogacar niet goed genoeg om een moordend tempo vol te houden?
Prudhomme nam het heft over van Pogacar. Het was allemaal voor het plan Seixas die nog kans had op de derde plek. Het werd een interessant schouwspel. Voorin kwamen Carapaz en Hindley terug bij Kuss. Er gebeurde opeens van alles. Seixas moest lossen door de tempoversnelling van Pogacar. Ayuso werd ingerekend door de groep der favorieten. Hindley moest lossen bij Kuss en Carapaz. Het was een komen en gaan van wisselingen in de koers.
Hoeveel pech kun je als Kuss hebben?
Kuss reed in gewonnen positie, maar twee onvoorziene acties van de Amerikaan zorgden ervoor dat Carapaz er voorbijreed. Eerst was er een beeld dat hij stilstond en vervolgens lag Kuss even verder op bijna in het ravijn. Hij bleef hangen op het net die gelukkig goed dienstdeed. Wat een sensatie. En het was weer Carapaz die vooropreed. Deze Tour zit toch vol met sensaties. Kuss moest nu in de achtervolging met het bloed wat langs zijn arm droop door de val. Het kleine groepje Pogacar kwam steeds dichterbij maar waarschijnlijk was het gat te groot. Kuss kwam niet dichterbij maar daarachter was er wel actie. Evenepoel reed weg van Pogacar en Del Toro.
De meest strijdlustigste deze Tour beloont zich nog een keer
Het was duidelijk dat Pogacar bij Del Toro bleef. Je zal de Sloveen toch als superknecht hebben. Maar Evenepoel was ontketend. Carapaz was inmiddels in de straten van Huez. Geweldig gereden van de man uit Ecuador. Kuss kon niet meer aansluiten. Carapaz (die nooit opgeeft) won voor de tweede keer deze Tour. En hiermee ook de bolletjestrui. Achter de meest strijdlustigste van deze Tour Carapaz won Evenepoel de sprint van de zeer ongelukkige Kuss. Kuss had meer verdient maar door twee hele vreemde en rare moves de etappewinst aan zijn neus voorbij zag gaan. Daarachter gingen Del Toro en Pogacar arm in arm over de finish. Dit was een herhaling van 1986, toen Hinault en LeMond op dezelfde wijze over de finish kwamen. Maar de emoties van vandaag waren oprecht en echt. Del Toro mag zijn kopman enorm bedanken voor het winnen van de witte trui en de derde plaats op het podium. Pogacar kwam wel bebloed aan. Seixas kwam total loss aan in Huez. De jonge Fransman had alles gegeven maar het was te weinig voor het podium. Ondanks dat hij echt wel een goede ploeg rond zich heeft. Het slotakkoord is voor Carapaz, die deze Tour een feest maakt voor zichzelf maar ook voor zijn ploeg. En ik moet ook eerlijk zeggen, dat ik het EF First Education ook echt. Jonathan Vaughters heeft jarenlang gevochten voor een schone Tour en heeft iedere Tour een vechtersploeg samengesteld, waarin Carapaz en Healy echt uitblonken. Met als grootste beloning twee overwinningen van Carapaz en de winst van de bolletjestrui. Het is de ploeg enorm gegund en Carapaz heeft zijn prijs deze Tour enorm verhoogd.
Het is een geweldige Tour geworden voor UAE. Met een meer dan geweldige Pogacar. Een enorme strijder als Carapaz. En een meer dan hele goede Evenepoel, die echt is doorgebroken als klassementsrijder. En een groot talent als Seixas voor de komende jaren, datzelfde geldt voor Del Toro die in zijn eerste Tour derde wordt.
Morgen de ingekorte rondjes in Parijs. Even afwachten of de renners de Montmartre op mogen rijden.