Hoewel de Tour – gelukkig – nog niet voorbij is en er nog hele mooie ritten in het verschiet liggen, zijn er ploegen die blij kunnen zijn met hun overwinningen en ploegen die wat onder de radar blijven. Natuurlijk komt iedereen naar de Tour in de hoop solo of met de ploeg een etappe te kunnen winnen, een trui om de schouders te krijgen of de prijs van de strijdlust en zo op het podium te mogen staan.
Dan is voor hen de Tour geslaagd. Een mooi voorbeeld van een renner die zich zo in de kijker weet te rijden, is de Fransman Baptiste Veistroffer van Lotto Intermarché. Zijn sponsor zal buitengewoon tevreden zijn hoe hij meerdere etappes kilometers in zijn eentje met een redelijke voorsprong gestaag voor de ploegen uitrijdt.
Bij Baptiste ziet het rijden er nooit uit als zwoegen. Hij straalt plezier uit, heeft er lol in. Toch komt de vraag of hij geen problemen heeft met het alleen rijden; Welnee het gaat hem om de uitdaging; wat kan zijn lichaam aan? Het is heerlijk om te doen. ‘Ik beleef zoveel plezier aan het wielrennen.’ Met zijn charme kweekt hij heel wat goodwill bij de rijders in de ploegwagens en motoren. Zij brengen hem voldoende bidons met water en ijszakjes. Een doorgewinterde backpacker die mede de Tour kleurt. Hij is overigens lang niet de enige die het kijken naar de Tour interessant en spannend maakt. Het is ook mooi om te zien hoe de debutanten in deze Tour verteren.
Zij moeten afzien maar het mee kunnen doen aan die magische Tour maakt het allemaal de moeite waard. Het zijn waardevolle leermomenten en wanneer je als renner die kans krijgt moet je deze met beide handen aanpakken.
Daarom wordt er door de analisten verontwaardigd gereageerd op de nog wonderlijke beslissing van Team Picknick Post NL om de jonge Frits Biesterbos de veertiende etappe niet meer te laten starten. De reden is hem alle rust te geven om zich goed te kunnen voorbereiden op najaar seizoen. Frits is niet ziek, niet geblesseerd, vertelt aan het eind van de pittige twaalfde etappe met veel enthousiasme dat hij deze goed doorgekomen is en zich thuis voelt in de Tour. Vooral Stef Clement is verontwaardigd over dit besluit en komt met een heftige uitspraak; ‘Stuur de hele ploeg naar huis. Dit kun je niet maken!’ Hij krijgt bijval van zijn tafelgenoten.
Pech onderweg
Lekke banden, kapotte fietsen het hoort allemaal bij de Tour. Verloren tijd inhalen vraagt om hele snelle koelbloedige mannen die de renner in de kortst mogelijk tijd weer op weg helpen.. Er zitten dagen bij dat de mecaniciens overwerk plegen. De wagens met reserve fietsen op de daken, staan precies in de juiste volgorde. Auto’s vol wielen, schroefboormachines om de steekassen snel los te kunnen draaien, zodat er geen tijd verloren gaat. Het is hectiek van de bovenste plank. De mecaniciens maken een belangrijk onderdeel uit van het gehele team hetgeen ook telt voor de kok, fysiotherapeut en verzorgers.
Wielrennen is een individuele sport maar waar niemand zonder elkaar kan. De renners en al het personeel er om heen zijn met elkaar verbonden, een ieder vervult zijn plicht, draagt een eigen verantwoording om het wel en wee, het comfort, de sfeer binnen de ploeg zo optimaal mogelijk te laten zijn. Dat daarom ook het prijzengeld niet alleen naar de winnaars gaat maar wordt verdeeld onder het voltallige team mag duidelijk zijn. Zoals de Tadej Pogacar in een interview zegt; ‘Je maakt zoveel met elkaar mee, dat schept en band voor het leven.’
Vuurwerk in de Vogezen
Voor de klassement renners is vandaag de strijd begonnen zo vertelt Remco Evenepoel (Redbull Bora/Hansgrohe) Het is steil maar hij heeft er wel zin in. Na een goede dag heeft Tom Pidcock (Pinarello 36.5) ook best zin in vandaag. Over de vraag of hij zijn vierde plek in het klassement weet te behouden is hij wat voorzichtig. Hij heeft niet de beste tijdrit maar gaat het zeker vandaag proberen en tot ieders verrassing zit de kleine man mee. Er zitten ook drie renners van Visma LAB bij deze eerste groep.
Dat betekent dat zij plannen hebben voor vandaag. ‘Natuurlijk hebben wij een plan, wij zijn een utopisch team en het zou wel heel demotiverend zijn om al voor de tweede rustdag te denken dat de kans op geel verkeken is’, vindt Victor Campenaerts. Dat zij daar Pidcock niet bij kunnen gebruiken gezien zijn plek in het klassement is begrijpelijk. Het is nog niet zo dat hij hun ploeggenoot Vingegaard kan bedreigen maar je moet hem ook die kans niet bieden.
Zo ingewikkeld zit het wielrennen in elkaar en dat maakt het ook zo boeiend.
Mads Pedersen (Lidl Trek) had gisteren een zware dag en kon daar onmogelijk tevreden over zijn. Ondanks dat hij de schade beperkt heeft weten te houden. Maar het terrein van vandaag ligt hem beter waarmee wordt bedoeld dat hij de beste klimmer is van de sprinters. Bij de tussensprint pakt hij genoeg punten om zijn trui weer wat meer veilig te stellen. Het peloton krijgt een plensbui over zich heen het regenwater spat alle kanten op.
Het is een apocalyptisch beeld. Maar nog geen paar kilometer verder is de weg droog en schijnt de zon alsof er niets gebeurd is. De regen is voorbij maar het regent wel weer lekke banden.
Richard Carapaz (EF Education) ruikt zijn kansen trapt op de pedalen en achter in het peloton vallen er gaten. De eerste beklimming is een strijd tussen Carapaz en Valentin Paret Peintre (Soudal Quickstep) die gewonnen wordt door de 50 kilo wegende fransman. Het duo trapt door en krijgt gezelschap van de Ierse Ben Healy (EF Education) en de tweelingbroers Anders en Tobias Johannessen (UNO X) Later zal de Colombiaan Einer Rubio (Movistar) aansluiten.
Thymen Arensman (Ineos) heeft vandaag goede benen maar wordt achtervolgd door pech. Hij heeft een leeglopende band en moet van fiets wisselen op een minder gunstig moment en zal werkelijk alles moeten geven om bij de kopgroep te komen. Maar de kopgroep zit niet op Arensman te wachten. Arensman laat zich niet gek maken en rijdt zijn eigen tempo ziet de renners voor zich rijden maar komt er niet bij. Eén tegen zes is ook geen eerlijke strijd. Het wordt een alles of niets poging. het wordt Niets… Dit is ook wielrennen! Thymen Arensman zwoegt eenzaam en alleen door op 48 sec. voor de eerste ploeg. Uiteindelijk wordt hij ingehaald door het peloton.
De kopgroep van zes man is op weg naar de tweede beklimming Col du Page het tempo wordt hoger En opnieuw wint Paret Peintre. Hij doet goede zaken voor het berg klassement dat nu nog op naam staat van Pogacar. De regen klettert opnieuw uit de hemel dat maakt de smalle afdaling wegens gladheid extra gevaarlijk. De renners gaan ook wat rustig door de bochten. De schijfremmen doen hoorbaar hun werk. Sebastiaan Timmerman – commentator achterop de motor – is onverstaanbaar door een kabelbreuk veroorzaakt door het weer. Het is bar en boos.
De sterkste man wint weer
Even lijkt het of de finish van de veertiende etappe verrassend gaat verlopen.
Richard Carapaz heeft zinnen gezet op de dagzege. Hij laat – na een mooie spannende strijd het kwartet achter zich. Anders Johannessen weet toch nog weer wat energie te vinden en samen trekken zij nog wat kilometers op maar tenslotte moet de Noor het onderspit delven. Carapaz lijkt even heel veel ver te kunnen komen…. droomt al van de zege en een eventuele bollentrui maar heel ver blijkt niet goed genoeg.
Er is één man die zijn droom kan vermorzelen en die hem de zege en bollentrui afpakt. En zo gaat het.
Vooraan in het peloton zit Tadej Pogacar, hij kijkt achterom en ziet een tête a tête tussen de Denen Pedersen en Vingegaard.
Podacar ziet wit om de neus, zit trekkende bekkend op zijn fiets, kijkt voortdurend achterom op zoek naar Del Torro. Vingegaard toont heel stoïcijns, neemt het voortouw en dat komt Pogacar heel vreemd voor. Ineens zitten er renners om hem heen waar hij helemaal niet op zit te wachten nog niet eens zozeer voor hemzelf maar voor zijn ploeggenoot de Mexicaan Isaac Del Torro.
Vingegaard houdt lang stand, zijn tempo ligt zo hoog dat Remco Evenepoel moet afhaken hetzelfde telt voor Del Torro. Een paar kilometer voor de finish is het toch Pogacar die denkt: ‘ik ga het toch proberen.’ Hij krijgt weer kleur op zijn wangen er verschijnt een glimlach op zijn mond en zo wordt het voor Pogacar een perfecte dag. Na afloop vertelt hij dat het een perfecte dag is geweest. ‘Een mooie omgeving om te rijden waaraan ik goede herinneringen heb.’ Het is zijn 25e overwinning in de Tour.

