Direct na zijn overwinning van gisteren belt Pogacar naar zijn vriendin Urska Zigart. Zij moet even voor hem nakijken wat ook weer record is dat in 1995 op de Alpe D’Huez werd gehaald door de Italiaans renner Marco Pantani (1970 – 2004) met de bijnaam het olifantje, en daarna nooit meer verbroken is. Hij wil weten of hem dat gelukt is. Zij kan hem geruststellen. Pogacar rijdt de Alpe D’Huez in 35.27 minuten omhoog. Pantani deed dat in 36.53 minuten.
Vandaag is Steven de Jongh – ploegleider van LidlTrek – de eerste die wordt geïnterviewd . ‘Hoe staan de zaken er voor?’ De Jongh heeft weinig tijd nodig voor zijn antwoord. ‘Groen behouden en eindigen bij de eerste vijf met Ayuso.’ Wat betreft Mads Pedersen krijgt hij gelijk. De Deen haalt weer op miraculeuze wijze alle te winnen punten binnen. Voor Mads klopt het gezegde; “vriend en vijand weten te verbazen” niet. Want deze Deen kent geen vijanden in het pleton, Voor hem is niets anders dan bewondering voor datgene hij presteert. Hij is de absolute smaakmaker van de Tour 2026. Zou wel terecht zijn wanneer hij de prijs van de meest strijdlustige renner van de Tour krijgt maar bij de Franse jury weet je het nooit.
Cees Bol draagt tot nu toe de rode lantaarn dé “ere titel” voor de laatst geplaatste.
De renner van Decathlon rijdt deze voorlaatste loodzware dag niet met in het achterhoofd deze plek te behouden. ‘Nee…. daar ben ik niet zo mee bezig.’
Zijn taak is ook Paul Seixas helpen naar een derde plek. Maar morgen op het podium staan en deze prijs in ontvangst te nemen is eigenlijk toch best leuk.
Om Huub Artz nog wat meer moraal te geven hem vandaag over een slopende rit te helpen en zo morgen toch Parijs te halen heeft de ploeg Lotto Intermarché zijn fiets in de Nederlandse driekleur laten spuiten. Zo wordt duidelijk dat hij dit jaar het Nederlands Kampioenschap tijdrijden heeft gewonnen. Zijn eerste Tour is voor hem een leerschool en een eye-opener. Naast het hardrijder heeft hij ook wel goesting naar de sprint. Vanmorgen ontkomt hij niet aan een interview met Han Kok die gisteren duidelijk veel mededogen toont. ‘Ik probeer je op te beuren man.’ Artz lacht, zijn rode hoedje staat hem leuk. ‘Ik ben er nog, heb goede medestanders, wij helpen elkaar waar het kan en ik moet zorgen goed te blijven eten.’ Hij wil Parijs halen.
Dat geluk heeft de Belgische renner Ilan van Wilder (Soudal Quickstep) helaas niet. Hij valt en stapt niet meer op. Voor hem strandt hier de Tour in het zicht van Parijs. Gisteren sprak hij nog vol goede moed, had praatjes voor tien met Maarten van Gramberen in Vive le Velo. De Tour kent veel grillige momenten hoewel over het geheel genomen er maar weinig uitvallers zijn vergeleken bij vorige jaren. Ondanks de hitte en hoge snelheid.
De bollentruidrager Carapaz is verlost van zijn rivaal Valentin Paret Peintre. Zo haalt hij zonder strijd weer de nodige punten binnen. Vorige week weet Pogacar hem te vertellen; ‘Jouw rit komt nog wel’ hetgeen ook uit komt en vanmorgen zegt hij in het voorbij lopen tegen Carapaz ‘Jij houdt de trui wel hé?’ Het lijkt er naar uit te zien dat dit gaat lukken. De voorsprong op Pogacar is behoorlijk groot aan het worden.
Alleen wanneer de Sloveen zijn zesde rit van deze Tour vandaag wint dan is de trui alsnog voor hem. Inmiddels is de kopgroep behoorlijk uitgedund alleen Sepp Kuss (Visma LAB) kan mee komen. De groep met Pogacar volgt op 4.20 minuut.
Kuss wil nog wel even terugkomen op de dag van gisteren. ‘Het is frustrerend wanneer renners niet willen samenwerken. Zo hebben wij een kans laten lopen. Maar voor mij was het wel leuk om weer eens vooraan te kunnen rijden.’
Of hij de rit ook had kunnen afmaken blijft een wat als… vraag.
Het lijkt wel alsof de ploegmaten van Pogacar uit hun as herrezen zijn. Aan het begin van de week nog ziek, zwak en misselijk en nu weer gewoon vooraan. Zelfs in de Tour schijn je nog te kunnen herstellen.
Inmiddels zijn de renners in de ijle lucht aanbeland en er moet nog 8 kilometer geklommen worden. 4.7 km voor de top van de berg gaat Carapaz er van door en even lijkt het of niemand kan volgen. Zelf op 3000 km hoogte in 1993 in Ecuador geboren, dan houd je van deze lucht. Toch krijgt hij Kuss mee en ook Ayuso (Lidl Trek) die aast op de vijfde plek in het eind klassement .
Het is weer een heerlijke bloeddrukverhogende spannende rit.
Want er breekt weer een nieuwe strijd los en dat is die van Isaac Del Toro tegen Paul Seixas. Zoals aangegeven door Pogacar rijdt hij vandaag voor zijn ploeggenoot om de witte trui en de derde plaats in het eindklassement te behouden. De gele trui neemt het voortouw mee maar zijn tempo is net wat te veel voor Del Toro terwijl Seixas wel mee komt.
Sebastiaan Timmerman geeft van achterop de motor aan dat Thymen Arensman is gevallen op weg naar de top van de Galibier zit wel weer op fiets met een beschadigde elleboog maar loopt wel een achterstand op.
De koplopers zijn bezig met de afdaling, het uitzicht is schitterend maar daar zullen de renners weinig oog voor hebben. Harde windvlagen beuken tegen de renners aan. Je hoort nu niet alleen de remschijven maar ook het gieren van de wind. Onheilspellend! Opnieuw moet er 12.8 kilometer geklommen met een stijgingspercentage van 7.3 de Col de Sarenne ligt op 1999 meter.
Vooraan neemt Kuss het voortouw en hij weet de explosieve renners achter zich te laten zodat hij in een eigen tempo naar boven kan. Carapaz worstelt en lijkt ook weer boven te komen drijven. Jan Hindley (Redbull BoraHansGrohe) moet even een gaatje laten maar de twee jagen op Kuss en weten weer aan te sluiten.
Kuss versnelt opnieuw in de hoop dat het nu wel gaat lukken om een voorsprong te creëren.
Bij de groep Pogacar rijdt in eerste instantie de gele trui voorop achter zich Remco Evenepoel, die zijn enige ploegmaat Maxim van Gils verliest, en er nu alleen voor staat. Hier wordt een mooie strijd geleverd. Pogacar laat zich afzakken gaat eens polshoogte hoe het met Del Toro gaat en terwijl iedereen in deze ploeg zwoegt heeft Pogacar zichtbaar nog zoveel kracht en macht over.
Evenepoel (Redbull Bora HansGrohe) laat zich zien maar Pogacar neemt over en Seixas kraakt.
Het jagen van Carapaz kost Kuss de rit, hij valt in de tunnel waar het spekglad blijkt te zijn, stapt weer op de fiets neemt alle risico’s in de afdaling en valt nog een keer wordt als door een wonder gered door een vangnet. Het is werkelijk bloedstollend om te zien. ‘Die heeft een engeltje op zijn schouder.’ is een terechte reactie. Carapaz schiet voorbij, Kuss probeert van alles nog te redden maar de schrik is te groot, zelfs Evenepoel rijdt hem nog voorbij.
Ploegleider van Visma LAB Marc Reef ziet wit van teleurstelling. ‘Wij hadden de wedstrijd in handen. Het zag er zo goed uit.’ De hele ploeg werkte vandaag voor de overwinning. Zijn chagrijn is duidelijk maar hij kan zich toch beide handen dichtknijpen dat het zo goed met Kuss is afgelopen. ‘Nee hij heeft niet gezien wat er is gebeurd.
Pogacar doet wat hij heeft beloofd. Hij blijft bij Del Toro en samen komen zij lachend over de streep. Missie geslaagd de derde plaats en het wit is voor de Mexicaan en goede vriend van Pogacar.
Of je het fout moet noemen is te veel gezegd maar Evenepoel die weet dat Pogacar bij Del Toro blijft heeft vandaag misschien wel een mooie ritzege aan zich voorbij laten gaan. Dat realiseert Remco zich zodra hij de finish over komt ook.
Hij schudt zijn hoofd, slaat op zijn stuur. Tegen de pers verklaart hij later dat hij zeer tevreden is maar geeft toe dat hij niet zijn winners mentaliteit heeft aangesproken.
Op zich jammer voor hem. Omdat een ritwinst op deze zwaarste dag van de Tour niet lijkt uitgesloten. Iets eerder vertrekken wetende dat Pogacar hem niet gaat volgen, een flinke kilometer op de pedalen, het lichaam nog één keer geselen. Het kan niet anders dan dat dit een hele spannende finale zou zijn geweest met een reële kans op ritwinst.
Het is nu een overgelukkige Richard Carapaz die een dubbelslag slaat. Voor hem is de bollentrui en de ritwinst.
Maar dat Remco Evenepoel morgen in Parijs als tweede op het podium staat geeft hem heel veel voldoening en vleugels. Hij heeft mogen strijden tegen de beste renner van de wereld.