Het is vandaag Quatorze Juillet! En dan is het vaak dat vooral de Fransen renners gemotiveerd zullen zijn. Voor een Fransman is de ultieme datum om in de Tour te winnen absoluut, 14 juli. De renners krijgen vandaag in deze bergetappe 3900 hoogtemeters voorgeschoteld. Na bijna 100 kilometer zijn de renners pas boven op de eerste officiële klim van de dag. Dat is de Col de la Griffoul (5,9 km à 6,7%), waarna de rest van de etappe geen vlakke meter meer telt. Er zijn de beklimmingen van de Col Prat de Bouc en de Cote de Murat, maar bovenop zijn geen bergpunten te verdienen.
De race ontbrandt pas goed op de Puy Mary (7,8 km à 6%), die in de laatste kilometers nog stijgt met een stijgingspercentage van 9%, maar met de laatst 2,2 kilometer aan een steile 8,8%. Na een korte afdaling volgt dan de loodzware Col de Pertus (4,4 km à 8,5%). Er zijn dan nog maar 14 kilometer te gaan. In de absolute slotfase is er dan nog de Col de Font de Cère.
Rijden in Centraal Massief kan lastig zijn
De start van vandaag lag in Aurillac. Aurillac is geen onbekende voor de Tour. De stad was al meerdere keren start- of finishplaats. Volgens de Tourorganisatie ontving Aurillac de Tour negen keer; de laatste finish was in 2008, toen Luis León Sánchez won na een late aanval. Ook Eduardo Chozas won er eerder, in 1985. De overwinning van Sanchez in 2008 was een hele mooie. Eerst zat de Spanjaard van het toenmalige Caisse d’Epargne in een kopgroep, die werd ingehaald. Maar Sánchez wist in de slotkilometers met een solo-uitval uit de greep van een jagend peloton te blijven. Hij kwam uiteindelijk zes seconden eerder dan de favorieten over de finish.
Aurillac geldt als de toegangspoort tot de Cantal: een ruige streek in het Massief Central, gevormd door oude vulkanen. Geen Alpenreuzen of Pyreneeëncols, maar een landschap waar het nooit vlak is. De Tour gebruikt Aurillac daarom vaak als vertrekpunt voor ritten waarin aanvallers dromen van succes en klassementsrenners vooral alert moeten blijven.
Le Lioran is vooral bekend als skioord, maar in de Tour is het uitgegroeid tot een finishplaats voor zware, nerveuze bergetappes. In 2016 won Greg Van Avermaet hier na een sterke ontsnapping; hij pakte die dag ook de gele trui.
Twee jaar geleden was het Vingegaard die triomfeerde
In 2024 was Le Lioran opnieuw het toneel van een topduel. Nadat Pogačar op de top van de Puy Mary-Pas de Peyrol had aangevallen, wist Vingegaard het gat op de slotklim te dichten op de Col de Petrus en pakte hij in de sprint de spectaculaire ritzege In de sprint bergop won Vingegaard, zijn enige ritzege in die Tour.
Voor de rit van vandaag van Aurillac naar Le Lioran kent de etappe opnieuw een explosief karakter: relatief kort, veel hoogtemeters en voortdurend op en af door het vulkanische landschap van de Cantal.
“Aurillac opent de deur naar het vulkanische hart van Frankrijk; Le Lioran sluit die deur pas nadat de benen hebben gesproken.”
Wat een spektakel!
Vandaag was het weer eens zo’n dag dat het een spervuur van demarrages was. Vanaf het begin was dat renners er vandoor wilden gaan. Maar het peloton hield iedereen bij elkaar. Het was wederom warm op “Quatorze Juillet” en alle Fransen hoopte vurig op winst van een landgenoot. Maar UAE dacht daar anders over. Iedereen verwachtte ergens op het einde een nieuwe aanval van Pogacar. Maar Pogacar bleef braaf bij zijn ploeg. Was het dan eindelijk zover dat de Sloveen wellicht een slechte dag had?
Pogacar vergeet nooit iets
Op Sporza dachten Renaat en José dat Pogacar zou gaan op de Puy Mary, maar het was de Ecuadoraan Carapaz (EF) om voor zijn kansen te gaan. De man in het roze reed hard weg en had in een mum van tijd een voorsprong van een kleine minuut. In het peloton moesten steeds meer renners afhaken, Grossschartner, McNulty en Yates deden hun werk. De laatste in de lijn was Yates, maar die kon het pelotonnetje niet dichterbij Carapaz brengen. Opeens kwam Visma/LaB in beeld. Piganzoli ging zich op kop nestelen. Op 2 kilometer van de top van de Puy Mary was daar die demarrage. De geletruidrager gaf er een enorme slok op en weg was hij. Het gaatje met Carapaz was 50 seconden en echt binnen een paar minuten had Pogacar Carapaz al ingegrepen. Pogacar ging erop en erover en ging vol voor de punten van de bergrtrui. Daarachter was vooral Del Toro het grootste slachtoffer. Die kon het tempo van de groep niet volhouden. Ook Evenepoel moest afhaken.
Pogacar geeft iedereen weer een draai om de oren
In de afdaling ging Pidcock onderuit, maar stond razendsnel op en kwam in de afdaling weer terug. Ook Evenepoel sloot aan bij het groepje achtervolgers met Vingegaard, Seixas, Lipowitz, Pesquera (Lidl/Trek) en Skjelmose (Lidl/Trek). Deze groep had 20 seconden achterstand op de laatste beklimming, Col de Font de Cére, richting Le Lioran. De heuvel waarin twee jaar geleden Vingegaard terugkwam bij Pogacar en in de sprint hem ook versloeg. Dat was Pogacar niet vergeten en de Sloveen denderde op de laatste beklimming door. In het achtervolgende groepje moest Vingegaard het vuile werk doen. En dat brak hem op in de laatste meters. Het was duidelijk Pogacar vergrootte zijn voorsprong naar 32 seconden en won opnieuw voor de derde keer deze Tour de France. Evenepoel had een geweldige finish en werd tweede op die 32 seconden. Gevolgd door Seixas op 34 seconden van de winnaar. Het werd opnieuw de dag van Pogacar en een beetje van Evenepoel. Pogacar vergrootte daarop zijn voorsprong in het algemeen klassement. Ook omdat Vingegaard vandaag weer (44) seconden verloor.
Morgen gaan we verder met een vlakke rit richting Nevers. Opnieuw dus een kans voor de sprinters. Maar deze dag behoort toe aan de G.O.A.T., Tadej Pogacar, die iedere lastige rit weer bewijst dat hij op dit moment op ongekende hoogte is beland.

