Parcoursbouwer Thierry Gouvenou belooft een strijd tussen de sterren. Na een vlak gedeelte langs het strand gaat het peloton landinwaarts en staat hen een een paar fikse beklimming te wachten. met een stijgingspercentage van 9.3%. Bij de start ziet het er nog allemaal lekker ontspannen uit. Pogacar in zijn bollentrui schudt handen terwijl Vingegaard in het geel aan een blij klein meisje zijn bidon geeft.
De voorspellers geven – op één na – aan dat Pogacar de meeste kans maakt deze rit te winnen. ‘Hij is na gisteren zo getergd dat hij persé vandaag wil winnen’, is de reactie.
Slechts één keer wordt de naam Mathieu van der Poel genoemd.
De voormalige Spaanse renner Contador – hij zorgde alweer jaren terug voor zoveel mooie wielersport – heeft de beklimming vooraf verkend en voorziet dat de renners tot op hun limiet moeten gaan. Omdat Eurosport als eerste de Tour uitzend begin ik de dag met hen te volgen. Al snel schakel ik over naar de Vlaamse zender Sporza. Renate en José klinken weer zeer vertrouwd, ik houd van hun taal en van al hun kennis.
Inmiddels rijden de renners in de neutralisatie door de smalle straten van Tarragona. De paraplu’s worden parasols om het publiek te beschermen tegen de te uitbundige zonnestralen. Het is over de dertig graden.
Al snel na de start is er een vervelende valpartij waardoor de tourarts behoorlijk aan de bak moet. Maar er worden geen uitvallers gemeld. Ook Vlaming Arnaud de Lie die gisteren een vreselijke dag meemaakte is toch weer op gestapt. Hij geeft aan zich wat beter te voelen. Het wielermagazine heeft in aanloop van de Tour een leuk interviww met hem gemaakt waarin hij vertelt hoe rustig hij wordt van koeien melken.
De Vlaamse reporter Maarten van Grambergen zit achter op de motor en houdt de kijker op de hoogte van de situatie. Met 90 km. per uur schetst hij een beeld waardoor je je als kijker deelnemer voelt.
Inmiddels krijgen er drie vluchters zo’n zestien secondes voorsprong waaronder ook de Nederlander die voor het eerst ervaart wat de Tour betekent Frank van den Broek en onmiddellijk gaan mijn gedachten terug naar het moment van verleden jaar dat hij tegelijk met zijn kopman Bardet over de streep komt. Bardet bezig aan zijn afscheid wordt door de mensen aan de kant toegejuicht en voor hem is deze etappe zege een kroon op zijn werk. Frank wordt daarvoor uitbundig bedankt en terecht want de jonge debutant Frank van den Broek (Team Picnic Post NL) is op dat moment duidelijk veel beter maar gunt zijn afscheidnemende kopman alle credits. Deze geste doet nogal wat stof opwaaien.
‘Hij krijgt wellicht nooit meer zo’n kans, hij had voor zichzelf moeten rijden.’
vinden de commentatoren. Natuurlijk wordt Frank met deze vraag overspoeld maar hij kan daar alleen nog maar om lachen. ‘Ik heb er geen moment over nagedacht om het niet Bardet te gunnen.’
Dat is ook wielrennen en dat maakt deze sport zo bijzonder. Iedere dag is er altijd wel weer een mooi verhaal of een herinnering te vertellen. Het is ogen en oren tekort komen.
Gisteren had Cian Uijtdebroeks (Movistar) niet zijn dag. Hij verloor twee dure minuten. Had teveel last van de warmte. Maar vandaag kan hij weer lachen zoals wij hem ook kennen. ’Heb al vijf liter water op, het was gisteren een klotedag maar er is nog geen man overboord. Vandaag zijn er weer nieuwe kansen. Het gaat vandaag een nerveuze finale worden.’ Hij verwacht dat Pogacar zijn gram gaat halen en wil winnen. Het Vlaamse publiek dat via een code kan stemmen is het helemaal niet met hem eens. 90% kiest voor Mathieu van der Poel.
De Vlaming Cian Uijtdebroeks heeft op 92 km van de streep zijn voorsprong uitgebouwd tot ruim 2 minuten. Wie niet waagt wie niet wint. Gisteren een slechte dag en vandaag goed bij de les maar het zal niet genoeg zijn er gaat nog zoveel komen. Op 73 km voor de streep is het peloton weer compleet. Het aantal bidons water dat leeggegooid wordt over de hoofden zijn talloos, de temperatuur ligt boven de 30 graden. ‘Commentator José de Cauwer verzucht; ‘De prestaties die deze renners moeten leveren staat in geen enkele verhouding met de financiële beloning. Tenslotte hebben wij hier te maken met de allerbeste renners van de wereld.’
Aan de kant van de weg staat Isaac Del Toro (UAE) hij wordt door de ploegwagen totaal over het hoofd gezien waardoor zijn achterstand oploopt tot anderhalve minuut.
Het wordt de vraag van de dag; hoe moet hij als de belangrijkste man voor Pogacar die anderhalve minuut goed maken?’ Dan toont de Mexicaan een spectaculair staaltje inhaalslag om zich vervolgens weer achter zijn kopman te scharen. De Belg Remco Evenepoel kruipt in zijn wiel en komt daar niet meer vandaan.
Wanneer de klim begint zijn de hoofrolspelers Pogacar en Vingegaard geheel aan elkaar gewaagd. Achterin het al zeer uitgedunde peloton wordt het kaf van koren gescheiden. Van der Poel zit nog op zijn plek maar haalt uiteindelijk toch bakzeil. Degene die hem zag als de winnaar van de dag heeft verloren. ‘Dit is de Tour en met geen andere ronde te vergelijken’, vinden de commentatoren.
Ook zij zitten duidelijk op het puntje van hun stoel. Het is wachten op een uitval die er na 15 kilometer voor de meet nog steeds niet zit aan te komen. Wie kan aanklampen prijst zich gelukkig. ‘Dit is de hel.’ En dan is daar de apotheose.
Van de beelden die volgen kan geen wielerliefhebber genoeg krijgen.
Isaac De Toro – hij verloor verleden jaar door een ongelooflijke stomme fout van de ploegleider de Giro – Toen was het Visma LaB door een stunt van Wout van Aert waardoor Simon Yates geheel onverwacht de Giro won.
Maar nu viel het kwartje de goede kant op. Het was zijn kopman die hem vol overgave de dagzege gunde. Remco Evenepoel werd derde en Vingegaard vierde.
Er was ook nog een Hollands succes voor Alex Molenaar geboren uit een Spaande moeder en een Nederlandse vader voor hem was vandaag de bollentrui.
‘Was helemaal niet de bedoeling maar toen ik zo goed voorin zat dacht ik; “ach dan moet ik het zelf maar doen.” Zijn Spaanse ploeg Caja Rural Seguras RGA kreeg een wildcard voor de Tour en is blij met dit behaalde succes. Hoe hij morgen aankijkt tegen de bergen? Hij gaat het meemaken!
Het olifanten geheugen van Pogacar
Toen het huidige Visma LaB nog Jumbo heette, Tadej Pogacar een opkomende rijzende ster was en een gevaar voor de Jumbo ploeg, werd er een truc bedacht die werkte. Pogacar, toen nog een jonge dolle hond, die op alles reageerde wat maar bewoog werd uitgedaagd zonder door te hebben dat hij zo in een valkuil trapte.
Telkens nam één van Jumbo renners het voortouw, trapte de pedalen wat forser in waardoor er een voorsprong ontstond en zonder zich dat voldoende te realiseren werd hij door de hele ploeg afgemat tot hij niet meer kon en zo werd de winst binnen gehaald. Een geweldige truc die je iemand maar één keer kan flikken.
En dan vandaag; Jumbo heet nu Visma, renners van toen zitten in een andere ploeg of hebben de wielersport verlaten en is Pogacar allang niet meer die dolle hond, maar een regisseur die zijn tegenspelers in de coulissen laat verdwijnen. Vandaag gaf Pogacar een koekje van eigen deeg terug. Hij wist Vingegaard een rad voor ogen te draaien door een paar meter voor de streep uit te wijken naar rechts, Vingegaard trapte in de val en zo kon de Mexicaan Isaac Del Toro – gezien als ooit de opvolger van Pogacar – aan de linkerkant juichend over de streep en dat deed hij niet alleen! Een uitzinnig blije Pogacar wist dat zijn truc gelukt was. Met een arm om de schouder van zijn superknecht vierden zij samen deze grandioze en slimme overwinning. De voorsprong van Vingegaard werd gehalveerd naar zes seconden.
Voor Del Toro was de etappezege en als extra beloning ook de groene en witte trui.
Het geel zit nog om de schouders van Vingegaard, maar na vandaag hoef je geen pessimist te zijn om te denken voor hoe lang nog?