De dag begon voor mij vroeg. Dat kwam namelijk door het feit dat ik (zoals de afgelopen jaren al het idee is) om de Tour ‘vooruit” te rijden. Zo stuitte ik van de week met het turen op het routeboek op het parcours van de etappe van aanstaande donderdag. Dan rijdt de Tourkaravaan richting “het dak van de Tour” en beklimmen zij de o.a. Col d’Aspin, maar vooral de Col du Tourmalet. De Col du Tourmalet is een enorme puist in de Pyreneeën, in het zuidwesten van Frankrijk, gelegen in het departement Hautes-Pyrénées. De 2.115 meter hoge passage is heel bekend geworden dankzij de Tour de France, waar ze in 1910 voor het eerst in werd opgenomen. Vele renners hebben hier hun waterloo gevonden. De berg nodigt namelijk niet uit om even lekker los een berg te beklimmen op een fiets. Het begin gaat prima, maar dan begint het pas echt goed te stijgen. Op het profiel van de beklimming zijn twee echt rode stukken te zien, maar als je hem rijdt dan zie je eigenlijk alleen maar rode (dat betekent een stijgingspercentage van 8,5% tot aan 11%) stukken. Maar meer donderdag over deze berg. Ik heb de beklimming alweer afgevinkt.
De startplaats van vandaag, Tarragona heette ooit Tarraco, een van de belangrijkste Romeinse steden buiten Italië. De resten van het amfitheater en de oude stadsmuren herinneren aan een tijd waarin Romeinse legioenen over dezelfde kuststreek trokken als waar nu het Tourpeloton rijdt. Voor het overige is Tarragona zeker geen bruisende stad als Barcelona. Eigenlijk een stad om snel doorheen te rijden. Al smaakt de tapas overal wel goed. Dus dat is dan wel een voordeel. Dit wordt pas de 4e keer in de geschiedenis van de Tour de France dat de finishplaats in de Catalaanse hoofdstad, Barcelona, plaatsvindt. De voorgaande keren waren in 1957, 1965 en 2009.
Dit biedt een prachtige vergelijking tussen de wegen van toen en nu. Waar ooit soldaten marcheerden, rijden nu wielrenners op zoek naar eeuwige roem. Etappe 12 van de Tour de France in 1965 voerden de matadors van het peloton van Ax-les-Thermes richting Barcelona. De Spaanse renner José Perez Frances van de ploeg Ferrys. Ferrys was in 1965 een professioneel Spaans wielerteam, gesponsord door de gelijknamige Spaanse truien- en kledingfabrikant. De ploeg werd geleid door ploegleider Damián Pla en stond bekend om zijn sterke Spaanse renners. Zo ook was daar Frances die de Spaanse eer hooghield en zegevierde in de straten van Barcelona. De ploeg herbergde alleen maar Spaanse renners, iets wat tegenwoordig een unicum zou zijn. Ter vergelijking, het huidige Spaanse team Movistar telt maar 50% aan Spaanse renners.
Ook in de Tour de France van 2009 was Barcelona het decor van een aankomstplaats. Daar reden de gladiatoren van de Tour in het noodweer richting de top van de Montjuic. De etappe stond later bekend om het noodweer wat plaatsvond en de vele valpartijen in de finale. Des te knapper was het dat de overwinning van Hushovd extra knap was omdat hij normaal een pure sprinter is. De oersterke Noor klopte in de sprint de Spaanse held Oscar Freire (twee keer wereldkampioen en rijdend voor Rabobank) en José Joaquin Rojas (van het kleine Caisse d’Épargne). Ondanks dat Mark Cavendish dat jaar in de Tour zes etappes won, pakte Hushovd dankzij dit soort knappe klasseringen uiteindelijk wel de groene trui in het puntenklassement. Gister lukte het de lokale held, Ayuso, niet om met het geel op het hoogste schavot te staan. Dat was best een teleurstelling voor de enorme Catalaanse menigte die de renners gister toejuichte. En ook vandaag zal het druk zijn in de stad die ooit toebehoorde aan Jopie. De eeuwige nummer 14!!
De Montjuïc (in Spanje zeggen ze Montjuich) is een heuvel in het zuidwesten van de stad. De heuvel ligt tussen Placa d’Espanya en de haven van Barcelona. Waar je overigens geweldig tapas kan eten. En je je vervolgens kunt vergapen aan de mooiste boten die je in je leven kunt voorstellen. Op de heuveltop staat het het kasteel van Montjuïc, een 18e-eeuws kustverdedigingsfort. Over de oorsprong van de naam Montjuïc bestaat geen zekerheid. Hij kan afstammen van het Catalaanse “heuvel van de Joden” of waarschijnlijker, van het Latijnse “Mons Jovis”, “heuvel van Jupiter”.
De heuvel is een van de groene longen van Barcelona met vele recreatiemogelijkheden. In 1929 werd er de Wereldtentoonstelling gehouden. In 1992 werd Montjuïc de thuisbasis voor de Olympische Zomerspelen. De Olympische spelen die voor eeuwig herinnert zullen worden aan de Amerikaan Carl Lewis en uiteraard het Amerikaanse Dream Team Basketball. Nooit waren er zoveel sterren opgenomen in een ploegenteam op een Olympische Spelen. Europeanen kwamen massaal naar Barcelona om zich te vergapen aan Michael Jordan, Magic Johnson, Patrick Ewing, Larry Bird, Scottie Pippen en vele anderen. Geweldige tip is om de documentaire over Christian Laettner te gaan bekijken. Laettner was opgenomen als speler die net uit collega was opgenomen in de groep. Controversioneel was die keuze omdat deze keuze boven Shaquille O’Neal zou gaan. De berg zit ook steevast in de plaatselijke rondes van de laatste rit in de Ronde van Catalonië.
Maar vandaag moest het o.a. de dag worden van Mathieu van der Poel. Onze landgenoot had deze etappe maanden van tevoren omcirkelt. Veel zou afhangen hoe hij de drie criteriums rondom Barcelona door zou komen. En dan ook vooral het hele lastige klimmetje (met stukken van wel 10-12%) die halverwege de ronde op zou duiken. 1x is nog wel te doen, maar drie keer (qua zwaarte een beetje te vergelijken met de Muur van Huy) maakt het wel extra zwaar. Dus was “Matje” niet direct grote de favoriet voor deze etappe. Dit was een perfecte etappe voor iemand als Valverde zijn geweest. De Spanjaard grossierde overwinningen in de Waalse Pijl, waar de Muur van Huy de laatste scherprechter was in een heuvelachtig parcours. Ook Ayuso moesten we niet uitvlakken na zijn mislukte coup van gister.
Het werd echter de dag van UAE, Pogacar maar vooral Del Toro. Het werd een geweldige en wederom gedenkwaardige finale. De drie omlopen in Barcelona waren de scherprechter voor deze etappe. En ook nu kwamen de favorieten op het einde bovendrijven. Eigenlijk zoals van tevoren verwacht. In het begin kregen onze Nederlanders Van den Broek (Picnic/PostNL) en Molenaar (Caja Rural kregen de zegen van het peloton. Samen met Engelhardt gaven zij de etappe kleur. Alex Molenaar kreeg als beloning de bollentrui. Ondertussen kwamen in het peloton enkele renners ten val. Onder meer Van Gils, Godon, Gate en Girmay lagen erbij, maar zij konden allen hun weg vervolgen. De finale was een staaltje van UAE. De mannen van Pogacar legde er een hoog tempo op. Belangrijkste slachtoffer van het hoge tempo op de beklimmingen in Barcelona was Van der Poel. Net voor de laatste beklimming was het opvallend dat Vingegaard voor Pogacar reed. Was Pogacar toch niet zo goed? Nee was het antwoord minuten later. Want Pogacar had met Del Toro andere plannen. Waar Seixas een geweldige inspanning had geleverd om terug te komen in het peloton waren het de vier favorieten Pogacar, Vingegaard, Evenepoel en Del Toro die de beslissing moesten brengen. Echter wat er gebeurde was ongekend. Pogacar wilde maar één ding, Del Toro laten winnen. De Mexicaan vloog naar boven met zijn Sloveense ploegmaat achter zich. Pogacar moest op een gegeven moment bijna remmen om het plan tot een goed einde te brengen. Het gemak waarmee Pogacar omkeek en zag dat het goed was moet een beangstigend gevoel geven voor de concurrenten. Del Toro won, maar de morele winnaar was Pogacar. Vingegaard bleef in het geel en hield zich aan de finish nog sterk door aan te geven dat hij zich goed voelde. Maar de Deen moet ook hebben gezien dat hij echt 110% moet zijn om deze Pogacar te kunnen verslaan. Morgen wordt het vervolgd en gaat het peloton op weg naar Les Angles en terug naar Franse bodem.