De Tour begint weer….
Door mij is hier zo naar uitgekeken; drie weken Tour de France! Drie weken naar de voor mij mooiste sport kijken. Bij hoge uitzondering moet de met kunst mijn aandacht delen met de Tour nummer 113. De gele, groene, witte en bollentruien slinger hangt weer om mij nog meer in de sfeer te brengen. En met de vrolijke podcast van de Vlaming en sfeermaker Victor Campenaerts van Visma Lease a Bike kan de start niet mooier beginnen. Met de start in Barcelona krijgen de renners alle gelegenheid om van dichtbij de Sagadra Familia van de unieke architect Gaudi te bekijken. Het publiek is in groten getale toegestroomd om de presentatie van renners mee te maken. Het moet geweldig zijn om dit evenement van zo dichtbij mee te kunnen maken.
Mijn liefde voor wielrennen is ontstaan door als kind in het Olympisch stadion te kijken naar het rijden achter de motoren. Herinner mij nog de naam Noppie Koch hij was de allerbeste in de ogen van velen. Vond het zo spannend hoe de renners achter de motor over de baan vlogen. Daarna kwamen de wegwedstrijden waar commentator Theo Koomen de meest fantastische verhalen hield waardoor het leek alsof je zelf langs de kant van de weg stond te kijken.
Het grote verschil tussen mijn sportieve neef Jeroen – met wie ik mij zeer verbonden voel – is dat hij een fanatiek wielrenner is en naar mijn mening een lopende encyclopedie met een geheugen als een ijzeren pot. Heb daar waanzinnig veel bewondering voor maar….Ik heb een totaal ander brein.
Mijn grote geluk is mijn weg te hebben gevonden in de wereld van de beeldende Kunst. Het is mijn wereld en tot op de dag van vandaag deel ik schoonheid met kunstminnaars. Bezoekers zìjn welkom, krijgen een bijzonder verhaal te horen over een Collectie die een steeds grotere kunsthistorische waarde krijgt.
Daarom begijp ik wel wanneer er zeer verbaasd wordt gereageerd wanneer ik vol vuur kan vertellen wat wielrennen voor mij betekent ; ‘jij janna wielrennen?’
Hoewel ik de nodige kunstenaars, acteurs en schrijvers ken die serieus de wielersport beoefenen. Tijdens de gehele Tour hebben wij voortdurend contact met elkaar.
Voor mij is wielrennen ook kunst, natuurlijk is het heel anders dan de schilderijen en de beelden waarmee ik word omringd maar… dat wat de renners presteren, wat zij daar allemaal voor moeten doen en laten, hun passie, hun afzien, hun moed, de dynamiek… ik heb daar zo een mateloze waardering voor. Het onderlinge spel van “meester” en “knecht” het is zo boeiend om te zien! Je als kijker verdiepen in het verloop van een etappe die altijd weer anders is dan de dag van gisteren of van de dagen die volgen. Het zijn vaak de kleine details die mij bezig houden, ik wil dat allemaal niet missen.
Zit voor de buis kijk, luister, schrijf geniet van de houding hoe renners op hun fiets zitten het is die samensmelting van mens en fiets.
Van de gespierde kuiten, van hun blijheid en “sterf” een beetje wanneer er wordt gevallen. Al die vreselijke schaafwonden… of nog erger.
Want dat is ook wielrennen het leed is niet weg te denken. Daar staat dan weer tegenover de bovenmenselijke kracht van het weer willen opstappen en verder gaan.
En wat te denken van de hectiek binnen het peleton, het zoeken van de juiste plaatsbepaling, het lawaai van de aanmoedigingen langs de kant van supporters, de helicopters en nu ook de drones boven hun hoofden, de toeterende motards en de ploegenwagens die vragen om ruimte te maken. Binnen al dat oorverdovende lawaai en de chaos moeten de renners de kop erbij houden.
Verwacht dat de komende Tour wel eens kan gaan voor verrassingen! Niet eens zozeer wie er winnaar wordt maar vooral de jongere renners, de debutanten, er is toch een generatie talent in aantocht die nu al hun geluk mogen beproeven.
Dit jaar zijn er meerdere sterke ploegen die alle kansen maken voor een etappe winst.
Ik ga het meemaken! Voor de tiende keer samen met Jeroen een Tour de France beschrijven op een wijze die mij mij hoort. En waarvan ik natuurlijk hoop dat de lezers daar ook blij van worden.
Eerste Etappe de ploegentijdrit
Visma pakt geel met een uitgekiende rit!
Het is spannende start van 21 dagen Tour.
De ploegentijdrit nieuwe stijl is een première voor de Tour.
Het is niet meer – zoals voorafgaande jaren – dat de tijd van de laatste renner telt maar het gaat nu puur om de individuele prestatie van de renner die het eerste de finish bereikt.
De geweldige techniek binnen de ploeg Visma is er één om in te lijsten.
Alles gaat volgens het boekje. Het eerste deel van de etappe is behoorlijk bochtig maar goed te doen. De klimmers worden in het begin van 19.6 kilometer lange etappe gespaard tot dat zij echt aan de bak moeten en zijn dan klaar er een tandje boven op te doen om het 1 kilometer lange klimmetje met een stijgingsprcentage van 5.1% te overwinnen en tenslotte is het Vingegaard die het karwei afgetekend afmaakt.
Zo moet de Ineos Grenadiers – met de Nederlander Tymen Arensman in de ploeg – plaats maken voor Vingegaard en de renners van Visma LAB in de hotseat
Dan is het nog met spanning wachten op wat Tadej Pogacar gaat presteren.
Deze komt echter 12 secondes tekort, dan weet Jonas dat het geel voor hem en de ploeg is.
Matthieu Heijboer (de architect van deze tijdrit) is na de goede afloop tijdens een interview zichtbaar geroerd, het onverwachte vertrek van de voormalige trainer Grisha Niermann (nu naar Red Bull Bora HansGrohe) voelde als een diepe wond zoveel wordt wel duidelijk gezien zijn openlijke emotie.
‘Voor mij is daarom deze dag er één waar prestige een belangrijke rol speelt.
Wij hebben dit plan al weken geleden bedacht en de ploeg kreeg er steeds meer vertrouwen in dat het zo zou moeten lukken. Het was een gewaagd idee maar het is mooi dat het dichtgetimmerde plan heeft gewerkt. Voor Jonas is het geweldig dat het is gelukt, Hij is zo een top kopman en hij verdient dit zo.
Hij heeft zoveel tegenslag gehad, dacht zelfs dat hij na zijn zware val nooit meer zou kunnen fietsen maar het winnen van de Giro en nu na de eerste etappe al het geel om de schouders hebben, geeft aan dat de tijden voor hem gekeerd zijn. De hele ploeg heeft maar één doel voor ogen met Vingegaard in Parijs het hoogste podium bereiken. Vingegaard zal er alles aan doen dit bereiken.’ De winnaar zelf is terecht heel blij en de wijze waarop de zege met de ploegmaten wordt gevierd blijkt wel hoe hard hier met elkaar naar toegwerkt is. Het is ook het vertrouwen in elkaar dat door Jonas Vingegaard wordt genoemd. Mooi om te zien dat de Deen duidelijk een knop heeft kunnen omzetten. Na de Giro heeft hij een week met zijn gezin doorgebracht en daarna was er een intesieve training om een nog betere prestatie te kunnen leveren. te hoe hij de pers ontspannen te woord staat is opmerkelijk. Toch ziet hij ook de realiteit onder ogen. Tenslotte duurt de Tour nog lang en er is van alles mogelijk maar deze gele trui pakken zij hem niet meer af. Triomfantelijk staat hij op het podium en met een grote zwaai gooit hij het gekregen bos bloemen naar het publiek. De toejuiching komt hem toe.
Zijn grootste rivaal Tadej Pogacar komt deze dag niet verder dan een derde plaats met 12 seconde achterstand. Natuurlijk wil hij winnen maar maakt zich geen enkele zorg.
‘Wij hebben een goede ploeg , zijn bevriend met elkaar, de sfeer klopt en wij hebben heel hard naar deze tour toegewerkt. Je weet nu eenmaal dat het bij de Tour niet mogelijk is om alle etappes te winnen.’
Mathieu van der Poel weet opnieuw boven zichzelf uit te stijgen maar voor hij de hot-seat bereikt wordt zijn plaats ingenomen door Philippe Ganna van Ineos.
Ook Remco Evenpoel toch ook gezien als podium kandidaat nu uitkomend voor Redbull Bora Hansgrohe rijdt wat hij kan maar komt niet in de buurt van Vingegaard.