Rectificatie
Allereerst moet ik echt iets rectificeren. Ik noemde gister de naam van McNulty die geweldig werk deed voor Pogacar, maar dat moest natuurlijk Grossschartner zijn. Ik zou daar de Oostenrijker veel te veel tekortdoen, als ik dit niet zou corrigeren. De renner die jarenlang voor Bora/Hans Grohe reed en in 2023 overstapte naar de Miljardairsploeg van UAE, is voor Pogacar goud waard in deze Tour. Het beulswerk wat hij doet (vaak in de tweede stint met Wellens als eerst Politt het peloton al heeft uitgedund), is in geen geld meer uit te drukken, Dit soort rijders maakt de UAE-ploeg zo sterk. Dat zijn ook exact de renners, die een Visma/Lab en Red Bull/Bora mist.
Verhaal van de dag
Het verhaal van de dag waren de dopingcontroles van afgelopen nacht. En daarbij waren de twee grote tenoren van deze Tour de dupe. Op de deur van Jonas Vingegaard werd om 02:00 uur (!!) op de deur gebonsd. En bij Pogacar was dat om 05:00 uur. Pogacar was opvallend opgewekt voor de start toen ernaar werd gevraagd. De Sloveense veelvraat van UAE gaf aan dat het niet opvallend was omdat hij iedere dag (!!) wordt gecontroleerd, alleen het tijdstip nu was vervelend, gaf hij aan. Verder gaf hij aan dat hij niet wist wat vervelender was (om 02:00 uur of om 05:00 uur). Nadat er bij hem op de deur werd geklopt deed hij nog slaperig open en had hij een vriendelijk gesprek met de controleur. Het is tenslotte hun werk, vertelde Pogacar. Alleen het vervelende was dat hij pas om middernacht gaat slapen en vanaf 05:00 uur kon hij niet meer in slaap komen. Dus waren het vandaag maar 4 uurtjes slaap. Maar het deerde de Sloveen niet veel net voor de start.
De Parel van de Jura
Mijn broertje heeft vaak genoeg tegen mij gezegd dat ik in de Jura moest gaan fietsen. Martijn is daar vaak op vakantie geweest. Champagnole wordt ook wel de Parel van de Jura genoemd. De stad ligt aan de rivier de Ain, midden tussen uitgestrekte bossen, kalksteenplateaus en de eerste uitlopers van het Juragebergte. Hoewel Champagnole niet tot de traditionele Toursteden behoort, ligt de omgeving al meer dan honderd jaar op het kruispunt van de grote wielerklassiekers. De Jura vormt de natuurlijke overgang tussen de Vogezen en de Alpen. Vele grote Tourkampioenen passeerden deze streek onderweg naar beslissende bergetappes. Champagnole heeft misschien geen legendarische Tourgeschiedenis. Toch heeft de stad een bijzondere rol. Veel wielrenners noemen de Jura namelijk “de vergeten bergen van Frankrijk.” Niet omdat ze gemakkelijk zijn. Integendeel.
Juist de voortdurende opeenvolging van korte beklimmingen maakt de streek verraderlijk. In de Tour is Champagnole daarom vaak de plek waar het peloton zich nog één keer rustig organiseert voordat de Alpen beginnen. Oud-renners vertellen vaak dat dit soort etappes gevaarlijker zijn dan de grote Alpenritten. Iedereen weet namelijk dat de volgende dagen beslissend worden. Daardoor wil niemand tijd verliezen. De spanning in het peloton is daardoor vaak groter dan op een echte bergetappe. Voor de televisie lijkt het rustig. Voor de renners is het allesbehalve rustig. Wat deze regio zo bijzonder maakt, is dat de beklimmingen nooit extreem hoog zijn, maar elkaar onafgebroken opvolgen. De Tourorganisatie gebruikt de Jura daarom vaak om de benen alvast “zwaar” te maken voordat de Alpen beginnen. Voor de Tour van 2026 is Champagnole de ideale vertrekplaats. Na een relatief rustige openingsfase trekken de renners richting Haute-Savoie, waar het echte klimwerk wacht.
De val van Contador
In de Tour de France van 2014 leken de Vogezen het decor te worden van een prachtig duel tussen Vincenzo Nibali en Alberto Contador (de man bekend om de 0,0000001). Bij de aankomst in Gérardmer liet Contador zien dat hij nog volop in de strijd was. Hoewel de Franse vluchter Blel Kadri de etappe won, demarreerde Contador in de slotmeters en pakte hij drie seconden terug op geletruidrager Nibali. Het verschil was klein, maar de boodschap duidelijk: Contador gaf zich niet gewonnen. Twee dagen later veranderde alles. Tijdens de zware etappe van Mulhouse naar La Planche des Belles Filles kwam Contador ten val in de natte afdaling van de Petit Ballon. Hij probeerde nog verder te rijden, maar de pijn bleek te groot. Met een gebroken scheenbeen moest een van de belangrijkste favorieten de Tour verlaten. Terwijl Contador verslagen in de ploegauto stapte, reed Nibali op de laatste beklimming iedereen uit het wiel. De Italiaan won de etappe, heroverde de gele trui en legde in de Vogezen de basis voor zijn latere eindzege in Parijs. Niet wetende dat ook vandaag een val het einde zou betekenen van een van de Tour favorieten.
Col de la Croisette wordt onderschat
Vandaag maken de renners kennis met een beklimming die voor velen nog relatief onbekend is (net als de Col du Haag gister): de Col de la Croisette. Deze col ligt op de flanken van de Mont Salève, net ten zuiden van Genève, en wordt in de Tour van 2026 voor het eerst sinds lange tijd weer als officiële beklimming opgenomen. De westelijke zijde is kort, maar venijnig: 4,7 kilometer lang met een gemiddeld stijgingspercentage van maar liefst 11,2% (!!). Dat maakt de klim tot een van de steilste van deze Tour. En een regelrechte scherprechter in de Tour vandaag. Het zal mij niets verbazen als aan het einde van de dag weer met minuten wordt gesmeten. Al zeggen best wel veel kenners dat Pogacar tekent en dus is het afwachten of de Sloveen weer in de aanval wil gaan of dat hij Visma/LaB het werk laat doen.
Ook de slotklim is een sloper en bekend terrein voor Vingegaard
De naam Plateau de Solaison zal veel Tourliefhebbers in 2026 nog onbekend in de oren klinken. Toch kennen wielerkenners deze klim al jaren. Het plateau ligt boven het dorp Brison in de Haute-Savoie en staat bekend als één van de zwaarste beklimmingen van de Franse Alpen. De laatste 11 kilometer kennen een gemiddeld stijgingspercentage van ruim 9%, met stukken die oplopen tot meer dan 12 procent. De smalle weg en de steile haarspeldbochten maken het een klim waarop pure klimmers het verschil kunnen maken. De klim werd twee keer bekend door het Critérium du Dauphiné, dé voorbereidingskoers voor de Tour de France. In 2017 stond de slotrit op het Plateau de Solaison op het programma. De Deen Jakob Fuglsang reed daar misschien wel de beste klim uit zijn carrière. Hij pakte niet alleen de ritzege, maar veroverde ook op de allerlaatste dag de eindoverwinning, met slechts tien seconden voorsprong op Richie Porte. Later dat jaar won Fuglsang ook Luik-Bastenaken-Luik en bevestigde hij zijn status als één van de beste klimmers van het peloton. Vijf jaar later gebeurde opnieuw iets bijzonders.
Tijdens het Critérium du Dauphiné van 2022 plaatste Jonas Vingegaard op de Solaison een vernietigende aanval. Hij reed zijn concurrenten één voor één uit het wiel en pakte niet alleen de ritzege, maar ook de leiderstrui. Veel wielerkenners zagen die dag als het moment waarop duidelijk werd dat Vingegaard klaar was om enkele weken later zijn eerste Tour de France te winnen. Daarmee kreeg Plateau de Solaison al vóór zijn Tourdebuut een bijzondere reputatie.
Quinn Simmons is geweldig vandaag
Voor de eerste serieuze beklimming reed er een grote groep weg met de namen die we de afgelopen week al veelvuldig zijn tegengekomen. Met daarin o.a. uiteraard Simmons, Baudain, Vauquelin, Pidcock, Yates, Schmid en Van Wilder. Op 50 kilometer van de finish op de Col de la Croisette trapte Pidcock het gas vol in. Een klein groepje kon daarbij volgen met daarin uiteraard Simmons, Rubio, Costiou, Voisard en bewaker van UAE Simon Yates. In het achtervolgende peloton (met favorieten) reden de Visma/LaB renners voorop.
Op een kleine 2 kilometer van de top van de Col de la Croisette reed Simmons weg. Dat was knap van de Amerikaan omdat dit soort beklimmingen niet echt zijn specialiteit zijn. Ook knap was dat de Amerikaan inmiddels uitliep op het peloton. Het tempo bij de geel/zwarte brigade lag dus niet al te hoog. Iets wat voor Pogacar prima was. De Amerikaan reed door een mensenmassa boven op de top. Ongelofelijk hoe populair het wielrennen is.
Simmons bereikte als eerste de top voor het groepje achtervolgers met Pidcock en Yates op 4 seconden. Het peloton volgde 3 minuten. In de afdaling werd Simmons snel ingehaald. Halverwege de finale was het een groepje wat wegreed met Simmons, Pidcock, Yates, Rubio, Vinokourov (de zoon van), Schmid, Reyes, Frigo en Costiou. Zij begonnen als eerste aan de Cote du Mont, een bergje van de 3e categorie en bereikte ook de top als eerste. Zij gingen vervolgens op weg naar de eerste berg van de buitencategorie in deze Tour. Het moest dan op de beklimming van de Plateau de Solaison Brison gaan gebeuren. Onderwijl bleef Visma/LaB het tempo bepalen. Waarschijnlijk omdat Vingegaard had aangegeven over goede benen te beschikken.
Het noodlot voor Jonas slaat (weer) toe
Op 21 kilometer sloeg het noodlot toe voor Jonas Vingegaard. Vingegaard ging hard tegen de grond en nam Del Toro en Grossschartner mee. Pogacar wist de val net te ontwijken. Resultaat was wel dat Vingegaard meteen de strijd moest staken hoogstwaarschijnlijk met een gebroken sleutelbeen. Del Toro kwam terug in het peloton maar ook de Mexicaan oogde aangeslagen. Ook Grossschartner had zichtbaar last. Pogacar had veel contact met zijn ploegleiding wat nu te doen. De Tour werd beroofd van de strijd tussen de twee kemphanen. De renners van Visma/LaB hielden ook meteen de benen stil. Ziek en ontdaan van deze klap. Wat nu voor de miljoenenploeg Visma/LaB?!
Lidl/Trek en Red Bull nemen de kop over
Inmiddels pakte de kop (met Schmid alleen) meer dan 1 minuut erbij door de val van Vingegaard. De hele controle was ook weg in het peloton en het was nu aan Decathlon en Red Bull/Bora om hun gezicht aan het front te laten zien. Want opeens is een zekere tweede plaats beschikbaar en dat zal een aantal ploegen hoop geven op het podium in Parijs. En ook kijken wat dit voor effect heeft op het rijden van Pogacar. Gaat hij nu rekening houden om Del Toro op het podium te krijgen of gaat hij nu helemaal los? Red Bull/Bora had het snel begrepen en gingen volle bak aan de voet van de laatste beklimming. Vooraan ging Simmons opnieuw de strijd aan en kwam bij Schmid. En voor Schmid was het tempo van de Amerikaan te veel. De oersterke Lidl/Trek renner reed alleen door. Wat een ongelofelijke karakter renner is dit met een trotse vader langs de kant van de weg.
En daar is de versnelling!
Op 7,5 kilometer ging Pogacar versnellen. Dat deed hij niet met zijn bekende verschroeiende demarrage, maar gewoon vanuit het zadel. Mooi om te zien was dat hij Del Toro in zijn kielzog meekreeg. Alleen Seixas, Ayuso, Evenepoel en dus Del Toro konden meekomen. En wederom even later een versnelling waarbij alleen Evenepoel en Del Toro konden bijblijven. Het was duidelijk dat Pogacar een mogelijke podiumplek voor Del Toro wilde veiligstellen.
Evenepoel verpestte vooralsnog het feestje van UAE. De Belg reed wederom erg sterk en kon bijblijven bij de Mexicaan en de Sloveen.
Pogacar bepaalt de koers
Het is toch ongelofelijk dat Pogacar de koers zo kan domineren. Het was duidelijk dat hij Del Toro zo lang mogelijk bij zich wilde houden. Het gevoel bekruipt wel dat Pogacar allang er vandoor kon gaan. Maar Del Toro in leven wilde houden. Zou een sprint bergop de beslissing brengen? “Wanneer ontbrandt Pogacar zijn duivels, riepen ze in koor bij Sporza?”
Del Toro ging op 1 kilometer, maar Evenepoel counterde. Het ging een sprint worden. Evenepoel ging aan. Pogacar was niet zo goed als normaal. En de Belg won de sprint! Ongelofelijk dat Evenepoel hier wint!! Een geweldige etappe met een zwart randje maar wel met een geweldige winnaar. Pogacar is dus toch te kloppen.
Morgen een zeer verdiende rustdag en op weg naar dinsdag, de tijdrit. Gaat Evenepoel dan voor een dubbel? Tot slot nog een aantal conclusies: Ik denk dat Pogacar Vingegaard enorm gaat missen. Jonas was zeker gegaan vandaag en in dat geval had Remco Evenepoel vandaag met grote waarschijnlijkheid niet gewonnen. Pogacar wordt vaak bekritiseerd omdat hij altijd wil winnen, maar vandaag lag de kans en hij liet liever de overwinning aan Del Toro (die het vandaag niet kon afmaken). En tot slot, ik heb de sprint van vandaag tien keer bekeken. Maar ik blijf toch met de gedachte zitten dat Pogacar niet alles gaf in de sprint. Pogacar is een strateeg. Die denkt ver vooruit. Verder dan wie dan ook in het peloton. Zou het hem wellicht niet goed uitkomen, dat de criticasters nu even stil zijn omdat Evenepoel wint en hem dat dus goed uitkomt?! We zullen het antwoord op die vraag wellicht nooit zeker weten……

