Maar de dag begon uitermate slecht met het grote nieuws van het afstappen van Mathieu van der Poel. Onze landgenoot had al dagen last van zijn keel. De dokter van Alpecin/Deceuninck had de afgelopen dagen al een toezichtrol, maar gistermiddag werd de toestand van Van der Poel erger. MvP kreeg koorts en voor onderzoek is hij naar het ziekenhuis gegaan. Daar bleek dat hij leed aan een longontsteking. En dan was er maar één beslissing mogelijk: opgave van MvP.
De man die deze Tour mede kleur heeft gegeven. Die in de tweede etappe de rit en de gele trui pakte. Deze later verloor, maar een paar dagen later opnieuw heroverde met 1 seconde verschil. De “groene” droom die hij had, moet hij bewaren voor volgend jaar, want vanavond ligt Van der Poel in zijn eigen bedje en niet in hotelbed op of ergens in de buurt van de Mont Ventoux.
De beklimming vanuit Bedoin is moeilijk
Het is weer eens zover. De renners van het peloton gaan de Mont Ventoux beklimmen. Nu heb ik de klim afgelopen weekend weer eens zelf gedaan. Nu heb ik de beklimming vaker gedaan. De Mont Ventoux kan vanuit drie dorpen beklommen worden: Bedoin, Malaucéne en Sault. De beklimming vanuit Bedoin is de bekendste en wordt als de zwaarste beschouwd, terwijl Sault de langste en minst steile klim biedt. De klim vanuit Bedoin is vreselijk. Tot aan 7 kilometer onder de top is het alleen maar steil. Daarna vlakt het wel wat af, tot aan de laatste 1,5 kilometer. Het is een schitterende klim, maar ook heel zwaar. Sault is langer qua afstand, maar zeker tot aan Chalet Reynard prima te doen. Vanaf Malaucéne is het vergelijkbaar met Bedoin, maar net even iets minder zwaar.
Het meest beroemde en lugubere verhaal van de Mont Ventoux
Het beroemdste verhaal met betrekking tot de Mont Ventoux is natuurlijk het verhaal van Tommie Simpson. De Engelsman stond in de tour van 1967 zevende in het tussenklassement. Maar in de dagen ervoor kreeg hij last van buikgriep. Simpson verloor tijd, maar bleef zevende. In de dagen ervoor kwam zijn manager op de lijn met het verhaal dat hij moest presteren, omdat hij anders in salaris achteruit zou gaan. Simpson had echter geïnvesteerd in bouwprojecten. Hij had het geld nodig, dus de druk werd alleen maar groter. Op de dag van de etappe richting de Mont Ventoux was er een hittegolf met als gevolg dat het bloedheet was op de berg. Aan de start was Simpson erg zenuwachtig, vertelde zijn ploegmaat Vin Denson. Denson vroeg hem de strijd op te geven. Simpson was zichzelf niet meer en er zouden nog andere wedstrijden komen, gaf Denson zijn vriend aan. Denson reed samen met Simpson de beklimming op. Poulidor reed lek en er waren direct reacties van enkele Italiaanse renners. Simpson besloot Denson achter te laten en volle bak te gaan. In zijn witte shirt en Engelse vlag was Simpson goed zichtbaar. Simpson was een agressieve renner. De Engelsman wist lastig om toom te houden. Nadat (Simpson was inmiddels gelost bij de koplopers) de achtervolgers voorbij Chalet Reynard reden werden de renners volledig blootgesteld aan de brandende zon.
De tempratuur steeg tot aan de 40 graden. Drie kilometer na Chalet Reynard wankelde Simpson op zijn fiets. Harry Hall (de man die het wereldberoemde filmpje maakte), zijn mecanicien, reed naast Simpson en gaf aan dat hij moest stoppen. Hall stapte uit en maakte de toeclips los van de fiets van Simpson. Simpson beval Hall dwingend de toeclips weer vast te maken. Simpson wilde verder rijden, maar viel weer. Hall spoedde zich naar Simpson. Simpson ademde niet meer. Hall paste mond-op-mondbeademing toe. De medische staf was snel ter plaatse. Simpson werd met de helikopter overgebracht naar Avignon. Ook in de helikopter ging de reanimatie verder, maar het mocht niet meer baten. De politie wilde niet het lichaam vrijgeven, voordat er onderzoek was gedaan. In de kamer van Simpson (en in zijn zakken) vond men amfetaminetabletten. Men was er van overtuigd dat Simpson drugs gebruikte tijdens de etappe. Drugs en enorme spanning was de dodelijke cocktail die Simpson fataal werd. Ter nagedachtenis aan het overlijden van Simpson werd er een monument geplaats 1 kilometer van de top van Mont Ventoux, waar Simpson de laatste keer viel. https://youtu.be/RX25EAtpQJc
Mont Ventoux breekt Bernard in 1987
Over de spanning gesproken is daar ook het verhaal van Jean-François Bernard. Bernard werd in zijn jeugdige jaren al vroeg bestempeld als opvolger van zijn beroemde landgenoot Bernard Hinault. In een wielergek Frankrijk worden talenten al snel op een voetstuk geplaatst. Dat brengt ook enorm veel verwachtingen met zich mee en die spanning werd Bernard teveel. Na de succesvolle jaren met Tourwinsten in 1985 en 1986 moest men bij La Vie Claire vervangers hebben voor de gestopte Hinault en de vertrokken Lemond. Zijn eerste jaar 1987 zou tevens zijn beste seizoen worden uit de loopbaan van Bernard. La Vie Claire werd vervangen door de sponsor Toshiba. In de Tour van 1987 was er (net als deze jaargang) een klimtijdrit op de flanken van de Mont Ventoux reed hij in recordtempo naar boven. De Colombiaanse klimgeit Luis Herrera (die Hinault in 1985 nog had geholpen) volgde op bijna twee minuten en de rest was nog verder weggeslagen. Verrassend (en zeer ongewoon) wisselde Bernard voor de beklimming zijn tijdritfiets voor een wegfiets. Vervolgens had hij vleugels wat hem de etappewinst en tijdswinst op. De gele trui was zijn deel. Die trui verloor hij de dag nadien door een ongelukkige samenloop van omstandigheden.
Bernard werd na deze klimtijdrit nooit meer dezelfde. Het was net alsof zijn hele Tour carrière die ene etappe naar de Mont Ventoux had opgeblazen. Stephen Roche (Ier) won dat jaar de Tour. In 1988 liet Bernard toch nog een keer zien ook goed uit de voeten te kunnen in de Ronde van Italië. Hij won die jaargang drie etappes en droeg enkele dagen de roze trui. Een onverlichte tunnel maakte een einde aan deze ronde en de tot dan toe voorspoedige carrière van Jean-François Bernard. De jaren nadien stonden in het teken van tal van blessures. Bernard zou nooit meer het niveau halen van hetgeen hij liet zien in de klimtijdrit richting de Mont Ventoux. In 1991 keerde hij terug als meesterknecht van Miquel Indurain. Hij werd een van de belangrijke kopstukken in de succesvolle Banesto-ploeg (vergelijkbaar nu met UAE) tijdens de gloriejaren van Indurain. Gedurende het seizoen 1996 zette hij een punt achter zijn carrière. Bernard zal altijd herinnert worden aan die ene rit. Bernard is nog steeds populair in Frankrijk.
Wederom een grote groep die de goedkeuring van het peloton krijgt
Om 12:10 vertrokken de renners richting de top van de Mont Ventoux. De rit vanaf Bedoin zal een hoop renners niet tot een groot verlangen hebben geleid. Echter, het is wel een kans voor een goede klimmer om het monument (wat deze etappe vanuit de geschiedenis toch wel is) te winnen vandaag. De renners rijden bijna 150 kilometer vlak naar het plaatsje Bedoin waarna het steil omhoog gaat. Het zou zomaar kunnen dat er een (grote) groep het aan zal durven om weg te geraken en met voorsprong Bedoin te halen. Daarna is het een voor ons allen. Want de klim is loodzwaar. Het is wel een gelijkmatige klim, wat bijvoorbeeld in het voordeel zal zijn van de renners die het fijn vinden om juist kilometers lang een gelijkmatig stijgingspercentage te verstouwen. Vingegaard is een van de renners die dat als de beste kan. De dag begon met een monsterontsnapping. Een hele grote groep had zich geformeerd met o.a. Ben Healy (die eerder al won plus de gele trui droeg), Ilan van Wilder (die nu niet meer voor zijn kopman Evenepoel hoeft te rijden), Victor Campenaerts (die voor mij nu al de strijdlustigste renner van deze Tour mag worden) Marc Soler en Pavel Sivakov (helpers van Pogacar en verrassend dat ze allebei mee zitten) Tiesj Benoot en landgenoot Pascal Eenkoorn. Deze groep kreeg de goedkeuring van het peloton. Nogmaals de beklimming van de Mont Ventoux zou voldoende tijd geven om tijd in te lopen.
Vingegaard probeert het!
We gingen met vijf koplopers richting de beklimming van die vreselijke Mont Ventoux. Het was inmiddels duidelijke dat Vingegaard zich goed voelde. De verwachting was dan ook dat de Deen Pogacar zou gaan uitdagen. Enric Mas was de eerste die zich niet kon bedwingen. Mas reed weg. Daarachter reed onze landgenoot Arensman, maar die kon het spoor van Mas niet volgen. Wie dat wel konden waren Ben Healy en Paret-Peintre (Soudal/QuickStep). Ook Alaphilipe moest lossen. Inmiddels was de etappe ontploft door Vingegaard. De Deen hield woord en reed voor wat hij waard was, maar de gele trui van Pogacar gaf geen krimp. Wat de Deen ook probeerde, maar de Sloveen capituleerde niet. Vooraan was het Healy en Paret-Peintre die op 3 kilometer van de top nog alleen voorop reden. Wat er vervolgens in de laatste kilometers gebeurde, tart weer iedere verwachting. Wat een geweldige etappe werd het.
Heldendaad van Ilan van Wilder
Vingegaard en Pogacar (zijn schaduw van vandaag) reden rap naar boven. Zo rap, dat iedereen uit het klassement moest lossen bij de twee. Was het nog genoeg voor de ritwinst? Buitrago (Bahrain/Victorious) kwam terug bij het leidende tweetal En toen was daar opeens ook Ilan van Wilder (Soudal/QuickStep), ploeggenoot van de Fransman Paret-Peintre. De Belg maakte het verschil. Want op 1 kilometer van de finish was de voorsprong van het leidende viertal nog maar 40 seconden. Van Wilder gaf alles wat hij had om Paret-Peintre de kans te geven om voor de uitzinnige Fransen te winnen op de Mont Ventoux. Van Wilder leidde zijn ploeggenoot ideaal naar de finish. Healy kon zich niet bedwingen en ging aan. Maar de Fransman Paret-Peintre bleef in zijn wiel. En reed in de laatste 50 meter langs de Ier. Wat een succes voor de Fransen. Paret-Peintre werd zo de opvolger van Poulidor die ruim 50 jaar geleden (in de toureditie van 1965) ook won op de Mont Ventoux. En voor Soudal/QuickStep, die inmiddels de vierde overwinning binnen haalde en dat ondanks de afwezigheid van hun kroonjuweel, Evenepoel.
Morgen rijdt de karavaan naar Valence. Een nieuwe kans voor de punchers of toch eindelijk weer eens voor de sprinters?!