Op de rustdag verzamelen de wielerjournalisten zich in een klein zaaltje. Achter de tafel en microfoon zit de Deense Jonas Vingegaard met naast hem Grischa Niermann van Team Visma Lease – a- Bike. ‘Natuurlijk gelooft hij er zelf nog steeds in dat hij Tadej Pogacar – zijn allergrootste concurrent – kan verrassen en verslaan. Toegegeven de achterstand is groot maar de derde week heeft hem altijd veel gebracht. ‘Wij zullen moeten werken aan een andere tactiek’… het hoe of wat houdt hij uiteraard voor zichzelf.
De stoïcijnse blik van de Deen spreekt boekdelen, dat telt ook zeker voor zijn ploegleider Niermann. Doch deze zit toonbaar heel wat minder gemakkelijk achter de tafel, zijn gezicht vertoont grimassen die weinig geloof en hoop uitstralen.
Ook ploeggenoot Wout van Aert, normaal goed van de tongriem gesneden, hakkelt wat woorden en zijn lach wanneer hij antwoord; ’tja… natuurlijk moet er gereden worden, wij kunnen niet wachten op de laatste kilometers.’ is er duidelijk één van … nee niet van wanhoop dat is veel te zwaar uitgedrukt maar ook niet van een rotsvast vertrouwen.
Jonas is niet meer de vreemdeling die op een visafslag de vis sorteerde en hard kon fietsen. Hij is van de ruwe diamant die hij was een juweel met fonkelende facetten geworden.
Maar dát ene moment waarop alles lukte, het geluk dat steeds weer zijn kant opviel, dát is dit jaar ver te zoeken. De vele tegenslagen door valpartijen hebben hem zeker niet geknakt maar ook niet sterker gemaakt.
Verleden jaar was TVL dolgelukkig met de tweede plaats van Vingegaard na Tadej Pogacar en voor Remco Evenepoel, er van uitgaand dat het nog lang niet zeker was dat Vingegaard ooit weer op de fiets zou stappen. Het was een wonder dat hij zo snel herstelde en alsnog mee kon doen met de Tour. Dit jaar heeft TVL maar één doel voor ogen en dat is het geel terug winnen. Dat legt een andere druk op de hele ploeg.
Drie jaar geleden was toen en toen bestaat niet meer.
De zwakke punten proberen te benutten bij de tegenpartij worden in deze Tour niet beloond. De rollen lijken eerder omgedraaid.
TVL heeft een geweldige slogan; “Winnen doe je samen.”
Dat straalde de ploeg ook uit. Alleen wel in een tijd dat er niet één renner zichtbaar de sterkste was.
Een renner die heel relaxt overkomt maar bloedfanatiek is. Die de dienst uit lijkt te maken van wie wel en wie niet mag winnen. Dat is de situatie van Nu.
Natuurlijk nog steeds is TVL een geweldige ploeg met geweldige renners die een hecht team vormen. Die met elkaar en voor elkaar strijden om de heilige graal het meest begeerde het geel mee naar Parijs te nemen. Dit jaar is diezelfde intentie nog net zo sterk alleen lijkt het nu te gaan om het hoogst haalbare. En dat is vast even slikken.
Groots blijven dromen
Maar wat is er tegen om groots te blijven dromen? Wie weet zijn de wonderen de wereld nog niet uit….
Er zijn nog hele mooie etappes te gaan die voor veranderingen kunnen zorgen.
Mathieu met longontsteking uit de Tour.
Hij won een etappe, won de gele trui die hij na drie dagen – zoals voorspeld – weer af moest staan aan Pogacar, wint hij de trui nog een dag terug.
Kreeg de prijs voor de strijdlustigste renner van de eerste week na een stunt te hebben uitgehaald om zijn ploeggenoot Jonas Rickaert als “vrijwilliger” een plezier te doen. De Belg had aangegeven wel eens een keer op het podium te willen staan. En dat lukte. Rickaert won de strijdlust-prijs, stond op het podium, zijn dochter werd gekozen tot het mooiste bloemenmeisje van de dag, dat tevreden met haar papa een ijsje at. Mooier kan het leven dan niet worden.
Mathieu miste op slechts 7 secondes de etappe zege na vanaf de start tot aan zevenhonderd meter voor de meet voorop gereden had. Dat de smaakmaker de Tour moet verlaten schudt de strijd voor de groene trui weer behoorlijk op.
In aanloop van een mythische Mont Ventoux
Team Visma Lease a Bike stuurt Wout van Aert , Victor Campenaerts en Tiesj Benoot naar voren. Maar zij zijn niet de enigen want ook UAE stuurt een paar renners mee. Het wordt een vrij grote groep maar de overige ontstane groepen ontlopen elkaar nog niet zoveel dat je van weg komen spreken kan. Wellicht wordt er rekening gehouden met de steeds sterker wordende wind die voor waaiervorming kan zorgen.
En dan is een voorsprong snel gemaakt.
Opnieuw wordt er hard gereden en is er van enige rust geen sprake. deze zal pas zo’n tachtig kilometer voor de finish enigszins ontstaan. De eerste groep krijgt nu een voorsprong van drie minuten. Wie vooruit kijkt ziet wel al de Mont Ventoux liggen. De top wordt door de zon verlicht.
‘Zou dit ook een rit kunnen zijn voor Thymen Arensman? is een vraag van de journalist. Arensman gaat kijken wat er mogelijk is. Ja…is wel wat vermoeid maar daar hebben alle renners last van. Maar natuurlijk kan er nog altijd een overwinning bij.’ En Arensman zit mee in de eerste groep.
Stef Clement heeft de rol van Michael Boogerd ingenomen. De mannen hebben stuivertje gewisseld Clement terug uit Frankrijk en Boogerd naar Frankrijk.
Het commentaar is ook duidelijk anders. Ieder heeft zo zijn eigen specialiteit en ervaring. ‘Je kunt pas winnen als je de positie kunt winnen’, weet Clement maar dicht Arensman ook toe dat hij vandaag de bollentrui wint. Hoewel hij de trui als een bijzaak ziet. ‘Winnen op de Ventoux is een etappezege die telt voor het hele leven. Maar… te graag willen winnen kan ook betekenen teveel energie verspillen.’
Dus valt er 30 kilometer voor de top van deze Mythische berg nog geen peil te trekken wie de winnaar winnaar wordt. Hij lijkt er echter wel op dat Vingegaard en Pogacar zich vandaag afzijdig houden, zij zitten ruim zeven minuten achter de kopgroep.
In de kopgroep zit geen enkele bedreiging voor de gele truidrager dus kan er gespaard worden. De sterke onverwoestbaar lijkende Pool Nils Pollit (UAE) blijft het hele peloton op sleeptouw nemen. Zijn kopman Pogacar zit voorlopig nog op rozen, het lijkt dat hij vandaag geen overbodige energie wil verspelen.
Vingegaard heeft aangekondigd te gaan aanvallen maar of dat vandaag al zal zijn?
Nog 22 kilometers te gaan en over goed vijf kilometer gaat de onmogelijke klim en het gevecht tegen de wind beginnen.
Maar ook de Fransman Julien Alaphilippe droomt van deze overwinning zeker na de grote teleurstelling van afgelopen zondag toen hij dacht dat hij als eerste over de streep kwam maar niet wist dat Tim Wellens (UAE) en Victor Campenaerts (TVL) hem al voor waren gegaan.
En dan is het zover…. moeten de renners ruim vijftien kilometer met een stijgingspercentage van 8.8% zien te overleven. De toeschouwers zijn bij duizenden gekomen om de renners toe te schreeuwen.
En nu maar hopen dat er veel Nederlanders aan de kant staan want hun aanmoediging heeft Arensman – naar eigen zeggen – afgelopen zaterdag geholpen aan de zege.
Arensman ziet een Nederlandse vlag en gaat op de pedalen staan
De Spanjaard Enric Mas (Movistar) neemt het voortouw, krijgt wat voorsprong en lijkt ontketend. De Fransman Valentin Paret Peintre (Soudal Quickstep) is in aantocht en Arensman toont zich stoïcijns, pakt zijn eigen tempo en wint weer een paar seconden op Mas. Alaphilippe zit gekleefd in het wiel van Arensman. Maar beide renners vallen uiteindelijk terug. Arensman zou na afloop vertellen dat hij ’s morgen al voelde niet de juiste benen te hebben maar het toch wilde proberen. ‘Ach natuurlijk jammer maar ik heb al een prachtige overwinning op zak.’
In het peloton laat TVL zien dat zij hun belofte willen waarmaken. Jonas Vingegaard heeft zich laten ontvallen dat hij er zelfs zijn tweede plek voor over heeft . Hij wil laten zien wat hij nog allemaal in huis heeft. Het wordt een mooie strijd.
Tiesj Benoot en Victor Campenaerts wachten hun kopman Vingegaard op, tot drie keer toe probeert hij weg te komen bij de gele trui. Pogacar lijkt niet te verblikken of te verblozen en blijft in het wiel. Hoe moedig en sterk Vingegaard zich ook toont, het gaat voor hem helaas niet lukken om Pogacar te verslaan. Een paar meters voor de finish vindt de gele trui drager het genoeg geweest en trekt de sprint aan. Vingegaard gaat mee maar komt toch nog twee secondes tekort. Zijn tweede plaats heeft hij wel verstevigd met deze sterke actie. ‘Vingegaard toonde zijn strijdershart.’ concludeert commentator Andries Lemain. Ploegleider Marc Reef (TVL) reageert na afloop; De ploeg heeft er alles aan gedaan wat mogelijk was en Jonas kan vertrouwen halen uit zijn prestaties van vandaag.’
Ook Enric Mas redt het niet. Er ontstaat vooraan een prachtige strijd tussen Ben Healy (EF Education) die al eerder in het geel reed en de 53 kilo wegende Valentin Paret Peintre. (Soudal Quick-Step) Zijn beide kopmannen Jasper Philipsen en Matihieu van der Poel zullen thuis voor de buis met groot genoegen en bewondering gekeken hebben naar zijn glansrijke overwinning met veel dank aan zijn ploeggenoot Ivan van Wilder. Deze kreeg door dat Vingegaard en Pogacar hun minuten lange voorsprong door het intitiatief van de Deen hadden verkleind naar minder dan een minuut. Dat er geen tijd was voor twijfel maar er gereden moest worden.
De nummer drie geplaatste Duitse Florian Fipowitz en tevens witte trui drager van het jongeren klassement, is vandaag wel wat dank verschuldigd aan de uitstekend presterende Mick van Dijke (Redbull Bohra) debutant in de Tour. ‘Het was vet gaaf, ben blij en trots dat ik iets voor de ploeg heb kunnen betekenen. Het was pijnlijk afzien maar ook fantastisch.’
De stem van Valentin Paret Peintre past exact bij zijn extreemlichte gewicht. In rap tempo legt hij uit dat hij voelde dat Healy net iets sterker was maar hij kans had hem in de sprint te kunnen kloppen. En zo ging het precies.