Het kon niet uitblijven; de aannames waarom Pogacar de zwaarste Pyreneeënrit niet zelf wilde winnen. Alles wat er over gesuggereerd is doet overigens niets af aan de glorieuze zege van Thymen Arensman. Laat dat voorop staan. Een debutant die ooit aan zichzelf twijfelde, een andere trainer kreeg en nu weet dat hij in staat is de allerbeste klimmers aan te kunnen.
Het gesprekje tussen de nummer één – de winnaar van de dag – en nummer twee
– de gele trui drager – wachtend op het podium zal zeker aan alle speculaties hebben bijgedragen. Dat de gunfactor van nummer twee groot is en dat nummer één dat ook goed door heeft, geeft aan hoe mooi en groots deze sport is. De renners streden ooit eerder tegen elkaar en sindsdien is er voor beide partijen waardering.
Inmiddels lijkt er op dat er tussen de één – Tadej Pogacar en de ander – Team Visma Lease – a – Bike wel heel veel moet gebeuren om weer een vrolijke verstandhouding met elkaar te krijgen. Hoewel het gebaar het tempo te verlagen na de val van Pogacar toch zeker niet vijandig genoemd kan worden maar meer gezien moet worden als een sportief en fair gebaar, blijft het een feit dat de één en de ander geen vrienden zijn.
De één de wonden moet likken en de ander stiekem in zijn vuistje lacht. Want wat er ook tegen hem bedacht wordt; Hij de enige grote winnaar is en niet de ander.
Druiven zijn zuur
Het is ook wel zuur wanneer bijna alle gemaakte plannen en pogingen mislukken.
Je tot de ontdekking komt dat iets wat drie jaar daarvoor leidde tot succes nu niet meer werkt. Je er juist eerder de rivaal mee in de kaart speelt.
Dat is ene kant van de zaak de andere kant is; dat het toch wel heel duidelijk was dat in het afgelopen jaar er een grote progressie is gemaakt bij de toch al bijna niet te verslaanbare rivaal. Het heeft zijn plezier in het fietsen alleen maar vergroot en wie vleugels krijgt kan hoog vliegen mits hij geen Icarus wordt en zijn vleugels verbrandt. Maar daar ziet het er voorlopig nog niet naar uit.
De wielerwereld zal moeten aanvaarden dat er soms een wonderkind geboren wordt die gemaakt is om te fietsen. Die nu nog – en terecht – alle credits krijgt hoewel er zich al enige haarscheurtjes beginnen te vertonen. Te veel winnen gaat voor een sporter nooit vervelen het is voor hem de kroon op zijn werk. Voor sommige rivalen en kijkers ligt dit anders.
Het getuigt aan de ene kant ook wel weer van grote klasse het bijltje er niet bij neer te gooien hoe zuur de druiven ook zijn. Aan de andere kant ….het hoort ook de topsport. “Als je niet kunt verliezen kan je ook niet winnen” is een veel gehoord gezegde binnen de wielerwereld.
Het is dan zaak om het plezier in het wielrennen binnen de ploeg te bewaren. En als wij de uitspraken van de TVL renners mogen geloven – en waarom ook niet – dan zit dat wel goed. Wordt er iedere dag weer het beste uitgehaald wat mogelijk is.
Voor de kijker is deze Tour een groot kijk en luisterfeest.
Beschamende start vijftiende etappe
Welke commentator je ook hoort, iedereen spreekt het er schande van! ‘Dit hoort niet in de Tour thuis.’ Waar het omgaat is een rotonde waar vervaarlijk uitstekende kasseien zowat drie kwart van het peloton op achterstand brengt. Veel renners zijn de dupe, gehavende renners die op de grond zitten en liggen, kapotte broeken en shirts, en veel schrik. De regie is niet in staat om alles goed weer te geven het is één grote chaos. De renners voorop lijken niets meegekregen te hebben van alle beschamende ellende en hebben hun zinnen gezet op deze etappe onder hen zitten Wout van Aert en Mathieu van der Poel. Het duurt wel even voor alle bij de val berokken renners zich weer kunnen formeren, zij worden achter de ploegwagens terug gebracht. Zo ook Jonas Vingegaard, hij is gelukkig niet gevallen maar moet wel alle zeilen bij zetten om de minuten achterstand weg te werken en weer te kunnen aansluiten.
De ploegleiding van Team Visma Lease – a – Bike gooit het duidelijk over een andere boeg. Wout van Aert en Victor Campenaerts mogen vandaag voor eigen kansen gaan.
De renners houden een aardig patent op de 54 kilometer per uur. Er wordt weer evenals alle andere dagen snoeihard gereden. Mathieu van der Poel is duidelijk nog niet in orde herstelt lastig en hoopt met de rustdag van morgen toch nog wat energie terug te krijgen voor de laatste week van de Tour.
Tim Wellens wint in zijn Kampioenstrui de rit
De winnaar van etappe vijftien is de Belg Tim Wellens in zijn Kampioenstrui komt hij solo over de streep. Was zo gelukkig met de overwinning dat hij vergat wat hij tijdens zijn 39 kilometer solo rit had bedacht. Hij had graag op de foto gewild met zijn fiets fier in de hoogte staande op de meet.
De 25-jarige Wellens heeft een soort haat liefde verhouding met de Tour. Hij hield niet van de Franse hitte. Weigert echter cortinsonen en vertrekt naar Dubai voor een wamte training. Moet meerdere malen door pech of gezondheidsproblemen de Tour voortijdig verlaten. Een jaar lukt het beter en rijdt hij vijftien ritten in de bollentrui. Maar het gaat pas echt goed wanneer hij verleden jaar wordt gecontracteerd door UAE en dit jaar is hij de meesterknecht van Tadej Pogacar. Dat Wellens nu in zijn Belgische Kampioenstrui deze pittige etappe wint is natuurlijk grandioos! Hij won eerder twee etappes in de Giro en twee in de Vuelta en dan nu ook een rit in de Tour.
Wellens kiest een slim moment uit om te vertrekken. Is eerder binnen de ploeg wat onzichtbaar hoeft zich nauwelijks in te spannen en spaart zo zijn krachten .
Al snel weet hij een aardige voorsprong op te bouwen.
42 kilometer voor de streep kijkt hij eens achterom en ziet zijn belagers steeds kleiner worden.
Hij ruikt zijn kans, de benen zijn goed maar hij moet nog wel “even” 39 kilometer solo af leggen. Toch denkt hij dat het best eens zou kunnen dat hij vanavond de fles champagne kan opentrekken. De motor die achter hem rijdt wijst op de meter een snelheid van 84 kilometer per uur aan. En dat bij een temperatuur van 30 graden.
Er zijn heel wat bidons nodig voor verkoeling.
De tweede Belg die na 1.28 over de streep komt is Victor Campenaerts (TVL) Hij heeft een fantastische rit gereden en is de hele Tour al van grote waarde voor zijn ploeggenoten. Verleden jaar was hij de gelukkige om een rit te winnen. En vertelde toen op zo een indringende wijze wat hij daar allemaal voor had moeten doen.
Dat zijn zo van die indrukwekkende Tour momenten die je niet vergeet.
Bijna lukt het de Wout van Aert om als derde Belg over de finish te komen.
De Fransman Julian Alaphilippe drukte echter net iets eerder zijn fiets over de finish in de veronderstelling dat hij gewonnen de rit gewonnen heeft.
Een pijnlijke vergissing.
De man in het geel komt ruim zes minuten later met alle klassementsrenners in zijn wiel over de streep. Hij is meer dan blij en trots op zijn meesterknecht.
Geeft toe dat de rustdag welkom is om zich te kunnen opmaken voor een laatste week in de Alpen.
Het is overigens behoorlijk uitzonderlijk dat er een renner uit de ploeg van Pogacar mag rijden voor eigen kansen. ‘Willen jullie winnen? dan moet je daar voor werken!’ En dan maakt hij het als kopman af. Die overmacht is natuurlijk van een andere categorie.
Pascal Eenkhoorn (Soudal Quick-Step) toont nog even zijn verbazing hoe hard er in deze Tour gereden wordt. Dan is het moeilijk om te ontsnappen.
Het is en blijft prachtig om te horen dat de geïnterviewde renners allemaal aangeven dat zij nog veel plezier in het rijden hebben en iedere dag weer proberen er wat moois van te maken.
Hij heeft nu in alle drie de grote rondes een etappe gewonnen.