Voor het eerst is het mogelijk dat er in de Tour ook gele kaarten worden uitgedeeld. Nu is het gewoonlijk zo dat alle nieuw ingevoerde regels nogal voor commentaar zorgen en het instellen van gele kaarten is daar geen uitzondering op.
Een veel gehoorde reactie is deze; “Op zich prima maar is de kans dat er met twee maten wordt gemeten niet te groot? Wie gaat dit allemaal controleren?”
Het nieuwe strafsysteem is er voor het verbeteren van de veiligheid van renners en toeschouwers. Klinkt natuurlijk prachtig wat wie zou hier nu op tegen zijn?
Wat mag er niet meer… duwen, rijden over de stoep, afdoen van de helm. ‘Deze kunnen leiden tot schorsingen.’ Wie twee gele kaarten krijgt in één wedstrijd wordt voor zeven dagen geschorst. Drie gele kaarten betekent veertien dagen geen wedstrijden en zes kaarten in één jaar levert een schorsing van dertig dagen op.
Met mij zijn velen benieuwd hoe zal dit gaan bij massasprints waar sommigen renners er toch een aardig handje van hebben van hun lijn af te wijken, telt deze regel ook voor te lang achter een ploegwagen rijden om zo weer eerder weer terug te kunnen komen in het peloton?
Zou er niet eerder gekeken moeten worden naar wat er binnen het parcours veiliger kan voor de renners? Is het straatmeubilair niet één van de oorzaken van vervelende valpartijen? ‘Ja hoor eens… de tegenwoordige berichtgeving is van dien aard dat alle renners van tevoren kunnen weten wat hen te wachten staat. Dat wordt allemaal in de bussen besproken.’ is een tegenreactie. Maar het is toch voor te stellen dat binnen de hectiek van het peloton wanneer dat met 60 kilometer vooruit raast daar even niet aan gedacht wordt of misschien wel aangedacht maar dat er renners zijn die net iets minder alert reageren omdat er voor hen, naast hen of boven hen ook van alles gebeurd. Het peloton kunnen aanvoelen is een gave… maar zelfs renners die over deze gave bezitten kunnen toch heel ongelukkig vallen omdat er – als voorbeeld – een paar hekken verkeerd geplaatst zijn of er geen rekening is gehouden met losliggend grind in een gevaarlijke bocht. Wij zagen recent hiervan de voorbeelden waardoor de meest getalenteerde renners maanden waren uitgeschakeld.
Persoonlijkheden
De Avondetappe had gisteravond twee leuke gasten aan tafel. Frans Maassen en Allan Peiper zaten samen achter de microfoon – een door de redactie goed gekozen combinatie- Beiden zorgden voor leuke achtergrond informatie en wisten met hun antwoorden de wielersport naar het allerhoogste niveau te verheffen. Frans voormalig wielrenner en nu ploegleider bij Visma Lease a Bike en Allan eveneens oud courier en ooit ploegleider van UAE van een toen nog totaal onbekende Tadej Pocagar. De mannen kennen elkaar nog vanuit de tijd dat zij samen reden. ‘Vijanden tijdens de koers en buiten de koers waren het best wel goede maten.’ Niet dat hun ploegleiders daar zo blij mee waren. Je bleef een vijand punt uit… Gelukkig waren er renners die zich van deze eis weinig aantrokken zoals Maassen en Peiper.
Er werd een mooi beeld getoond van een nog piepjonge Pocagar vaderlijk omarmd door Peiper… En al denkt iedereen al alles van dit fenomeen te weten werd toch de vraag gesteld; ‘Wat is het nu eigenlijk voor een jongen?’
Dan blijkt het beeld van nu nog steeds te kloppen. Een gezelligheids dier die lol in het leven en in het fietsen heeft. De rust die hij uitstraalt ook geen gespeelde rust is.
Pogacar is van zichzelf en een heel leuk lief mens. Voor Frans Maassen was er dezelfde vraag; ‘Hoe zit dat bij Vingegaard?’ Ook hier werd een kijkje in de keuken gegund. Na een periode van totale onzekerheid de spanning niet aankunnen is dat in een paar jaar omgezwaaid tot een echte leider die daardoor ook zo een lief en prettig mens geworden is. Een echte familie man, iets dat overigens telt voor de meeste wielrenners.
In de Netflix documentaire is er een opname van Frans Maassen achter het stuur die aanwijzingen geeft aan Vingegaard. Pogacar is er van doorgegaan en Vingegaard volgt hem op een paar meter. Houd vol denk aan Trine en Frida (echtgenote en dochter) zij zijn trots op je! Vooruit ga door!!! En of het deze woorden zijn die hem aan een overwinning op Pogacar helpen wie zal het zeggen. Maar wat duidelijk is dat beiden iedere dag weer bij de start even met elkaar praten. Vingegaard ook tijdens een interview zegt dat hij moet wennen dat Primoz Rogliz nu geen ploegmaat meer is maar een rivaal.
Pogacar en Vingegaard twee totaal andere persoonlijkheden maar beiden zijn zeer waardevol voor de sport en voor de sfeer binnen hun ploeg omdat het van die bijzondere mensen zijn.
Pogacar de jonge soms wat overmoedige hond ’Door zijn overmoedigheid zou hij de Tour kunnen verliezen.’ wordt enigszins weifelend gezegd door Peiper.
En Vingegaard de minder toegankelijk lijkende renner met een ongekende vechtlust en groot uithoudingsvermogen. En wat mijzelf betreft heeft hij de mooiste lach van alle renners. Hoewel Wout van Aert heel dicht in de buurt komt. Twee renners die echte familiemannen zijn. Wie weet heeft het één wel met het ander te maken.
Matthieu had vandaag geen super dag
Voor analiste Roxane Kneteman is deze tweede etappe een pareltje. Zij heeft bij de redactie afgedwongen dat zij deze dag aan de finish mag staan om haar commentaar te leveren. Op haar lijstje staat met stip op nummer één Matthieu van der Poel!
‘Dit is een afgetekende rit voor Matthieu.’ Haar mening wordt door velen gedeeld.
En het wordt ook Van der Poel die als eerste over de finish komt maar tjonge… wat was het spannend. De hele dag is het Alpecin de Keuninck die het tempo bepaalt. voorin zit en waar nodig is het tempo versnelt en ook weer temporiseert Zij hebben het gewoon voor het zeggen. Worden goed gevolgd door Visma Lease a Bike een ploeg die ogen van voren en achteren lijkt te hebben. Zij hebben een plan en dat is hun grootste rivaal Pogacar het lastig maken, de ploeg afmatten. Pogacar die ook bij de commentatoren onder een vergrootglas ligt, lijkt er niet warm of koud van te worden anders dan gisteren krijgt hij vandaag wel wat meer ondersteuning.
Voor de toeschouwer is het kat en muis spel best amusant en leuk om naar te kijken.
Het weer zit niet mee, de regen komt met bakken uit de hemel en de straten staan blank. Gelukkig voor Jasper Philipsen blijft zijn gele trui zichtbaar want voor hem is er inplaats van een zwart nu een geel regenjasje in de aanbieding.
Zodra de regen weer voorbij is laat Andreas Leknessund (UnoX) zien dat onder zijn regenjas de Noorse Kampioenstrui zit. De Kazchstaan Yevgeniy Fedorov (Astana) volgt onmiddelijk zijn voorbeeld. Voor iedere renner betekent een Nationale titel heel veel. Tijdens de Tour uitkomen voor je land, dat maakt de deelname nog meer bijzonder.
De Noor is één van het viertal renners dat het voortouw neemt, dat hij dat tot vijftig kilometen voor de streep voldhoudt verdient zeker de prijs van de strijdlust. Al vrij vroeg na de start zeilt hij – alsof het een ijsbaan is – door een bocht die door het water spekglad geworden is. Hij beland bijna op schoot van een oudere tniets vermoedende toeschouwer. Die verloren tijd moet hij weer goed maken en dat lukt hem om zich weer bij het drietal aan te sluiten. Dan krijgt hij ook nog te maken met een fietswissel en opnieuw moet hij behoorlijk aan de bak. Via de camera wordt duidelijk dat hij hier knap van baalt. Het kwartet houdt dat vol tot zo’n vijftig kilometer voor de streep en dan is de koek op. Het peloton is weer compleet.
Ook vandaag moet er weer met volle aandacht worden gereden, de wegen zijn smal en bochtig daardoor onstaan er ook kleine val partijen maar iedereen kan verder zonder al te veel kleerscheuren. Het wegdek is niet overal optimaal dus moeten er heel wat banden verwisseld worden. En om dat niemand op iemand wacht wordt er soms heel wat energie gevraagd van de renners om weer te kunnen aansluiten.
Voor debutant Thibaut Nijs zit er na zijn val van gisteren niets anders op dan te overleven. Vandaag had hij graag voor eigen kansen gegaan. ’Denk nu even niet aan resultaten maar verwacht later in de Tour nog wel wat te kunnen betekenen voor de ploeg. Eerst maar even herstellen.’
De Franse hoop voor de toekomst – nog uitblinker in de Dauphiné – de 21 jarige Lenny Martinez had gisteren weinig om over te juichen. Hij kwam als laatste voor de bezemwagen uit over de finish en ook vandaag heeft de kleine tengere Fransman het moeilijk. Het is niet het scenario dat hem voor ogen staat maar misschien kan hij zich nog wat herstellen.
Wie het ook niet eenvoudig heeft is Thymen Arensman (Ineos) inmiddels heeft de Nederlander door een val al zoveel achterstand dat hij geen gevaar meer is voor het klassement. Dat heeft dan weer het voordeel dat hij straks in bergen wellicht de kans krijgt voor eigen kansen te gaan en een etappe te winnen
En dan was er nog Han Kock. In een uitgebreid gesprek met Maarten Ducros, zij kennen elkaar goed. De laatste is heel vaak door de eerste geïnterviewd. staat te lezen; ‘Ik probeer nooit mensen onderuit te halen.’ Een behoorlijk nobel streven.
Evenepoel is niet blij
En dan staat daar vanmorgen de Nederlands Kampioen, sprinter en de beste lead-out die ons land kent; Danny van Poppel voor de microfoon van Kock. Hij wil wel even het fijne weten van wat er nu precies gisteren is gebeurd waardoor zij de waaier hebben gemist. Windt er geen doekjes om en stelt de vraag “Waarom lukte het nu niet?’ Van Poppel laat zich niet van de wijs brengen en met het antwoord ; ‘Tja… zoiets kan gebeuren wij hadden het gewoon niet verwacht.’ moet Kock het doen.
Remco Evenepoel noemde het een collectieve fout en had zijn mannen gisteravond tijdens het eten vast duidelijk laten weten dat hij absoluut niet blij was met de opgelopen veertig seconde achterstand. Er was duidelijk goed naar hem geluisterd. Vandaag zit iedereen mee en blijft de schade beperkt.
Naar eigen zeggen had MvdP vandaag geen super dag. De klimmetjes vielen hem zwaar maar hij wilde zo graag deze etappe winnen. ‘Heb al zolang niets gewonnen.
Ja gisteren vond ik al dat de Tour geslaagd is maar na vandaag helemaal.’ En dan is hij toch weer in staat om te lachen. Alpecin De Keuninck laat vandaag als ploeg zien waar zij ijzersterk in zijn, goed positioneren en op het juiste moment vlammen. Lijkt vanzelfsprekend maar in de praktijk vraagt dat om inzicht en samenwerking en het moet ook allemaal maar meezitten. Dat maakt het ook zo spannend.
Voor deze etappe werd eigenlijk maar één naam genoemd. De huizenhoge favoriet laat zich echter de kop niet gek maken en weet de hele dag goed mee te komen. In de laatste twintig kilometer moeten alle renners uit het zadel en breekt het peloton. Een select groepje vecht zich naar boven. Mathieu vindt een gaatje dringt zich naar voren en kan niet anders dan er een lange sprint van maken. Pogacar nadert hem, dat geeft Van der Poel precies dat beetje extra adrenaline waardoor hij uiteindelijk een weegaloze ritzege weet te behalen en daarmee de grote favorieten voor het eindpodium Pogacar en Vingegaard met vier en zes seconden voor te blijven.
Wat een finale!