Vandaag waren de renners vertrokken voor een redelijk vlakke rit van Valenciens richting aankomstplaats Dunkerque. Of wel op zijn Nederlands, gewoon Duinkerke (zonder N). Die plaats is uiteraard bekend bij een ieder die iets met de tweede Wereldoorlog heeft. Naast dat het vandaag de finishplaats is is het ook de stad die bij vele wereldburgers bekend om haar geschiedenis. Het is een plaats die velen kennen van de oversteek naar Engeland.
Duinkerke is een stad met een rijke geschiedenis. Een van de meest gedenkwaardige gebeurtenissen uit de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog speelde zich af op de stranden van de stad, die toebehoort aan het gebied van Frans-Vlaanderen. Het Duitse leger stond in 1940 op het punt het Britse leger te vernietigen. Echter onder de codenaam Operatie Dynamo zijn tussen 26 mei en 4 juni 1940 meer dan 100.000 Franse soldaten uit de “Hel van Duinkerke” geëvacueerd. Hoewel de operatie het gevolg was van de nederlaag van de geallieerden, was de evacuatie op zichzelf een onvoorstelbaar succes. Meer dan 338.000 soldaten wisten Groot-Brittannië te bereiken! Dankzij dit “wonder van Duinkerke” kon het Verenigd Koninkrijk uitgroeien tot een speerpunt in de strijd tegen de nazi’s. In 2017 werd de film “Dunkirk” opgenomen, die het verhaal vertelde van operatie Dynamo.
Witlof is een specialiteit
In 2022 was de stad Duinkerke een startplaats in de Tour de France van dat jaar. De keuken en gastronomie van Duinkerke, een mix van Vlaamse en Picardische invloeden (komt uit de regio Picardië), zijn rijk en gevarieerd. Witlof is een lokale specialiteit, net als carbonade flamande (een stoofpotje van rundvlees en uien met bier), de bekende coq à la bière (kip in een romige biersaus) voor wie wel eens culinair heeft gegeten in Frankrijk en konijn met pruimen.
Maar bekend zijn ook enkele lokale likeuren, zoals genièvre (gemaakt met jeneverbes). De kazen uit de regio zijn karaktervol, met name de Vieux-Lille en de sterke kaas van koemelk, Maroilles, die wordt gebruikt voor de lokale taart, bekend als flamiche . Dit alles maakt Duinkerke naast dat het wereldberoemd is door haar (oorlogs)geschiedenis ook bekend om haar culinaire lekkernijen. En in die plaats (derde grootste havenplaats in Frankrijk) rijdt onze Nederlander met het geel straks binnen. De kans is dan ook zeer groot dat hij die gele trui (mits hij geen onnodige tijd verliest) ook na vanavond nog behoudt.
Vorstelijk salaris
De dag van gister gaf toch weer een hoop commotie. Zo was daar natuurlijk als eerste de machtsprint van Van der Poel, maar was daar ook de uithaal van Mevrouw Vingegaard die in elke talkshow binnen Nederland en België een vervolg kreeg. Kern van de uithaal van Trine (de vrouw van Vingegaard) was dat de renners bij Visma/LAB als een citroen werden uitgeknepen. Het sap wat er vervolgens uitkomt, was ook een beetje gelijk aan de afdronk van het verhaal van Mevrouw Vingegaard, namelijk zuur. Zij vond dat haar man meer thuis in Denemarken had mogen trainen in plaats van de vele weken op trainingskamp. Maar mevrouw Vingegaard vergeet er bij te vermelden, dat haar man dankzij Visma/LAB een vorstelijk salaris krijgt.
Jonas Vingegaard verdient (volgens de inschattingen) een meer dan boven modaal salaris van 4 miljoen euro per jaar. En daarmee is hij een van de best betaalde wielrenners in het profpeloton. En dan mag daar in mijn ogen ook best wat voor gevraagd mag worden. In vergelijking met Pogacar is het nog niets, want die verdient het dubbele van de Deen. Echter Vingegaard is wel een uitzondering op zijn concurrenten vanwege de weinige koerskilometers die hij rijdt in wedstrijden die er echt toe doen. Daar is Vingegaard (in tegenstelling tot zijn concurrenten) vaak in geen velden of wegen te zien. Maar volgens Trine komt dat omdat hij dus dan op trainingskamp moet in plaats van met haar in Denemarken te trainen. Het is aan de ene kant ook logisch dat je graag haar man (en vader van hun kinderen) bij haar wil hebben. Dat is volkomen logisch en terecht. Maar Vingegaard kan in (pakweg) 15 jaar tijd zijn pensioen (en die van zijn kinderen) veilig fietsen. En daar moet je opofferingen voor doen. Maar de meningen zijn hierin erg verdeeld, dus hierover zal wel nooit een duidelijk oordeel over komen.
Abandon
Het woord wat in de koerskaravaan het meeste schrik aan doet. Het betekent in het Nederlands niets anders dan uitvaller. En op 60 kilometer van de streep bij de tussensprint voor bonificatiepunten kwam de man in de Groene trui ten val. Jasper Philipsen kwam in aanraking met Laurenz Rex van Intermaché/Wanty. Notabene de landgenoot van Philipsen moest uitwijken na een lichte aanvaring met brokkenpiloot Bryan Coquard van Cofidis. Met 60 kilometer per uur kon de Vlam van Ham geen kant meer op. En binnen enkele seconden doofde zijn vlammetje in deze Tour. Philipsen viel hard en kwam terecht op de meest voorkomende wielerblessure, zijn schouder. Opgeven was al snel het verdict. Snel werd er gedacht aan een sleutelbeen breuk, maar de meest verwachte uitkomst zou zelfs een gebroken schouderblad zijn. Ook heel lelijk waren de brandwonden op zijn rug. Coquard gaf na afloop van de etappe ook aan zich schuldig te voelen, maar de Fransman kon(ondanks dat hij vaker betrokken is bij valpartijen) hier niet echt iets aan doen. Het was gewoonweg ongelukkig.
In de aanloop van de sprint gingen later nog een keer de Belgen Evenepoel (alweer!) en Meus naar de grond. Beide konden gelukkig de finish halen, maar de schrik zat erop. Als we als kijkers dachten, dat dit alles was, dan hadden we de valpartij van vooral De Lie, Alexis Renard, Cees Bol en Davide Ballerini nog niet gezien. Vooral bij de laatste valpartij zag het er heel lelijk uit. Het werd daarom de etappe van de valpartijen.
Melier is de slimste en dus de snelste
Uiteindelijk ging het dus allemaal om de sprint. De mannen die na alle valpartijen wel vooraan zaten zouden het uit gaan maken in de sprint. En daarmee waren er twee topfavorieten: Jonathan Milan (Lidl/Trek) en Tim Merlier (Soudal/QuickStep). Na afloop gaf o.a. Birmay Girmay (Intermaché/Wanty) aan echt schrik te hebben, omdat hij de gehele dag al renners voor zich had zien vallen. Het werd al met al een chaotische finale door de valpartijen, maar de twee topfavorieten gingen samen zij aan zij de sprint aan. En daarin maakte Milan de fout te snel zijn fiets naar voren te duwen, waar Melier dat net iets later deed en net die ene centimeter over had om de overwinning binnen te slepen. En zo was het ondanks de val bij Evenepoel feest in het kamp van ploegleider Tom Steels. Die we al eens eerder hadden gememoreerd omdat hij slachtoffer ooit is geweest in een van de heftigste valpartijen in de geschiedenis van de Tour de France. En zo konden we concluderen dat het wederom een etappe was die veel stof heeft om over te praten.
Morgen gaan we de Tour de Punch vervolgen. Let morgen vooral op de finale, want die is loodzwaar. Daar zitten hele verraderlijke klimmetjes in van 10% stijgingspercentage. Dus echt het terrein voor Van Aert, Van der Poel, maar mijn favoriet voor morgen: Pogacar. Maar vandaag blijft de gele trui nog wel om de schouders van Van der Poel.