Zijn zestigste overwinning is er één om in te lijsten.
De dag na de rust wordt niet door alle renners goed verteerd, zij moeten als ware waar op gang komen, de benen moeten wennen aan de prestatie die geleverd moet worden dus zal het voor veel renners vandaag een zeer zware dag worden.
De rustdag zelf is voor de ene renner ook meer welkom dan voor de andere renner. De ene renner brengt deze dag het liefst op bed door en de ander zorgt voor genoeg
kilometers in de benen. Voor de gele trui drager gelden andere regels de vele plichtplegingen vragen behoorlijk wat tijd van de dag. De Sloveen kent de klappen van de zweep en voldoet altijd trouw aan deze gestelde eisen. Maar dit keer gaat het anders. De afgelopen week was mede door de hitte zo slopend dat Pogacar zich een totale rustdag gunt en de pers tevergeefs op hem wacht. Misschien is dit ook wel een teken van protest dat er in de eerste week van de Tour vanuit de ASO zo weinig clementie is. Want de dertig kilometer inkorting van etappe tien is natuurlijk een lachertje. Waar de meeste renners ook geen snars van begrijpen. De verzachtende regels om op meer plaatsen bidons met en ijszakjes te verstrekken blijken ook bij lange na niet genoeg voor het hele peloton. En de extra twee minuten tijdslimiet slaat eigenlijk ook nergens op.
Maar de renners begrijpen ook wel dat de Tour inmiddels zo groot geworden is – een iconisch instituut dat zijn weerga niet kent – waar de financiële belangen de pan uit rijzen, hetgeen ook geldt voor andere bijkomende zaken.
Maar de renners mogen nooit het gevoel krijgen dat zij er niet meer toe doen want zij zijn degenen die de Tour kleuren.
Het onderlinge overleg met renners, ploegen en organisatie vooraf tijdens de voorbereiding moet en kan beter! Er moeten veel strengere maatregelen genomen worden tegen de onnodige gevaarlijke obstakels en bochten. Ook naar de overdreven lange ritten die het er nooit spannender op maken en alleen worden gezien als een uitdaging voor de renners moeten worden ingekort. Als je daar op tijd mee begint is er genoeg te regelen. En de Tour wordt er heus niet saaier van. Dit wordt nog weleens gebruikt als een flauw excuus dat werkelijke nergens op slaat.
Bijna 4000 hoogtemeters overwinnen
Vandaag dus een serieuze bergrit met vier cols van de derde categorie, één van de tweede categorie en twee van de eerste categorie. Trouwe kijkers zullen zich nog wel weten te herinneren dat in 2024 Jonas Vingegaard op de Col de Pertus het gat dichtte op Tadej Pogacar en bij het ultra spannende sprintduel in Le Lorian de sterkste van de twee was. Zou dat wellicht de reden kunnen zijn waarom Pogacar gisteren meer rust nam omdat hij de capaciteiten van Vingegaard vreest. Beide renners zullen hun eigen herinnering hebben aan 2024 waar ook vandaag de finish ligt. Want natuurlijk is hij vandaag uit op revanche. Zijn hongerklop waardoor Pogacar in 2024 de winst van de etappe moest overlaten aan Vingegaard was een goede les dat zal hem vandaag zeker niet overkomen.
Nee hij is niet uit op wraak verklaart hij maar ziet wel een mooie kans om vandaag de rit te winnen.
De etappe begint als een rollercoaster een versnipperd peloton, tweemaal pech voor de groene truidrager Mads Pedersen (Lidl Trek). Pogacar door alle analisten gezien als de gedoodverfde winnaar voor vandaag, komt terecht in het tweede deel van het peloton dat maakt hij weer goed met Vingegaard in zijn kielzog. Het is een vliegende start, Pedersen weet ondanks de dubbele pech met driekwart wiel de tussensprint van Max Kanter (Astana) te winnen. Zo zit het groen weer wat steviger om de schouders van de Noor.
De renner Matteo Trentin (Tudor Pro) klaagde al dagen over de hitte, vandaag is hij het eerste slachtoffer van de extreme weersomstandigheden. Met koorts kan je niet meer rijden.
Wie is er nu op het onzalige idee gekomen om een rustdag te plannen in een gebied waar nauwelijks hotels te vinden zijn. Waar slechts kamers beschikbaar zijn met bedden uit de jaren zeventig en waar het lijkt alsof men nog nooit van airco of ventilatoren heeft gehoord.. Dat levert onder de journalisten natuurlijk veel commentaar op jegens de ASO. Van een dag bijkomen na een zware week is voor de pers en commentatoren dus geen sprake.
Voor de start worden er weer een aantal ploegleiders en renners geïnterviewd waaronder Marc Reef van Visma LAB. Zij blijven uiteraard geloven dat het nog steeds mogelijk is het Geel mee naar Parijs te nemen. ‘Wij gaan zeker terugvechten de komende weken.’ Er wordt ook een vraag gesteld aan Quinn Simmons (Amerikaans kampioen) die eerst nog oog in oog komt te staan met zijn look-a-like ‘dat is mijn moeder wordt er gegrapt.’ Doelend op de lange blonde wapperende haren. Er wordt een selfie gemaakt en vervolgens wordt de vraag ‘Zit je vandaag mee in de ontsnapping?’ beantwoord met; ‘Dat moet je aan mijn ploeg vragen.’ En weg is hij.
106 km…. voor de streep is er onder de schaduw van de bomen in een dalende lijn een valpartij. De Vlaamse commentatoren houden even de adem in omdat Lennert Eetvelt hierbij betrokken is maar ook hij pakt zijn fiets weer op en kan verder de etappe vervolgen.
Remco Evenepoel heeft tijdens de rustdag weinig nagedacht over de afgelopen dagen. Hij is veel meer bezig met de dag van vandaag die ligt hem goed, Colletjes niet al te zwaar. Hoe ziet hij zijn kansen voor het podium in Parijs. en dan komt er een wat cryptisch antwoord waar weinig uit valt af te leiden.
De overmacht van de gehele UAE ploeg is zo groot dat het onbegonnen werk lijkt hen te kunnen overtroeven. Dit wordt al geconstateerd terwijl er nog 74 kilometers gereden moeten worden. ‘Er wordt zoveel harder gereden dan een paar jaar geleden’, verzucht Michael Boogerd die voor NPO1 samen met Andries Lamain het commentaar levert. Het is gewoon niet meer met elkaar te vergelijken.
Bij een eerdere avondetappe reageerde Tom Dumoulin soortgelijk. Hij kon toch behoorlijk hard rijden maar Pogacar overvleugelt hem op een steile etappe met 5 kilometer per uur. “Hoe dan?; lacht hij verbaasd.
Alle vluchters – stuk voor stuk goede klimmers waaronder ook Thymen Arensman (Ineos) – worden één voor één door Pogacar en zijn renners teruggehaald. ‘Het bal is geopend’, is de conclusie.
Het is niet de eerste keer dat de naam van Wout van Aert valt. Hij wordt node door zijn ploeg Visma LAB gemist. Zijn fans laten via social media weten dat de ploeg zonder hun held behoorlijk verzwakt is. Nu is dat ook wat overdreven maar Wout had zeker veel kunnen betekenen. De Amerikaan Mattheo Jorgenson, die Vingegaard zo lang mogelijk vooraan in het peloton moet houden, geeft aan dat hij door de hitte niet zijn niveau haalt. Maar vandaag kan de Visma ploeg tot nu toe UAE goed volgen.
Het is met spanning afwachten hoe de etappe verder gaat verlopen.
Met Van Aert zelf gaat het overigens goed hij traint weer en maakt een gelukkige indruk. Hij zal zeker dit jaar nog te zien zijn.
De listige afdalingen na de beklimmingen zijn behoorlijk pittig vooral door de losliggende steentjes. Het veel genoemde woord hitte van de laatste dagen wordt door de man op de motor; Sebastiaan Timmermaan vervangen door het woord slagveld. Er worden achter de ploeg van Pogacar gevechten geleverd om in de buurt te kunnen komen. De sprinters van verleden week hebben een slechte dag en hebben een behoorlijk achterstand, toch wordt verwacht dat zij het tijdslimiet net gaan halen.
De ploegwagens hebben moeite om bij de renners te komen om hen te voorzien van water en ijs. Het is een vandaag een dag dat er geen tijd is voor terugblikken en interviews.
De Movistar Javier Romo is de enige renner die vooraan standhoudt, hij weet de gele trui voorlopig 45 seconde achter hem te houden, het kruisje om zijn nek bungelt alle kanten op. Hij zal hopen dat dit hem gaat helpen. Maar ook voormalige triatlonatleet ziet zijn voorsprong happend naar adem smelten en dat smelten komt niet door de zon.
Tiesj Benoot (Decathlon) is zeer tevreden over de prestaties van zijn ploeggenoot Paul Seixas. Hoe hij met de druk om kan gaan, zich goed laat zien is fantastisch. Voor de benjamin van 19 jaar is alles nieuw in de tour en zich dan zo weten te handhaven is wonderbaarlijk. Wat een talent!
Even lijkt het er op dat een aantal renners maling hebben aan de overmacht van Pogacar. Alles begint met een brutale voorsprong van de voormalige Wereldkampioen Ritchie Carapaz (EF Education) en het ziet er naar uit dat hij het ook gaat halen.
Maar Pogacar kan gewoon bepalen wanneer hij wil vertrekken en heeft daar zijn ploeggenoten helemaal niet voor nodig. Hij weet met een verschroeiend tempo Carapaz te verslinden. Deze verdwijnt helemaal in het niets. Het levert een prachtige strijd op die ook weer heel wreed is ten opzichte van Vingegaard. Absoluut de beste tweede maar zijn medestanders worden tegenstanders. Niemand gunt hem enkele steun. Florian Lipowitz mag niet van Remco Evenepoel, Seixas doet goede zaken voor zijn klassement. Evenepoel lijkt in eerste instantie de slag verliezen maar weet toch weer aan te sluiten en vervolgens zelfs als tweede over de streep te komen.
Paul Seixas wordt heel knap derde. En… Vingegaard verliest. Voor hem is het wonden likken. Dat Pogacar heel blij met deze zege kan niemand hem kwalijk nemen. Hij is oppermachtig en onverslaanbaar. Jonas Vingegaard behoudt nog steeds zijn tweede plek maar zal de komende dagen heel veel rekening moeten met Remco Evenepoel, Florian Lipowitz (beiden Red Bull HansGrohe)

