Thierry Gouvenau zat vorig jaar te broeden hoe hij de laatste etappe spannend zou kunnen maken. Het einde van de Tour in 1989 (winst Greg Lemond gevolgd op 8 seconden van Fignon) zal wel nooit meer verbeterd worden. Maar gelet op de tijdrit van vorig jaar in Nice ging Gouvenau toch twijfelen. Hij had de Olympische Spelen ook gezien en daarin zat een aantal keer de beklimming van de Montmartre. Het steile heuveltje in het centrum van Parijs, die scherprechter was in de Olympische editie die uiteindelijk gewonnen werd door Remco Evenepoel. Die Montmartre zit nu ook drie keer in het parcours en zullen aangegrepen worden door Van Aert en Van der Poel om de boel op zijn kop te zetten.
Drie keer gaan de renners de 128 meter hoge (steile) heuvel van de Montmartre bedwingen. Montmartre, een heuvel en wijk in Parijs, staat bekend om zijn steile straten en heuvelachtige terrein. De bekendste beklimming is de Rue Lepic, die 900 meter lang is en een stijgingspercentage van 6,4% heeft. En deze beklimming hebben de renners dus drie keer beklommen. De wedstrijd van vorig jaar liet ook zien dat Van Aert en Van der Poel de beste waren. Echter, nadat ze weg gereden waren kregen ze een aantal renners mee, die niet mee wilde rijden. Daarvan profiteerde toen slim Remco Evenepoel. De Belg won na de tijdrit ook de wegwedstrijd. Het werd nog even spannend door een lekke band op 4 kilometer van de finish, maar het iconische beeld van Evenepoel die net voor de eindstreep afstapte en zijn fiets optilde was geweldig.
Meestal zijn de laatste ritten saai. Het is altijd hetzelfde, de winnaars van de truien vieren dat in de aanloop van de etappe met champagne en allerlei lollige foto’s. Alleen de editie van dit jaar zal dat anders zijn, omdat best veel renners aanspraak kunnen maken op een overwinning. Hoogstwaarschijnlijk zal dit niet bij de sprinters liggen, maar aan een van de beste renners op het laatste moment of gewoonweg (net als Evenepoel een jaar eerder) aan de slimste renner van het pak.
Terugblik
Het is ook een mooi moment om terug te blikken. De eerste twee weken was het Tour de Punch. De veel geprezen parcoursbouwer Gouvenau heeft ervoor gezorgd dat er spektakel was en minder voorspelbare etappes. Doordat de etappes te lastig waren voor de meeste sprinters werd er ook minder gereden voor de sprinters. Dat kwam de spanning en spektakel zeker ten goede. Verder moeten we concluderen dat Pogacar te sterk was. Te sterk voor de snode plannen van Visma/LAB. Waar vooraf door ploegleider Niermann hoog werd opgegeven, is het strijdplan eigenlijk nooit echt tot uiting gekomen. Daarvoor was UAE en Pogacar in het bijzonder gewoonweg te sterk. Dat hadden we met z’n allen van tevoren ook wel kunnen bedenken, maar het blijft de Tour en dan kan er van alles gebeuren
De Smaakmakers
Als je kijkt naar de smaakmakers kom je al gauw uit bij Van der Poel, Pogacar, Wellens, Campenaerts, Lenny Martinez (ondanks zijn plakbidonnen), Quinn Simmons en natuurlijk onze nieuwe nationale held Thymen Arensman. Opvallend dat er twee renners uit Nederland bij zitten. En een beetje chauvinisme mag ook wel een keer. Zo vaak komt het niet voor dat een Nederlanders prominent aanwezig is in de Tour. Renners die echt ook wel opvielen waren Ben Healy (die het gemis van Carapaz meer dan goed heeft gemaakt), Oscar Onley, Lipowitz en (zeker in het begin van de Tour) Vauquelin. Deze renners hebben echt kleur gegeven aan de Tour. Al met al was het een geweldige Tour de France waar echt wel op het scherpst van de snede werd gereden. Wout van Aert viel wellicht wat tegen, maar hij was zeker in het begin van veel etappes echt wel aanwezig. Dat het niet helemaal goed meer zit met Vingegaard na het interview wat mevrouw Vingegaard gaf, mag duidelijk zijn. Van Aert was minder behulpzaam voor Vingegaard in vergelijking met de voorgaande edities. Daar had ploeggenoot Campenaerts minder last van. Die is met zijn tweede jeugd bezig en reed letterlijk de straatstenen uit het geplaveide asfalt.
Slappe Visma/LAB
Wat ook wel opviel was het tactisch rijden van UAE. Daar hebben ze bij de Emiraten echt wel geleerd. Pogacar reed veel minder “blind” dan in de afgelopen jaren. Het was allemaal wat berekend. Helaas was dat in de ritten van afgelopen donderdag en vrijdag negatief in beeld. Maar als je al vier ritten hebt gewonnen en de gele trui ligt binnen handbereik dan snap ik ook wel, dat de noodzaak om te moeten winnen minder groot is. Die was bij Vingegaard meer aanwezig, maar die kon én geen vuist maken en hij was veel te defensief aan het koersen. Al zullen de fans van de Deense toprenner daar een andere mening over hebben. Maar als je al minuten achter staat en je roept iedere dag in de Tour dat het nog niet gedaan is, dan mogen we toch wel vuurwerk in de tegenaanval verwachten. Maar de attacks van de Deen leken meer op losse flodders. Het is ook logisch dat de leiding van Visma/LAB maar bleef benadrukken dat dit een hele goede Vingegaard was. En de laatste week was dat ook zeker in sommige gedeeltes van etappes zichtbaar. Maar overall is het wel een beetje schijterig dat je niet wil rijden omdat je bang bent dat je grote concurrent op het laatst daar toch wel van zou profiteren.
Ik zou denken; “rij tot je er bij neer valt”. “Probeer alles om Pogi te lossen!”. Maar niets van dit alles was waar. Vanaf de eerste week was het al duidelijk dat Pogacar de beste was en dat Vingegaard ondanks de stoere taal vanuit de ploegleiding geen vuist kon maken. Campenaerts was geweldig. Benoot reed ook een prima ronde. Maar Jorgenson was geen schim van de renner, die hij wel hoort te zijn. En ook Van Aert hebben we wel eens beter zien rijden. Yates pakte (de enige!) dan nog wel een etappe. Maar het is wel een beetje slappe hap bij Visma/LAB deze Tour. Dat geeft te denken en wellicht is het ook wel een mooi moment voor Richard Plugge (de baas) om met de hernieuwde steun van Rabobank flink door te selecteren. Kan Vingegaard nog wel het boegbeeld zijn? Of zijn Onley en Arensman niet meer geschikt om die rol over te nemen? Ik zou als ik baas van Visma/LAB was (en je wilt graag Nederlandstalige renners in je ploeg hebben) echt gaan onderzoeken of je Arensman en Onley niet los kunt weken. Zeker Arensman heeft zich deze Tour echt in de kijker gespeeld. Nu zal Brailsford (de oude en nieuwe baas bij Ineos) ook hebben gezien dat kopman Carlos Rodriguez (ook door pech) er echt niets van gebakken heeft. En er dus alles aan gaan doen om goudhaantje in Engelse dienst te behouden. Geld zal daarbij een belangrijke rol gaan spelen en Ineos heeft alles niet, maar één ding wel en dat is geld. Al was Evenepoel ook niet gevoelig voor de Engelse Ponden.
Tour de punch geslaagd
Grote vraag vooraf was natuurlijk of de Tour de Punch 2025 (gemaakt door Thierry Gouvenau een succes was of niet? Wat mij betreft zeker, al was het alleen maar om niet die vervelende sprintetappes te hoeven zien. Die waren zo voorspelbaar. Kijk nu eens hoeveel etappes (zelfs die in de bergen, lees Arensman, Healy) in een vluchtpoging zijn geëindigd. De vlucht van Wellens (die fantastisch was), Healy, Groves, Arensman, etc. We hebben toch door deze opzet een geweldige Tour gezien. De anti-Pogacar Tour heeft gelukkig niet geholpen. De Sloveen sloeg ASO om de oren met het feit dat het niet uitmaakt, dat zij lange bergritten, weinig tijdrit kilometers, mogelijke waaieretappes, etc. in het parcours hadden gestopt. Vooral werd al van de daken geschreeuwd door tegenstanders van Pogacar dat dit een Tour zou kunnen worden waar Pogi niet zo dominant zou zijn. Maar niets was minder waar. Pogacar was de beste en liet dat zeker in de eerste twee weken om niet te misverstane wijze zien. Daar was geen (Visma)kruit tegen gewassen. Al waren de schoten die Visma/LAB wel afvuurde nog niets eens losse flodders. Tot aan het kunstwerk van Van Aert vandaag in de straten van Parijs.
Nee, deze Touropzet was geweldig voor de neutrale toeschouwers. Wat achteraf ook hielp dat in sommige landen het wielrennen een extra boost heeft gekregen door de populariteit van sommige renners uit die landen. Landen als Ierland (Healy), Nederland (Arensman) en Duitsland (Lipowitz) hebben nog meer het gevoel gekregen dat wielrennen enorm populair is. Als in een café in Hilversum honderden mensen verzameld zijn, die tot de tranen geroerd zijn, dan weet je dat je in ons kleine kikkerlandje iets unieks hebt neergezet. En zelfs in een land als Duitsland (die klap na klap met de doping jaren 2000) heeft meegemaakt, nu opeens weer een nationale held in hun midden heeft zal gevolgen hebben voor niet alleen de populariteit, maar ook weer voor grote bedrijven die geld willen stoppen in de wielrennerij. Ik sluit niet uit dat er ergens in Duitsland op de burelen van een heel groot Duits bedrijf nu al plannen worden gemaakt om groots de wielrennerij in te stappen. Zie zoals Audi in de Formule1. Het zou het fietsen alleen maar ten goed komen. Deze Tour heeft voor nieuwe inzichten gezorgd.
Wout van Aert redt de Tour de France van Visma/LAB
En of deze nieuwe finale een succes is! Wat een geweldige etappe is de laatste van deze Tour geweest. Op de eerste klim richting Montmartre was het Alaphilippe met de eerste demarrage, die gevolgd werd door Arnaud de Lie, Pogačar en Van Aert. Zij waren de aanstichters van een kopgroep van bijna 30 renners die na de afdaling overbleven. Belangrijkste slachtoffers, de sprinters Meeus en Milan.
Met nog 30 kilometer te gaan ging het dan toch regenen, wat de omstandigheden op de steentjes er niet makkelijker op maakte. Naast Pogačar, Van Aert, De Lie en Alaphilippe zaten onder anderen Campenaerts, Jorgnson, Powless, Girmay, Laurance, Stuyven, ritwinnaar van gister Groves, Vauquelin, Teunissen, Bittner, Lund Andresen, Berckmoes en Abrahamsen. Iedereen wist meteen 1 ding: De ritwinnaar zat in die groep. Met de tweede beklimming was daar dan de beste renner van dit moment, Pogačar. Alleen Ballerini, Trentin, Jorgenson en Van Aert konden mee met de gele trui, terwijl Mohoric in de afdaling nog aansloot. Het zestal draaide goed rond en pakte zo 20 seconden op de achtervolgende groep bij het ingaan van de laatste ronde van bijna 17 kilometer. Dat liep daarna snel op richting de 40 seconden, waardoor de groep-Groves geslagen was. Toen kwam daar de derde en laatste beklimming van de MontMartre en het klapstuk van de dag. Pogacar ging weer, maar Van Aert volgde hem en ging er meteen overheen. De Sloveen kon de ontketende Belg van Visma/LAB niet volgen. En zo reed Van Aert op knappe wijze naar de overwinning en redde hij hiermee eigenlijk de Tour voor zijn ploeg. De (overdreven) reactie van Richard Plugge (baas van de ploeg) verraadde alles. Hij kneep Van Aert toen hij net over de finish was, bijna bont en blauw. Hij moest daar wel de vrouw van Wout aan de kant voor duwen, maar Plugge was zo blij met de overwinning dat hij dat op de koop toenam. De Tour de France 2025 zet erop en we hebben als toeschouwers echt genoten. Het was een geweldige Tour met een geweldige winnaar (dezelfde als vorig jaar). Nummer 4 is binnen. Pogacar kan volgend jaar voor zijn 5e touroverwinning gaan. En dan te bedenken dat de Sloveen pas 26 jaar is. Zijn best jaren zouden nog nieten komen. Bij Visma/LAB worden ze al bang bij die gedachten.
Dank voor het lezen en de reacties!
Maar het is hierbij ook het einde. Namens Janna en mijzelf wil ik de mensen danken die met veel plezier onze verhalen hebben gelezen. Voor ons zijn dit toch wel de mooiste (sport)weken van het jaar. Het vergt best wel wat tijd om iedere dag weer nieuwe verhalen te schrijven. Iemand vroeg mij; waarom doe je dat? “Je krijgt er niet eens geld voor”. En dat klopt ook. Maar geld is geen drijfveer als je iets met heel veel plezier doet. En deze drie weken zijn voor mij ook weer een mogelijkheid om een duik in het verleden te maken. En te vertellen over de wielerwereld die ik al 40 jaar intens beleef. Daarom is het voor mij makkelijk. En dat geldt voor Janna ook om jullie mee te nemen in de wereld die wij zo mooi vinden. De strijd van man-tegen-man is voor ons geweldig om te zien en daar schrijven we graag over. We vinden het alleen maar leuk dat er mensen zijn die dat graag lezen. Dat is onze enige drijfveer. Doe wat je leuk vindt en geniet er vooral van!
Ik kan niets anders zeggen, dan “Merci et au revoir!”
