De een na laatste etappe van de Tour de France voordat het defilé morgen eindigt op de alom bekend Champs Élysée behoort hoogstwaarschijnlijk weer aan de aanvallers van deze Tour. Het klassement zal er waarschijnlijk niet door om worden gegooid, omdat de klassementsrenners juist voor deze etappe schrik hebben. Niet zo zeer van de zwaarte, want die is met de etappe van gister definitief achter ons gelaten. Maar meer omdat je door onoplettendheid juist onnodig tijd kan verliezen. Al moet je ook niet uitvlakken dat de rit naar Parijs en het drie keer moeten beklimmen van de MontMatre diepe sporen in het peloton gaat achterlaten. De sterkste (Van Aert, Pogacar, Vingegaard, Alaphilipe) zullen deze als puncher zeker omcirkeld hebben. En het is uiteraard heel prestigieus.
Hallucinerende werking van Pontalier
De etappe gaat van Nantua richting finishplaats Pontalier. De renners gaan vandaag door het Juragebergte. Dat is een populaire gedeelte van Frankrijk voor veel Nederlanders die tijdens de vakantie niet steeds stil willen zitten. Mijn broertje is er bijvoorbeeld geweest en die vertelde mij dat je er geweldig kan fietsen (dat zullen de renners vandaag beamen), hiken en kanoën. De renners moeten vandaag wel 2 bergjes van de 4e categorie, 1 van de 3e en 1 van de 2e categorie bedwingen. Dat zal niet zonder slag of stoot gaan. Wellicht dat dit eindelijk een rit kan zijn voor iemand als Simmons of Alaphilipe, die er dicht bij waren deze Tour, maar tot op heden zonder succes. Op gastronomisch gebied is Nantua wereldwijd bekend om zijn beroemde “Nantua-saus” die zo goed samengaat met snoekquenelles. De meeste restaurants bieden het op hun menukaart aan. Snoekquenelles zijn een culinair gerecht, bestaande uit langwerpige balletjes of dumplings gemaakt van snoekvlees, die traditioneel worden geserveerd met een saus, zoals dus de beroemde Nantua saus, gemaakt van rivierkreeft. Het is een Frans gerecht, afkomstig uit de regio Lyon, en staat bekend om zijn delicate smaak en luchtige textuur.
Finishplaats Pontalier (vlakbij de grens van Zwitserland) heeft als bijzonder feit: de stad was lange tijd hét centrum van de absint. Dat was mede te danken aan de verhuis van het Zwitserse Pernod naar Pontarlier. Tegen het jaar 1900 was absint een van de populairste sterktedranken van Europa. De smaak kenmerkt zich door een blend van anijs, absintalsem, venkel en andere kruiden. In 1915 werd het echter verboden, omdat absint een hallucinerende werking zou hebben. Begin deze eeuw werd dat naar het rijk der fabelen verwezen. Absint is sindsdien 2005 weer toegestaan – behalve in de Verenigde Staten – en in Pontarlier vind je nu opnieuw diverse destilleerderijen terug.
Fietsen in de Jura kan lastig zijn
Het peloton zal vandaag dus de Jura aandoen. In de Jura is een etappe uitgetekend met één col en vier hellingen. Tijdens een moeilijk begin in de eerste 25 kilometer, kunnen de beste vluchters uit de Tour zich nog één keer onderscheiden. Let dus nogmaals op de beste aanvallers van deze Tour, Simmons, Van Aert, Campenaerts, Abramhamsen en Alaphilipe. Als ze op de Col de la Croix de la Serra dan vertrokken zijn, kunnen ze in de laatste zeventig kilometer het verschil maken. Dat begint met de loeisteile Côte de Thiesy (3,7 kilometer aan een kleine 9% gemiddelde stijging). Daar onderscheiden de mannen zich van de jongens. In de finale liggen er nog twee hellingen waarop je de concurrentie overboord kan kieperen. Energie sparen is het advies; de laatste honderden meters in Pontarlier lopen vervelend omhoog na drie weken Tour. Het zou zomaar kunnen zijn, dat hier een groepje weg zal blijven. Of een eenling, zoals Wellens afgelopen week.
Het gedrag van het publiek
Laat zeggen dat ik fan ben van de menigte die langs de kant staat en die bijvoorbeeld tijdens een bergebeklimming renners aanmoedigt. Wie herinnert zich niet jarenlang de (Duitse) duivel langs de kant? De “duivel” in de Tour de France is een terugkerend figuur, Dieter Senft, ook wel bekend als “El Diablo” of “Didi de Duivel”. Hij is een Duitse wielerfan die sinds 1993 elk jaar in zijn rode duivelskostuum langs het parcours te zien is, vooral bij de bergetappes. Hij is inmiddels een iconisch onderdeel van de Tour de France geworden, herkenbaar aan zijn kostuum en de drietand die hij vaak bij zich draagt.
Maar wat me echt van het hart moet deze Tour is het gedrag van sommige toeschouwers. We hebben al een recreatieve fietser gezien die over de finish, net voor de eerste kolopers, wilde rijden. We hebben toeschouwers gezien die door de volgauto’s werden geschept. We hebben toeschouwers gezien met vlaggen die in de ogen van de renners kwamen. We hebben kartonnen borden gezien die in motoren terecht kwamen. Hoelang moet het nog duren voordat er echt iets ergs gebeurd? Dat er echt een idioot opstaat die een renner iets aandoet. Zie Matthieu van der Poel eerder in België, toen er een bidon vanuit het publiek naar hem toe werd gegooid en deze ook hem raakte. Het is soms echt waanzin. Dat gedrag moet ook direct gestopt worden. Dat is ontoelaatbaar. De renners horen meer beschermd te worden. Dan maar hele zware straffen uitspreken, maar die ene gek die iets doet, komt dichterbij. We hebben wel vaker gekke of opmerkelijke gebeurtenissen meegemaakt, die de Tour de France echt wel hebben beïnvloedt:
Eddy Merckx wordt geslagen
De Tour van 1975 liet zien, hoe gepassioneerd fans kunnen zijn. Eddy Merckx, de Belgische 5-voudige winnaar van de Tour, mikte dat jaar op zijn 6e titel, waarmee hij dan een historische voorsprong op de Fransman Jacques Anquetil zou hebben, die 5 titels op zijn naam had staan. Een boze Franse “fan” die niet wilde dat deze eer naar een Belgische renner zou gaan, nam het heft in eigen handen. Hij sloeg Merckx in zijn lever tijdens de beklimming van de Puy de Dôme. Het is nog steeds onduidelijk of de gevolgen van deze slag de reden waren dat Merckx dat jaar niet won of dat zijn concurrenten gewoonweg sterker waren. Hoe dan ook blijft het een schokkende uiting van emoties die door de Tour worden aangewakkerd. Het zal je gebeuren dat Pogacar vandaag van zijn fiets wordt afgeslagen. Dan is het einde zoek. Het zou een nachtmerrie voor de sport zijn.
Ook zonder MvP winnen ze bij Alpecin/Deceuninck
De volgers moeten vooral niet denken dat ze het bij niet goed voor elkaar hebben. De gebroeders Roodhooft hebben de beste allrounder in hun midden en ook nog eens de beste sprinter ter wereld in de ploeg. Het is zonde dat Philipsen er al snel uit lag, anders hadden ze de groene trui ook nog gewonnen. Vandaag was het de dag van die andere sprinter van Alpecin/Deceuninck, Kaden Groves. Grovessoleerde naar de overwinning in de twintigste etappe. “Het geeft zoveel emoties om hier te winnen”, zei hij in tranen na afloop. “We kwamen hier met veel plannen voor Jasper en Mathieu”, vervolgde Groves. “Ik kreeg ook mijn kansen, alleen het lukte niet. Maar vandaag had ik superbenen. Ik heb afgezien tot de finish en als beloning win ik hier een Touretappe.”
Groves wint hem
Er was een grote groep weggeslopen en die kregen de zegen van het peloton. Smaakmaker Tim Wellens, Costiou, Jorgenson kregen eerst de ruimte en later sloten ook Eenkhoorn, Van den Broek en nog acht renners aan: Grégoire, latere winnaar Groves, Trentin, Romeo, Velasco , Jegat en Stewart. In de afdaling van de Cote de longeville reden drie man weg. Vervolgens was het woord aan Groves die op kousenvoeten weg reed. Stewart wilde dat Van den Broek meedraaide maar de Nederlander weigerde dat. In een mum van tijd reed de renner van Alpecin/Deceuninck een voorsprong van een halve minuut bijeen op Van den Broek en Stewart, die terugzakten tot bij Eenkhoorn, Jegat en Velasco. Deze groep viel nadien weer uit elkaar, waarna Van den Broek nog in zijn eentje jacht probeerde te maken op Groves. De Australiër hield echter sterk stand en bezorgde Alpecin/Deceuninck zo de derde ritzege van deze Tour. En weer waren de Nederlanders in de hoofdrol, want achter Groves werd Van de Broek dus twee en Eenkhoorn derde. Het was wederom een mooie etappe met een verdiende winnaar.
Morgen sluiten we de Tour de France 2025 met een waanzinnig mooi parcours in Parijs. Volgens die vorig de wegwedstrijd op de Olympische Spelen hebben gezien weten wat er dus aankomt. Spektakel verzekerd dus.
Voor mij weer een prachtig oh ja…. verhaal alleen weet jij nog naam en toenaam te noemen.
Was heerlijk te lezen