Het gebeurt niet vaak dat de Tour de France vertrekt vanaf een internationaal racecircuit. Toch is dat precies wat er in 2026 gebeurt op het Circuit Nevers Magny-Cours. Voor het eerst in de geschiedenis vormt het beroemde circuit de officiële startplaats van een Touretappe. Daarmee schrijft Magny-Cours direct Tourgeschiedenis. Lange tijd was Magny-Cours hét kloppende hart van de Franse autosport. Tussen 1991 en 2008 werden hier de Grand Prix van Frankrijk verreden. Wereldkampioenen als Michael Schumacher, Alain Prost en Fernando Alonso schreven er geschiedenis.
Charade was ooit het “Franse Nürburgring”. Het circuit kronkelde door de vulkanische heuvels rondom Clermont-Ferrand en stond bekend als één van de gevaarlijkste circuits van Europa. Toen de Tour daar langskwam, sprak men over “de coureurs op twee wielen” tegenover “de coureurs op vier wielen”. Het was een prachtige vergelijking tussen twee totaal verschillende sporten waarin lef uiteindelijk de doorslag geeft.
Waar normaal de geur van benzine hangt, klinken nu het ratelen van fietskettingen en het gejuich van duizenden wielerliefhebbers. Een mooier contrast bestaat bijna niet. Voor wielerfans is het een bijzonder beeld: een peloton dat vertrekt vanaf hetzelfde asfalt waar ooit Formule 1-bolides met ruim 300 kilometer per uur reden. Dat is ook wel de charme van de Tour de France. Elk jaar weet de ronde weer nieuwe locaties toe te voegen aan haar indrukwekkende geschiedenis. Chalon-sur-Saône is één van de oudste steden van Bourgondië en ligt schilderachtig aan de rivier de Saône.
De ontdekker van de eerste permanente foto
Wereldwijd staat de stad bekend als de geboorteplaats van Nicéphore Niépce, de pionier die in de jaren 1820 de eerste permanente foto uit de geschiedenis maakte. Daarom wordt Chalon-sur-Saône ook wel de bakermat van de fotografie genoemd. Ook de Tour de France voelt zich al decennialang thuis in Chalon. Sinds 1959 ontving de stad meerdere keren een Touretappe en groeide zij uit tot een vertrouwde aankomstplaats voor vlakke ritten. De brede boulevards langs de Saône vormen een ideaal decor voor een massasprint. In 2026 keert de Tour opnieuw terug en ligt de finish op de Quai Saint-Cosme, waar duizenden supporters de sprinters zullen opwachten.
Door de geschiedenis heen zagen de inwoners van Chalon veel grote sprinters passeren. Hoewel de namen per generatie verschillen, bleef het decor hetzelfde: een razendsnelle finale langs de rivier, waar positionering en timing het verschil maken tussen eeuwige roem en een gemiste kans. Zo was daar in 1988 de winst voor Thierry Marie (rijdend voor het Franse Castorama). En in 2019 won onze landgenoot Dylan Groenewegen de sprint van een stormend peloton voor Caleb Ewan (Lotto) en Peter Sagan.
Col du Haag beklim je niet voor je lol
Vandaag was er nog een vlakke etappe waarin sprinters en vluchters proberen voor zichzelf een kans te geven. Maar zaterdag gaat de Tour de France verder met een geweldige etappe op papier. De renners rijden dan richting Le Markstein, maar voordat ze daar aankomen moeten ze over de Col du Haag. Ik had er ooit wel eens over gehoord, maar ik wist niet dat deze berg zo vreselijk zwaar zou zijn. Ik hoop daarom ook dat de renners vandaag nog hun rust pakken, want zaterdag is dat er niet bij. Het profiel van Col du Haag kleurt nagenoeg de gehele klim Rood (of meer donkerrood) met zelfs zwarte stukken. Op kilometer 2,5 tot 4 zit je al boven de 10%. Dan komt een relatief gemakkelijk stukje, maar vanaf kilometer 5,5 gaat het steil omhoog en dat blijft. Ik kwam stukken van 14,5% stijgingspercentage tegen. Dit is echt een enorme sloper, waarvan de verwachting is dat deze bij een aantal renners echt pijn gaat doen. Dat deed de Col du Haag in ieder geval bij mij wel.
“Die Fransman” blijft het maar proberen!
Onthoud vooral de naam van Baptiste Veistroffer. De Fransman is deze Tour de France al vaker vooraan te zien geweest. En vandaag was het opnieuw Veistroffer die de benen nam. Alleen weet je eigenlijk als vluchter dat in een mogelijke sprintetappe het enorm moeilijk is om weg te blijven. Veistroffer was dit keer niet alleen ook Caruso, Crostiup en Vercher hielden de bedrijvige Fransman gezelschap. Het ging enorm hard vandaag. Toen de kerkklok 16:00 uur sloeg, was de gemiddelde snelheid 48,3 km/ph. Een ongelofelijk hoog tempo. En het gaat maar door in deze Tour, wellicht kwam het ook wel dat de ergste hitte opeens weg was en er zelfs regen viel. Het peloton hield ze in de tang en alleen Crostiou en Veistroffer bleven volhouden. Maar ook zij konden niet uit de greep van het peloton blijven.
Het kwam aan op een sprint in Chalon-sur- Saône. Na Veistroffer was het de Amerikaan Simmons die het een paar keer wilde proberen, maar ook Simmons kwam niet weg. Het waren vooral de mannen van Soudal (Melier) en Astana (Kanter) die het tempo hooghielden. De chrono telde continue de 50+ km/ph aan. De semi sprinters (goede in de klassiekers, maar niet echt de echte sprinters in het pak) Asgreen en Pedersen bleven het proberen. Maar het was te vergeefs. Het gehele peloton reed in sneltreinvaart de finishplaats in.
De beste sprinter van de wereld doet het weer!
Onze Nederlander Olav Kooij reed heel attent. Hij was continue in 6e-8e positie te vinden. Kooij ging na het missen van de sprint van gister opnieuw een poging te doen om zijn tweede etappe te winnen in deze Tour de France. Cees Bol zette zich schrap. Hij moest het opnieuw opnemen tegen Philipsen en Melier. Met vier man sterk kwam de Alpecin-trein oprukken aan de linkerkant van de sprint. Op 400 meter van de finish was er een forse valpartij. De Colombiaan Gaviria (Caja-Rural) ging als eerste hard onderuit en nam een aantal renners hard mee. De favorieten van vandaag waren er net voorbij. En met drie man tegelijk gingen ze naar de finish en het was opnieuw Melier die won voor Soudal-Quickstep en opnieuw was het voor Kooij, die net tekortkwam. Philipsen werd derde net voor Girmay. Maar opnieuw was het Tim Merlier die zich als de sterkste liet kronen. Je houdt altijd weer je adem in, als de renners met 60 tot 70 kilometer per uur aan kwamen stormen. De valpartij van Gaviria was een vreemde. Het leek net of hij uitgleed, maar de mannen achter hem hadden geen schijn van kans. Gaviria kwam wel over de finish, maar de manier waarop was niet hoopgevend.
Morgen hebben de renners de langste rit van deze Tour in het verschiet. Dan rijdt het peloton van Dole naar Belfort met een grote scherprechter in het parcours, de Ballon d’Alsace van 8,9 kilometer lang en een gemiddeld stijgingspercentage van 6,9%. Dus we verwachten vuurwerk van de favorieten.

