Wie voelt zich vandaag net als James Bond?

Wie kent de film van James Bond, Tomorrow never Dies, niet? De film waarin Geheim agent 007, ofwel James Bond probeert, samen met de (altijd) knappe agent Wai Lin, de megalomane mediamagnaat Elliot Carver te dwarsbomen in zijn plannen om een Derde Wereldoorlog te laten ontketenen. De film waarin onze eigen Daphne Deckers (de vrouw van Richard Krajicek) een piepklein rolletje had, kende een explosief begin boven op een berg in de Franse Pyreneeën. Laat die berg nu het decor zijn van de klimtijdrit van vandaag.

Alleen nu is het niet James Bond die de show vandaag zal stelen, maar de matadors van het Tourpeloton, die proberen zo snel als mogelijk de top van de Peyragudes te beklimmen. De klim begint rustig, maar ontbrandt daarna flink. Het is een hele lastige klim, want de renners moeten 8 kilometer lang zichzelf helemaal geven. Vooral het einde van de klim, die klimt naar een stijgingspercentage van 13%, voelt aan als een ware marteling. De laatste vandaag was gele truidrager Tadej Pogacar. De Sloveen liet gister natuurlijk zien de allerbeste te zijn. Wat een demonstratie was het van Pogacar, maar zeker ook van zijn ploeg, UAE. Het is nog maar een paar edities van de Tour geleden (2022 en 2023) dat het team in foute tactische beslissingen grossierde. Maar die tijd ligt nu toch echt wel achter ons. UAE deed gister precies wat ze moesten doen. En ik weet dat dat nu makkelijk klinkt, maar heel veel volgers hebben al aangegeven dat de tactiek “Hack-a-Shaq” ook wel eens in hun nadeel zou kunnen werken.

Pogacar is in tactiek enorm gegroeid

En juist dat gebeurde gister en UAE zag dat al heel snel. Of eigenlijk, Pogacar zag dat. Pogi gaf ook eerlijk aan, dat hij gister nerveus aan de start stond, want hij had twijfels over zijn fysiek. Maar tijdens de klim van de Col du Soulor had Pogacar al gezien dat de meeste renners van Visma/LAB er niet goed bij zaten. Dat is de kracht van Pogacar. Pogacar voelde zichzelf wel goed en toen heeft hij in de koers besloten om juist Visma/LAB pijn te doen i.p.v. andersom. De avond voor de etappe van gister grapte Narvaéz al dat hij keihard ging rijden. Pogi moest er toen om lachen. Maar gister ging Narvaéz (na eerst het beulswerk van Wellens) een sprint aan onder aan de voet van de Hautacam. Even schrok Pogacar er van. “What is this guy doing?”, grapte Pogacar later in een interview. Maar Pogacar reageerde meteen en declasseerde in de klim naar Hautacam het gehele peloton. De vraag werd dan ook terecht gesteld aan Grisha Niermann gesteld of de tactiek niet tegen het team heeft gewerkt. Maar de ploegbaas van Visma/LAB hield dapper vol aan hetgeen wat ooit tot een groot succes leidde. Dat werd gister ook in het programma Vive le Vélo aangehaald. Visma/LAB is met hun tactiek nooit meegegroeid. Alles is top geregeld bij Visma/LAB, maar ze houden maar vast aan de tactiek van eerdere successen zonder af te wegen of het de beste optie is. UAE sloeg de Nederlandse trots daarmee keihard om de oren. En dat zullen Kuss, Jorgenson, Van Aert en Yates heel stiekem ook beamen. Zij waren halverwege de etappe al helemaal opgebrand met dank aan het onnodige beulswerk wat ze als team moesten uitvoeren.

Levenslang geschorste Bruyneel is terug in de Tour

Gisteravond in het wielerprogramma Vive le Vélo met presentator Karl Vannieuwkerke waren paralympisch atleet Ewoud Vromant (wereldkampioen tijdrijden), Sven Vanthourenhout en oud ploegbaas Johan Bruyneel te gast. En het ging vooral om de laatste. Voor degene die nog nooit van Bruyneel hebben gehoord, hierbij een korte introductie. Lance Armstrong kennen we allemaal. De Amerikaan kwam na een zware revalidatie (Armstrong leed aan teelbalkanker) knap terug in het peloton. Eenmaal terug (hij werd zelfs wereldkampioen) kwam hij keihard in aanraking met de kracht die vooral Indurain etaleerde. De Spanjaard reed Armstrong vierkant naar huis. Armstrong was hier zo van geschrokken dat hij een (werk)relatie was begonnen met de beroemde Italiaanse sportarts Michele Ferrari (geen familie van de auto familie). Deze samenwerking (met heel veel doping) zorgde ervoor dat Armstrong 7 (!!) keer de Tour met grote overmacht won. Ik was zelf nooit een fan van Armstrong. En dat kwam vooral door de arrogantie waarmee Armstrong rondreed. Bruyneel was de ploegleider die toestond dat Armstrong volledig zijn gang kon gaan. Bruyneel was ook oud-renner, maar werd voor zijn bijdrage aan het dopinggebruik binnen zijn ploegen US Postal en Discovery Channel levenslang geschorst. Het was sinds 2011 dat Bruyneel weer terug was in de Tour. In het begin was het een beetje onwennig interview.

Vannieuwkerke is (terecht) kritisch naar Bruyneel

Maar hulde voor Vannieuwkerke die kritisch in zijn vragen was richting Bruyneel, ondanks dat ze ook privé contact met elkaar hebben. Die arrogantie (die bij mij ook enorm veel irritatie ontwikkelde) werd Bruyneel ook gister voor zijn voeten gegooid. Als je weet dat je de kluit zo aan het bedonderen was, had dan nederig gebleven, was de strekking van de vraag. Bruyneel gaf eerlijk toe dat dit nooit goed is geweest. Dat zal zijn voormalig pupil nooit toegeven. Na de biecht (met zijn krokodillentranen) bij Oprah Winfrey werd de Amerikaan terecht verketterd. Maar tegenwoordig heeft Armstrong een podcast met zijn vroegere luitenant in de ploeg, George Hincapie. Ook Bruyneel heeft (een redelijk populaire) podcast. Een podcast is dan ook een uitstekend middel om de stem van vroeger (waar heel veel doping aan kleeft) nog te laten horen.

“Is er nu nog sprake van doping in het peloton?”

Grappig (om die vraag juist aan Bruyneel te stellen) was dan ook op de vraag van Vannieuwkerke aan Bruyneel of hij dacht dat er tegenwoordig ook nog sprake van Doping zou zijn. Bruyneel ging slim met die vraag om en gaf aan dat hij niet geloofde dat er doping werd gebruikt. Althans dat de renners er niet over praten, wat in zijn tijd juist wel Het gespreksonderwerp onder wielrenners was. En zo kabbelde het gesprek voort. Het was voor Bruyneel fijn om weer terug te zijn in de wereld die hij als renner en ploegbaas zo had geadoreerd. Maar die wereld had hij voor zichzelf verkwanselt omdat hij meeging in het bedrog van Armstrong. Ik had gehoopt dat Vannieuwkerke had gevraagd waarom hij nooit tegen het bedrog van Armstrong was opgestaan. Maar die vraag werd helaas niet gesteld. Laten we in ieder geval hopen dat deze tijd van bedrog nu ver achter ons ligt. Dat we niet opnieuw met een dergelijk schandaal worden geconfronteerd. Want als je ziet hoeveel volgers en fans nu het wielrennen weer omarmen is dat geweldig. Wielrennen en de Tour is enorm populair en dat is volkomen terecht voor wat we heden ten dagen krijgen voorgeschoteld.

“Dit is een straf, straf, straf nummerke!”

Dit waren de gevleugelde woorden van commentator Jose de Cauwer op de VRT bij het zien van de tijdrit van vandaag. Een aantal zaken waren gesprekspunten aan het begin van de tijdrit. Meestal na een behoorlijke val is dag 2 de zwaarste dag. Dan voelt het lichaam het pijnlijkst aan. En dag 2 was vandaag voor Tadej Pogacar. Tweede gesprekspunt was op welke fiets moet je deze klimtijdrit rijden? Is het beter op een tijdritfiets te rijden of toch op een (aangepaste) gewone racefiets? Die vragen werden uiteindelijk verschillend beantwoord, omdat iedere klassementsrenner zo zijn voorkeur had. De renners wisten in ieder geval dat het zwaar zou worden. En dan ook echt zwaar. Vooral de laatste twee kilometers moest er echt geklommen worden en zouden de echte klimmers in het voordeel zijn.

Australiër Luke Plapp van Jayco Ulala zat uren op de hotseat. Dat is de stoel die men heeft voor de snelste man op dat moment. Tot aan de top 15 reed iedereen zijn tanden stuk op de tijd van de Australiër. En toen was al wel duidelijk dat Primoz Roglic aan een hele goede tijdrit bezig was. De Sloveen was vanaf het eerste tussenpunt de snelste. Maar de echte toppers moesten toen nog komen.

Evenepoel ging net als Roglic weg op een tijdritfiets. Vingegaard reed op een aangepaste race/tijdritfiets en Pogacar stond aan de start met een gewone fiets. Die fiets was overigens pas vannacht in het hotel aangekomen. Het was opmerkelijk dat er zoveel verschillende keuzes waren in de top 10. Jorgenson was zijn slechte dag van gister te boven. De Amerikaan reed snel, maar bleef achter bij Roglic. Evenepoel ging snel weg en was iets sneller dan Vingegaard, maar het begin was vlak en daar was de Belg zeker in het voordeel. Opmerkelijk was ook dat Pogacar zonder communicatie reed. Achteraf vertelde hij dat hij de tijdrit zo zuiver mogelijk wilde rijden. Ook had hij naast een gewone fiets ook een gewone helm. Daar waar de meeste renners wel een tijdrithelm op hadden. Pogacar had zelfs zijn fiets niet gespoten, omdat dat extra ballast zou zijn. Ongelofelijk hoe Pogacar is gegroeid in het bewustzijn, want 5 jaar geleden zou hij dat nooit hebben gedaan. Bij de eerste doorkomst van de Sloveense Wereldkampioen was al duidelijk dat hij de snelste was. Hij vergrootte die voorsprong op iedereen ook bij het tweede tussenpunt.

Pogacar is de 007 vandaag!!

Inmiddels waren Evenepoel en Vingegaard dicht bij de finish. Evenepoel werd niets bespaard, want hij werd net voor de finish zelfs ingehaald door de Deen, die twee minuten later was vertrokken. Het maakte het allemaal nog pijnlijker voor de Belg, die deze Tour nu toch wel hard op de feiten wordt gedrukt. Het was tevens ook een groot voordeel voor Vingegaard die hierdoor een extra richtpunt had en hiermee extra tijd op Pogacar boekte. Maar toen Vingegaard over de finish kwam, was ook al duidelijk dat Pogacar er heel kort achter aan volgde. Uiteindelijk won Pogacar op grandioze wijze en voor de vierde keer (!!) deze Tour een etappe. De klimtijdrit behoorde tot Pogacar, Tadej Pogacar! De 007 van vandaag! Pogacar vertelde wel achteraf dat hij wel diep moest gaan, omdat hij zelfs het gevoel had dat hij moest kotsen. Het zei alles over de manier waarop de Sloveen alles wil winnen. Welke race hij ook meedoet, hij zal er alles aan doen om te winnen. Pogacar is heel snel bezig de allergrootste te gaan worden. Er staat werkelijk geen maat op en dat weet iedereen. Zelfs bij Visma/LAB zijn ze onder de indruk van de Sloveense veelvraat en dat is ook volkomen terecht.

Morgen een nieuwe dag en dan opnieuw een loodzware bergetappe.