Wonden likken in Duinkerke

De consternatie was groot na afloop van de etappe van gister. Vele volgers lieten hun licht schijnen op de gebeurtenissen van gister. Echter de afdronk was niet zo zuur als dat het leek. Uiteraard had Coquard niet mee hoeven sprinten. De Fransman behoort nu eenmaal niet tot een veel winnaar van rittenkoersen. Maar wie belet hem echter dat wel te doen? Waarom zou hij zich niet mogen mengen in een sprint? Dat is ook hetgeen wij met z’n allen hebben gecreëerd. Wij, als kijker willen steeds meer. Wij willen spektakel zien. Sponsoren van ploegen willen resultaten zien. Dus moet Coquard ook van zijn ploeg zijn neus af en toe tegen het venster drukken.

Enorme snelheden

De finish gister in Duinkerke verdiende ook al niet de schoonheidsprijs. Op het moment dat Philipsen was gevallen en vrijwel direct het bericht naar buiten werd gebracht, dat hij was uitgevallen, zag je ook direct een reactie in het peloton. De snelheid was er meteen uit en weinig ploegen hadden kort na de valpartij nog zin om te willen rijden. Dat brengt een enorm gevaar met zich mee. De renners kwamen dus redelijk fris aan in Duinkerke. En als er dan een sprint getrokken is, waar nog maar weinig echte favorieten aanwezig zullen zijn, gaat iedereen voor zijn kans. De tegenwind op de kop hielp dan ook al niet mee in het toch vrij winderige Duinkerke. De spectaculaire vliegkunst van Ballerini was ook al geen prettig gezicht. Gelukkig kwam in die valpartij iedereen met de schrik vrij. Al moet ik zeggen, dat de beelden die bij Vive le Velo (Belgische variant van de Avond Etappe) gister te zien waren een enorme impact hadden. Toen zag je pas goed met welke snelheid de renners een sprint ingaan.

De meest ingrijpende valpartijen in de geschiedenis van de Tour

De meest ingrijpende valpartij in recente Tour-geschiedenis vond plaats in 1^e etappe 1 van de Tour de France van 2021. Een fan hield een bord in de weg, terwijl het peloton met hoge snelheid passeerde, waarbij Tony Martin frontaal geraakt werd en een kettingreactie veroorzaakte. Meer dan 50 renners gingen tegen de vlakte, wat leidde tot meerdere uitvallers, waaronder Marc Soler met een gebroken arm. Het was een godswonder dat er achteraf zou weinig renners met zware blessures uit zijn gekomen. Voor ASO was de maat vol. Zij ging over tot een rechtszaak tegen de wielerfan en ze werd later beboet (€1.200–1.700) voor het veroorzaken van verwondingen van de renners.

Een van de meest opmerkelijke valpartijen

Het was 21 juli 1999, een bloedhete dag in de Alpen. Giuseppe Guerini reed solo op kop, op weg naar een legendarische overwinning op Alpe d’Huez, de beroemdste klim van de Tour. Guerini was niet de alledaagse renner. Een wat kalende man, die niet de mooiste stijl in het peloton bezat. Maar die dag lukte alles bij de Italiaan. En hij lag in een leidende positie. Nog maar een paar honderd meter scheidden hem van de finish toen het noodlot toesloeg – of beter gezegd: een overijverige fan.

Zelf kan ik dat laatste stuk op weg naar het dorp wel dromen. Dit jaar heb ik dat laatste stuk van bocht 1 tot aan de restaurantjes wel 5 keer op en af gereden. Een toeschouwer wilde koste wat kost een foto maken en stapte ineens de weg op, precies voor Guerini. De Italiaan knalde vol op de man en smakte tegen het asfalt. Minuten leken seconden. De vrees was groot dat zijn zege in rook opging. Maar Guerini – groggy maar onverzettelijk – sprong weer op zijn fiets, herpakte zich, en reed als een held naar de overwinning. De beelden gingen de wereld over: het was een botsing van twee werelden – de passie van de fans en de fragiele lijn tussen glorie en ongeluk. Guerini’s val werd een symbool van doorzettingsvermogen, én een wake-up call voor betere publiekscontrole. Tot vandaag wordt zijn zege op Alpe d’Huez herinnerd als de klim waarop een renner viel, opstond en tóch triomfeerde. Het is de beste wel eens overkomen, want ik kan mij ook nog een keer Armstrong herinneren die aan een plastic tasje bleef hangen met zijn stuur.

Meest beruchte sprint in de geschiedenis van de Tour

Een valpartij die nog steeds op mijn netvlies staat (net als de val van Fabio Jakobsen in de Ronde van Polen) is die van de valpartij in de Tour de France van 1994. De 1^e etappe werd verreden op 5 juli van Lille naar Armentières. De etappe zal de boeken ingaan als een van de meest beruchte in de geschiedenis van de koers. De massale crash gebeurde in de sprint op zo’n 100 meter van de finishlijn en had zware gevolgen voor meerdere topsprinters.

Tijdens die massasprint aan het einde van de eerste etappe in Armentières kwamen meerdere renners hard ten val. De crash ontstond toen Wilfried Nelissen (België, Lotto) en Laurent Jalabert (Frankrijk, ONCE) met hoge snelheid richting de finish stormden. Nelissen sprintte op kop, maar reed op volle snelheid in op een Franse politie-agent die zich voor de hekken had gemanoeuvreerd. Door die botsing kwam de Belg ten val en vervolgens reed reed vol in op Nelissen. Wat volgde was een kettingreactie waarbij meer dan tien renners over elkaar heen vlogen. De gevolgen waren groot voor de twee hoofdrolspelers: Jalabert brak meerdere tanden en had gezichtsletsel en verwondingen aan zijn kaak. Hij was maanden uit de roulatie. Hij keerde wel terug, maar ging door deze val nooit meer door als pure sprinter. Wel werd hij een jaar later winnaar van de groene trui in de Tour.

Wilfried Nelissen kwam er vanaf met zware kneuzingen en een hersenschudding. De Belg was weken uit koers. Maar ook Nelissen zou zich herstellen en hij ging de strijd tijdens de sprints niet uit de weg. Echter, zijn topvorm die hij had voor de Tour van 1994 zou hij niet meer benaderen. Tijdens zijn verdere carriere werd de Belg geteisterd door valpartijen. De crash in Armentières is symbool geworden voor het gevaar van massasprints én voor de noodzaak om media, fans en politie-agenten op veilige afstand te houden. Sindsdien zijn er strengere regels gekomen voor publiekscontrole en mediatoegang vlakbij de finish. Horrible Crash in the 1994 Tour De France. Nelissen and Jalabert badly injured. – YouTube

Een vervolg van de Tour de Punch

Vandaag begaven de renners zich op weg naar Rouen met een zware en vooral lastige finale. We zouden vandaag te weten komen hoe de topploegen ervoor zouden staan. Vooraf konden we in de samenstelling van Visma/LAB en UAE goed zien op welke weken zij de ploegen hadden opgetrommeld. Visma/LAB hadden meer een ploeg voor de eerste anderhalve week opgeschaald. Daar waar UAE met de samenstelling juist een sterke ploeg voor de laatste anderhalve week had opgesteld. Bij Visma/LAB moesten Campenaerts, Affini, Van Aert, Benoot en Jorgenson moeten Vingegaard door de lastige Punch etappes heen loodsen. Daar zijn deze renners ook echt top in. Bij UAE is dat minder en moet je meer kijken naar Politt, Sivakov en vooral Wellens. Vooral de laatste liet zich in de afgelopen drie etappes goed zien.

Vandaag lieten van de topploegen vooral Campenaerts, Benoot, Jorgenson, Wellens en vooral Almeyda zich erg goed zien. Over die laatste straks meer. In een vroege vlucht gingen vier renners er vandoor en die bleven lang vooruit. Dat waren  in de vroege vlucht te komen. Dat waren Johan Abrahamsen (Uno-X), Lenny Martinez (Bahrain/Victorious), Gachignard (TotalEnergies) en Kasper Asgreen (EF Education). Dit groepje werkte goed samen maar hun voorsprong werd nooit meer dan 3 minuten. Het peloton liet hen aan een elastiek hangen. Op 60 kilometer van de streep ontbrandde het en weer waren het enkele valpartijen die de karavaan teisterde. Eerst gingen Sepp Kuss, Matteo Vercher en Fedorov hard naar het asfalt, later lagen onder meer (en weer) Cees Bol en IIan van Wilder (helper van Evenepoel) bij een val op de grond. Maar allen konden gelukkig hun weg vervolgen. Net voor de op twee na laatste beklimming (op de Côte de Grand’Mare (1,8 km aan 5%)) was de controle eerst van Alpecin/Deceuninck. En dat was uiteraard om de gele trui van Van der Poel te verdedigen. Daarna nam UAE het heft in handen over met weer een sterke Wellens. Maar de snelheid ging pas echt omhoog toen Victor Campenaerts het startsein gaf voor Visma/LAB. De tempoversnelling van de renner met de mooiste snor uit het peloton was ronduit indrukwekkend. Ook Benoot en Jorgenson toonde aan erg sterk te zijn. Wat dat betreft zit het bij Visma/LAB erg goed op. De grote afwezige toch wel was Wout van Aert. Niet dat hij niet te zien was, maar Wout heeft nog niet de vorm die je hem wel mag toedichten.

Pogacar laat zien wie de beste is

Op de laatste klim, Rampe Saint-Hillaire (900 meter aan 10,6%, tot 13%), moest de beslissing brengen. En daar kwam opeens Almeyda in beeld. Eerst werd er aangegeven dat de Portugees moest lossen, maar niets was minder waar. Ik vond het gemak waarmee hij iedereen het snot voor de ogen reed veruit indrukwekkend. Om 400 meter van de top (op het steilste stuk) was daar De aanval. Pogacar reed ontzettend hard weg. En alleen Vingegaard kon volgen. Net voor de top moest ook de Deen lossen. Althans, het verschil werd groter en binnen no-time weer kleiner. Of Pogacar bolde uit op de top of hij had net teveel van zichzelf gevraagd. Het antwoord moest echt in het stijgende gedeelte naar de finish volgen. En ook daar was Pogacar de allersterkste. Van der Poel die in de laatste afdaling terugkwam ging nog wel de sprint met de Sloveense Veelvraat aan. Maar er was werkelijk geen kruit gewassen tegen Pogi. Iedereen moest passen en overwinning 100 was het resultaat. Pogacar heeft zijn overwinning en het zal vast niet de laatste zijn als je zijn ploeg ziet en de vorm die hij zelf uiteraard heeft.

Het was echter net niet genoeg om de gele trui te veroveren. Die blijft morgen nog op de schouders van Van der Poel. Onze Nederlander zal als laatste van start gaan morgen in de Tijdrit. Met Pogacar als een na laatste en daarvoor de Deen Vingegaard. Ik voorspel morgen echter dat Evenepoel morgen toe zal slaan. En dat zal ook zeker moeten, want de Belg staat nu al op 58 (!!) seconden en dat voorspelt niet veel goeds voor de bergen van volgende week. Ook vandaag moest de Belg weer snel lossen. En komt hij zichtbaar echt tekort op Pogacar en Vingegaard. En ook in Almeyda zal hij een geduchte tegenstander hebben voor het bereiken van het podium. Morgen zal er dus veel druk op de schouders van Evenepoel liggen om zijn Tour nog enigszins te redden. Toch zou mijn voorspelling zijn dat morgen Evenepoel zal winnen!